09/01/2026
Blijf nadenken voordat je iets deelt. Ook met de beste intenties.
Deze post schrijf ik als reactie op een Instagrambericht dat momenteel veel wordt gedeeld over het gebruik van stickers of emoji’s om het gezicht van een kind af te plakken op foto’s. Veel ouders doen dit vanuit bescherming en zorg. Dat is begrijpelijk. Maar de realiteit is dat deze manier van beschermen in het huidige AI tijdperk niet meer werkt.
Sterker nog, stickers kunnen juist een extra herkenningspunt worden voor AI. Moderne AI systemen zijn in staat om ontbrekende informatie te reconstrueren. Lege pixels worden ingevuld op basis van patronen, context, eerdere beelden, lichaamshouding, haarlijn, omgeving en metadata. Een afgedekt gezicht of lichaamsdeel betekent niet dat de rest van de foto onbruikbaar is voor analyse.
Wat daarbij extra zorgelijk is, is dat ouders juist vaak stickers plaatsen over bijvoorbeeld geslachtsdelen wanneer een kind in bad zit of schaars gekleed op het strand loopt. Dit gebeurt met de beste bedoelingen, maar juist dit type beeld is extreem gevoelig. Het feit dat iemand ervoor kiest een sticker te plaatsen, geeft al context weg. Voor AI is zo’n sticker geen blokkade, maar een signaal. Het markeert een plek waar iets wordt verborgen en kan juist helpen bij het zoeken, classificeren of reconstrueren van vergelijkbaar beeldmateriaal op het darkweb.
AI kijkt fundamenteel anders dan mensen. Waar wij geruststelling voelen omdat iets is afgedekt, ziet een algoritme patronen, verhoudingen en ontbrekende informatie die met grote nauwkeurigheid kan worden aangevuld. Met slechts een paar foto’s van sociale media zijn systemen tegenwoordig in staat om zeer realistische beelden te genereren. Daar is geen technische kennis meer voor nodig en veel tools zijn vrij beschikbaar.
Internationaal zien we dat een groot deel van deepfake en AI gemanipuleerde content een seksuele component heeft en dat minderjarigen daarin onevenredig vaak slachtoffer zijn. Dat maakt dit onderwerp niet theoretisch, maar concreet en alarmerend.
Dit gaat niet over angst aanjagen of ouders beschuldigen. Het gaat over bewustwording. Over het besef dat oude beschermingsmechanismen niet meer passen bij nieuwe technologie. Net zoals we hebben geleerd om niet achteloos naam, school, sportclub en locatie te combineren, moeten we opnieuw leren nadenken over het delen van beeldmateriaal zelf.
Een sticker, filter of afplakmiddel is geen bescherming tegen AI. De belangrijkste bescherming blijft de afweging die je maakt vóórdat je deelt. Wie kan dit zien. Waar kan dit terechtkomen. En vooral de vraag of deze foto überhaupt online thuishoort.
AI ontwikkelt zich razendsnel. Onze digitale reflexen en gewoontes moeten daarin meebewegen. Niet alles wat technisch kan, is verstandig. Niet alles wat onschuldig voelt, is dat ook in een AI gedreven wereld.
Misschien is de belangrijkste vraag niet hoe we iets afplakken, maar of we het wel moeten plaatsen.
