Leonie Poth relatiecoach & bewustzijnscoach

15/07/2026

Van goed en slecht, naar fijn en niet fijn

In mijn praktijk zie ik het steeds weer terug. Twee mensen tegenover elkaar, allebei met pijn in hun ogen, allebei verwikkeld in dezelfde strijd: wie heeft er gelijk. Wie deed het fout. Wie is de goede en wie de slechte in dit verhaal.

Ik zie het in de schouders die zich spannen zodra er verdedigd moet worden. In de stiltes die volgen op een verwijt. In de moeheid van stellen die al jaren dezelfde discussie voeren, alleen met andere woorden.

Wat ik zie, keer op keer, is dat mensen niet vechten om gelijk te krijgen. Ze vechten om gezien te worden. Om ergens bij te mogen horen. Om te bewijzen dat ze bestaansrecht hebben in de relatie — een patroon dat vaak al veel eerder begon, lang voor deze partner er was.

En dat oordeel — goed of slecht — is nooit echt van onszelf. Het is geleend. Van een familiesysteem waarin je moest voldoen om geliefd te worden. Van een kindertijd waarin gelijk hebben veiligheid betekende. We nemen die meetlat mee de volwassenheid in, en leggen hem, onbewust, over onze liefste relaties heen.

Er is een weg terug naar onszelf. Ik nodig mensen uit om het woord "fijn" en "niet fijn" te gebruiken in plaats van goed en slecht.
Dat klinkt misschien klein. Dat is het niet.

Fijn en niet fijn oordelen niet over wie de ander is. Ze spreken alleen over wat er in jouw lichaam gebeurt. Geen bewijsvoering nodig, geen toelichting die overtuigen moet. Je voelt het, en dat is genoeg om het uit te spreken.

"Dit voelt niet fijn voor mij" is een heel andere zin dan "jij doet iets verkeerd." De eerste opent een deur. De tweede sluit hem.

Want zodra je iemand aanspreekt op wie ze zíjn, gaat het lichaam in verdediging. Dat is geen zwakte, dat is oud overlevingsgedrag — het zenuwstelsel dat zichzelf beschermt tegen afwijzing. Maar zodra je spreekt vanuit je eigen ervaring, ontstaat er iets anders. De ander hoeft zich niet meer te weren. Er is ruimte om te luisteren, in plaats van te overleven.

En misschien nog belangrijker: de verantwoordelijkheid voor je gevoel leg je niet meer buiten jezelf neer. Je haalt hem terug. Je gaat naar binnen. Wat voel ik hier eigenlijk? Wat heb ik nodig? Waar verlang ik naar, onder deze irritatie, deze pijn, dit ongemak?

Dat is het echte werk. Niet de ander overtuigen. Maar jezelf leren kennen, in het contact met de ander.

Zo verzacht de dynamiek. Zo wordt de relatie geen rechtbank meer, maar een plek van onderzoek. Van twee mensen die elkaar niet meer beoordelen, maar elkaar ontmoeten in wat er werkelijk is.

14/06/2026

🦟Van een mug een olifant maken 🐘

Het was een warme dag. Eén van die dagen waarop je weinig doet, weinig kunt, en het lichaam dat ook voelt. Van het lange stilzitten begon er pijn op te bouwen — in mijn rug, mijn heupen, mijn benen. Tegen 21 uur was het eindelijk koeler en voelde ik het verlangen om te fietsen. Bewegen. Lucht. Mezelf weer voelen.

Ik vroeg Jan of hij meeging.

Hij zei nee. Pakte zijn boek. Las verder.

En ik stond daar.

Niet met verdriet om het nee - wat hij zelden zegt. Maar om wat daarna kwam — het uit contact blijven, de gesloten wereld van zijn boek, het gevoel dat het gesprek klaar was terwijl ik er nog midden in stond. Ik wilde kunnen zeggen: "dit is goed voor mij, en ik wil niet alleen gaan." Maar er was niemand meer die luisterde.

Ik voelde me verlaten. Niet gezien. Eenzaam op een manier die veel groter was dan die avond.

Ik overwoog of ik toch alleen zou gaan. Maar ik kende de valkuil. Als ik opnieuw zou vragen, zou Jan waarschijnlijk ja zeggen. Niet omdat hij het wilde — maar omdat hij zich anders schuldig zou voelen. Dan doet hij het voor zichzelf, niet om mij echt te zien.

Dat wilde ik niet.

Dus bleef ik zitten. Buiten. Mokkend. Afstandelijk de hele avond. Hij ook. Twee mensen in dezelfde ruimte, allebei zwijgend in hun eigen bescherming.

Dit is precies wat ik hoor in mijn praktijk.

"Ik twijfel of ik nog wel bij hem wil blijven."

Niet na grote ruzies of dramatische breuken. Maar na avonden zoals deze. Kleine momenten van niet-gezien-worden die zich opstapelen tot een vraag die veel te groot voelt voor wat er eigenlijk gebeurde.

Ik ken die twijfel. Van mijn cliënten — en van mezelf.

We zijn allemaal ergens functioneel opgevoed — en we troostten onze eigen kinderen ook zo: snel de rust herstellen, verder, zonder te weten dat het kind ook gezien wilde worden in zijn pijn.

De volgende ochtend begon ik erover.

Niet om Jan' s gedrag te veroordelen. Maar om te kijken naar het mijne.

Want wat had ik gedaan? Ik had pijn gevoeld — de vertrouwde eenzaamheid, het gevoel er niet toe te doen — en in plaats van daarmee naar hem toe te gaan, had ik me teruggetrokken. Ik had de verbinding verbroken precies op het moment dat ik verbinding nodig had.

Dat is wat oude pijn doet. Ze trekt je weg van de ander op het moment dat je de ander het hardst nodig hebt.

Mijn eenzaamheid van die avond is oud. Ze komt niet van Jan. Jan heeft haar geraakt — maar hij heeft haar niet gemaakt. En zolang ik dat niet zie, blijf ik hem verantwoordelijk houden voor een pijn die veel ouder is dan wij samen.

Dit is wat ik mijn cliënten ook vraag te onderzoeken. Niet: is dit de juiste partner? Maar: wat wordt er in mij geraakt — en van wie komt die pijn eigenlijk?

We nemen elk vijftig procent verantwoordelijkheid voor wat er in een conflict gebeurt. Jij werkt aan jouw helft. Dat is alles wat je kunt doen. En het is genoeg.

Twijfel je? Dan is er nog iets te ontdekken.

Niet buiten je. Maar in je.

❤️🌹❤️

17/04/2026

Regelmatig kreeg ik de vraag of ik nog in Nederland kom voor relatiesessies — en dan grapte ik dat ze maar naar Portugal moesten komen. Vaak zeiden ze meteen: "Dan willen we wel een hele week!"

Dat bracht me op een idee.

Wat als koppels hun vakantie kunnen combineren met het verdiepen en versterken van hun emotionele verbinding? Een gewone vakantie is al verbindend — maar thuis vallen oude patronen vaak snel terug. In deze week komen ze als een nieuw stel thuis.

Het programma is op maat: dagelijkse sessies met Emotionally Focused Therapy, een systemische blik, ruimte voor vergeven. En een bijzondere ervaring met paarden, die de dynamiek tussen jullie spiegelen zoals alleen zij dat kunnen.

Verder zijn jullie vrij — jullie kiezen je eigen plek, koken zelf of proeven de lokale keukens, en genieten van alles wat Portugal brengt. Wat ik wel belangrijk vind: dat jullie er écht samen zijn. Aanwezig voor elkaar, zonder de dagelijkse afleiding van thuis.

Ja, het is een intensieve week. Maar de kracht van retraites zit juist daarin — diepte wordt hier snel en eenvoudig bereikt, en transformatie gebeurt echt.

Ik kijk ernaar uit mijn eerste stel in deze vorm te ontmoeten. En omdat het een primeur is — voor jullie én voor mij — bied ik een korting van €500.
Misschien ontmoet ik jullie -op zn vroegst- in het najaar van 2026?

Houd Me Vast en EFT in Portugal, exclusief en persoonlijk!Voor koppels die van elkaar houden én vastlopen. Die open staan voor groei. Die klaar zijn om iets nieuws te ervaren in de liefde.

19/10/2025

Zoals veel vrouwen in mijn praktijk, ben ik zelf ook ooit verdwaald geweest.
Ik verloor mezelf in relaties waarin ik mijn intuïtie negeerde.
Niet omdat ik het niet voelde, maar omdat ik bang was om afgewezen te worden.
Bang om lastig gevonden te worden, te veel, te gevoelig.

Ik leerde mijn gevoel te verstoppen en mijn waarheid in te slikken.
Tot ik besefte dat ik niet míjn waarheid kwijt was, maar mezelf.

Zoveel vrouwen herkennen dit.
Eeuwenlang is onze vrouwelijke intuïtie verdraaid of veroordeeld.
Nieuwsgierigheid werd bemoeizucht genoemd.
Daadkracht werd hardheid genoemd.
En zo leerden we onszelf klein houden.

Tot de dag komt dat je voelt: genoeg.
Dat je niet langer wilt leven vanuit angst of aanpassing, maar vanuit waarheid.

Dan begint de terugkeer van de intuïtieve vrouw.
Ze herinnert zich haar nieuwsgierigheid als een kracht, haar zachtheid als wijsheid, haar grenzen als bescherming.
Ze leeft niet langer vanuit overleven, maar vanuit verbinding.

💫 En precies daar begint haar echte vrijheid.

✨ Uitnodiging
Van 4 t/m 9 mei 2026 begeleid ik in de Algarve een 6-daagse vrouwenretraite rond de terugkeer van jouw intuïtieve en instinctieve kracht.
Een innerlijke reis om te helen, te herontdekken en te thuiskomen bij jezelf.

🌸 Herinner wie je bent — en leef vanuit het weten dat altijd al in jou woonde.

Wat als je zes dagen lang niets hoeft te dragen… Behalve jezelf?In het zonnige Portugal (4–9 mei 2026) begeleid ik een vrouwenretraite waarin je reist door de fasen van het Wijze Vrouw Wijsheidswiel. 💫 Heling in relaties (met jezelf en de ander) 💫 Bewustwording: zien wat van jou is – en ...

30/09/2025

De komende vrouwenretraites - het Vrouwelijke Wijsheidswiel 🥰

15 – 20 december 2025 met de energie van Midwinter & Yule
De winterretraite is inmiddels volgeboekt (maar lees even verder); rond de donkerste nachten van het jaar keren we naar binnen om het nieuwe licht te verwelkomen. Een cirkel van vrouwen die samen de stilte, bezielde overgave en innerlijke kracht dragen. En wat een prachtige wijze vrouwen gaan mee!

✨️Nieuwe aankondiging!

4 – 9 mei 2026 is de volgende retraite en valt samen met herdenking, bevrijding & moederdag - bijzonder! 💝
Deze 6-daagse retraite is vanaf vandaag open voor inschrijvingen.

Mei is een maand van contrasten: stilstaan bij verlies en herdenken, het vieren van bevrijding en vrijheid, én de zachte thuiskomst van Moederdag. Deze retraite nodigt je uit tot herinneren, helen en bevrijden – om los te laten wat zwaar is, om de vrijheid te voelen in wie jij werkelijk bent, en om je opnieuw te laten dragen door de moederlijke kracht die in elke vrouw leeft.

De lente-retraite is een kans om in een bedding van vrouwen je eigen pad van vrijheid en verbondenheid te verdiepen.

En ojaaa, wat hebben vrouwenretraites veel betekent in mijn eigen persoonlijke groei de laatste vijftien jaar. Het vrouwelijke mag bloeien in de lentewarmte van de Algarve!
🌴

Wat als je zes dagen lang niets hoeft te dragen… Behalve jezelf?In het zonnige Portugal (4–9 mei 2026) begeleid ik een vrouwenretraite waarin je reist door de fasen van het Wijze Vrouw Wijsheidswiel. 💫 Heling in relaties (met jezelf en de ander) 💫 Bewustwording: zien wat van jou is – en ...

23/09/2025

Steeds vaker zie ik dat mensen individueel een bewustwordingspad inslaan voor hun relatie.

Ze zeggen tegen mij:
“Ik ben vast het grootste probleem.”
Of: “Misschien ben ik gewoon tot last.”
En ook: “Mijn partner wil toch niet meewerken, dus laat ik maar beginnen.”

Ik heb daar diepe bewondering voor. Het vraagt moed om jezelf onder ogen te komen.
Maar ik zie óók een risico.

Want ja, één persoon kan een patroon verschuiven. Maar vaak ontstaat er iets anders: de partner voelt zich niet meer gezien, ervaart bedreiging, of begrijpt de verandering niet. De verbinding neemt dan af in plaats van toe.

Zelfontwikkeling kan zo ongemerkt een nieuwe vorm van controle worden. Wie altijd de redder was, blijft redder – maar nu met spirituele of psychologische taal eromheen.

Een relatie vraagt meer. Een relatie is geen optelsom van twee individuen. Het is een derde ruimte. Een veld waar twee mensen elkaar raken en spiegelen. Dáár liggen de patronen, en dáár ontstaat ook de kans op heling.

Dat vraagt niet om meer grip, maar om overgave.
Om het ongemakkelijke gesprek aan te gaan.
Om te durven ontvangen hoe jij de ander raakt, en geraakt wórdt.

Een relatie is daarmee een oefenplaats voor ons mens-zijn. Niet om perfect te worden, maar om samen te leren dragen wat we alleen niet kunnen.

🌸

18/09/2025

In mijn praktijk ontmoet ik regelmatig vrouwen die als dochter de last van haar moeder draagt. Of moeders die een dochter hebben die depressief zijn waar zij geen raad mee weet.

Een onzichtbaar contract: “Ik blijf klein, zodat jij kunt zorgen.”
Zo herhalen vrouwen generaties lang het gemis van moederenergie.

Binnen het Vrouwelijke Wijsheidswiel zie ik dit ook terug:

👧🏼De Maagd die zich niet gezien voelt, en in haar volwassen leven blijft zoeken naar bevestiging.

👩‍🦰De Moeder die gaat bemoederen, redden en dragen om betekenis te voelen.

👩‍🦳De Maga die wakker wordt en beseft: hier stopt het.

👵🏼De Crone die de lijn van vrouwen zegent en vrijheid teruggeeft.

🌸Het doorbreken van deze verstrikkingen begint wanneer een vrouw zegt:
“Ik draag mijn eigen lot, en ik bevrijd mijn dochter.”

29/08/2025

Skelettenvrouw – de liefde die door de dood heen ademt

Er bestaan oude verhalen die ons raken omdat ze de essentie van het leven en de liefde onthullen. Eén daarvan is het verhaal van Skelettenvrouw, afkomstig uit de Inuit-traditie en prachtig beschreven door Clarissa Pinkola Estés in De Ontembare Vrouw.

Een visser haalt op een dag geen vis, maar een skelet van een vrouw in zijn netten omhoog. In paniek probeert hij haar kwijt te raken. Maar hoe harder hij vlucht, hoe meer ze aan hem vast blijft klampen. Uitgeput neemt hij haar uiteindelijk mee naar zijn hut. Daar, in de stilte van de nacht, ademt hij zijn warme adem over haar heen. Zijn hart klopt zo dichtbij, dat het skelet langzaam weer vlees en leven krijgt. Uit deze ontmoeting ontstaat liefde – niet het luchtige begin, maar de liefde die het leven, de dood en de wedergeboorte omvat.

De cyclus van liefde

Dit verhaal herinnert ons eraan dat ware liefde altijd een cyclus kent van leven – dood – leven.

Er is de betovering van het begin.

Er is het sterven van illusies, het verliezen van oude patronen, het rouwen om wat niet meer werkt.

En er is het herboren worden in een nieuwe vorm van verbinding – vaak dieper, echter, gewortelder.

In mijn praktijk zag ik vandaag een koppel dat hiermee worstelde. Hun oude relatie was in feite gestorven, ook al bleven ze zich eraan vastklampen. Samen ontdekten we dat ze pas verder konden wanneer ze het aandurfden om afscheid te nemen van het vertrouwde beeld van hun relatie. Vanuit nieuwsgierigheid mochten ze opnieuw kijken: wie zijn wij vandaag? Welke vorm van samen-zijn past nu bij ons?
Die moed om het oude te laten sterven, opende een deur naar een nieuwe symbiose, die meer recht doet aan wie zij nú zijn.

Voor jou

Misschien herken je dit in je eigen leven: een relatie die niet meer voelt zoals vroeger, een deel van jezelf dat je te pijnlijk vindt om te zien, een oud stuk dat je meesleept als een skelet achter je aan.
Wat zou er gebeuren als je het niet langer afweert, maar uitnodigt? Als je het in de ogen kijkt, naast je neerlegt, en er adem en warmte aan geeft?

Dat is de weg van de Skelettenvrouw: niet wegrennen, maar blijven. Niet ontkennen, maar aankijken. En zo ontdekken dat liefde, net als wijzelf, steeds opnieuw geboren kan worden.

22/08/2025

Als liefde een herhaling wordt van wat ooit ontbrak...

In de vele jaren dat ik koppels begeleid, zie ik telkens opnieuw hoe we in onze volwassen relaties vaak onbewust iets proberen te herstellen uit onze kindertijd.

We denken dat we kiezen voor een partner met wie we iets nieuws gaan opbouwen. Maar wat ik steeds weer tegenkom – ook in mijn eigen liefdesrelaties – is dat er op een dieper niveau iets ouds meespeelt.
Iets dat we nog niet afgemaakt hebben.
Een gemis dat we alsnog hopen te vervullen.
Een patroon dat zich herhaalt, vaak tegen onze wil in.

Vanuit mijn systemische blik zie ik hoe elk mens onderdeel is van een groter geheel: het familiesysteem waarin we zijn opgegroeid. Dat systeem beïnvloedt hoe we liefhebben, hoe we hechten, hoe we onszelf tonen – of juist verbergen. In dat systeem hebben we vaak strategieën ontwikkeld om ons veilig te voelen. En die strategieën nemen we, zonder dat we het willen, mee onze relaties in.

Soms betekent dat dat we te veel geven – en onszelf vergeten.
Soms trekken we ons terug – omdat nabijheid te spannend is.
Soms blijven we hopen dat de ander verandert – zoals we vroeger hoopten dat onze ouders ons wél zouden zien.

Ik herken het in mijn eigen leven ook. De neiging om sterk te zijn. Te begrijpen. Ruimte te geven. Terwijl ik eigenlijk gewoon verlang naar verbinding, naar echt gezien worden.

Maar die behoeften uitspreken, is spannend als je ooit hebt geleerd dat je daarmee te veel was. Of juist onzichtbaar.

In de praktijk zie ik hoe partners in elkaars pijn triggers worden, maar ook elkaars kans tot heling. Als we gaan herkennen:
“Dit ben ik niet nu, dit is een oud deel in mij dat zich herhaalt,”
ontstaat er iets nieuws.
Een bewustzijn dat opent.
Een liefde die vrijer mag stromen.

Daarom vertel ik je graag het verhaal van Eva en haar partner – een herkenbare dynamiek die ik vaak tegenkom. Een verhaal dat raakt aan iets diepers in ons allemaal: het verlangen om écht geliefd te zijn, precies zoals we zijn.

https://leoniepoth.nl/waarom-je-partner-geen-toevallige-keuze-is/

18/08/2025

De Verbinding van Wond en Heelheid

Eer het vrouwelijke in ons,
de kracht die voelt, draagt en verbindt.
Eer het mannelijke in ons,
de kracht die richting geeft, beschermt en schept.
Samen ademen zij in ons het leven.

Toch dragen wij allen pijn,
oude sporen van gemis en verlangen,
geworteld in de eerste hechting.
Het vrouwelijke in ons dat soms niet gezien werd,
zoekt bevestiging en veiligheid.
Het mannelijke in ons dat soms niet vastgehouden werd,
zoekt erkenning en vertrouwen.

Die innerlijke wonden
spiegelen zich in onze relaties.
In aantrekken en afstoten,
in hoop en teleurstelling,
in de dans van nabijheid en afstand.

Maar wanneer wij onszelf toestaan
de pijn niet langer te verbergen,
wanneer wij het vrouwelijke in ons
weer laten stromen,
en het mannelijke in ons
weer laten dragen,
kan er heling ontstaan.

Want het ware vrouwelijke in ons
bloeit wanneer het ware mannelijke haar ziet.
En het ware mannelijke in ons
straalt wanneer het ware vrouwelijke hem ontvangt.

Eer daarom beiden in jezelf en in de ander,
want in hun wederzijdse helen
wordt de cirkel rond.
Onze wonden worden poorten,
onze tranen worden rivieren,
en onze liefde het veld
waar een nieuwe wereld geboren wordt.