04/10/2023
Daar was dat stemmetje weer tijdens de training.
Mijn trainingsmaatje gaf mij motiverende woorden, dat ik het kon, dat ik door kon zetten en dat ik meer power had.
En daar was die stem die in discussie ging ermee. “Heus niet”, “zo voelt het niet”, “ik ben echt zo slecht” en “waarom train ik niet meer dat moet ik gewoon doen om weer terug te komen naar daar waar ik was”
Gelukkig weet ik inmiddels dat die stem niet de waarheid spreekt. Al klinkt hij nog zo luid.
Dus de focus op dat wat de docent zegt. Nog 1 minuut, wat is nu 1 minuut.
Dat moet ik toch kunnen.
De focus op doorzetten en niet opgeven. De stem in m’n hoofd zal veel eerder zeggen dat ik iets niet kan dan dat m’n lichaam inderdaad ermee stopt. Wijze woorden die ik Rico Verhoeven hoorde zeggen.
Ik hoef nog niet daar te zijn waar ik een paar jaar geleden was. M’n omstandigheden zijn ook anders dan toen. Ik kan inmiddels trots op mezelf zijn, complimenten in ontvangst nemen, ik ben zoveel dankbaarder voor dat wat ik allemaal neer zet, de lieve mensen om mij heen, ben zelfverzekerder.
En daarnaast ben ik inmiddels alleenstaande mama van 3 meisjes, combineer ik de zorg voor hen in m’n eentje met werken, m’n bedrijf verder laten groeien, geef ik regelmatig boksles aan volwassenen en iedere week aan kinderen, een opleiding volgen & vind ik het ook wel heel fijn m’n familie en vriendinnen regelmatig te zien.
Ik heb een prijs moeten betalen van mijn conditie, kracht en trainingsuren. Maar daarvoor in de plaats heb ik zoveel meer terug gekregen.
Vrijheid, mijn eigen weg gaan, mijn passie volgen en daarnaast mag ik nog trainen. Niet meer de 11 uur zoals voorheen wel zodra ik kan. En dat is voor nu goed.
Ik train nog steeds en in plaats van mezelf daarover af te rekenen en mijzelf te vergelijken met toen mag ik dankbaar zijn & trots dat ik toch ook deze week weer 2 uur heb getraind. Ondanks dat stemmetje.
Liefs,
Linn
