25/01/2026
Daar waren we weer! Ik heb even wat andere dingen aan mijn hoofd gehad. Daardoor was ik wat minder actief.
Ik heb, volgens een aantal deskundigen binnen mijn hulpverleningsnetwerk, een depressie. Een zware. Oké dus....en dan? Hoe voelt dat dan? Hoe hoor ik mij te gedragen dan? Hoe uit zich dat etc etc.. Maar enorm lastig dus. Grenzen leren aanvoelen, me niet laten overhalen, op tijd mijn rust pakken wat allemaal best een uitdaging is. Ik wou dat ik dat wat helderder had voor mijzelf maar dat is het niet. Ja maar dan hoor ik jou al denken : dan luister je toch gewoon naar je lichaam? Ja, dat zou je zeggen inderdaad maar waar mensen met FAS /FASD vaak tegenaan lopen is dat we onze energie vroeger in de kinder- en tienertijd al nodig hadden voor het groeien van ons lichaam. Dat heeft ons al meer gekost dan gemiddeld en de rest hebben we dan dus op de reserves gedaan. Denk hierbij aan school, stage, therapie, kerk, thuis, vrienden etc etc.
Dus daardoor missen we vaak ook weer een stukje begrenzing, zo van: 'oohh maar hier ligt mijn lichamelijke grens'. Die, hebben we niet leren aanvoelen doordat we al gewend te zijn om op de reserves te functioneren met een lege tank.
Kortom: best gecompliceerd soms maar we doen ons best. Vroeg of laat komen we er wel!