29/11/2018
Zo herkenbaar... als ergotherapeut, maar juist ook als Reflex Integratie behandelaar... De problemen ècht bij de basis aan kunnen pakken... zo mooi!
En het past ook zo goed bij het gesprek dat ik vandaag had.
Ik deel jullie graag het mooie verhaal van collega Margreet
Hand Grasp Reflex:
voor een gezonde grip op zaken
Dan ben je 16 en "komt er niet uit wat er in zit". Een hulpvraag die vaak voorbij komt en waarbij ouders zeggen: "Hij is slim genoeg, maar het lukt hem gewoon niet"......
Zó ontzettend vervelend en frustrerend, vooral voor het kind zelf.
Ik ken ze nog van mijn werk in het Voortgezet Onderwijs. Die leerlingen die het maar niet voor elkaar krijgen, ongeacht hun inzet en harde werken. Die misschien als lui en ongeïnteresseerd worden bestempeld. Die te horen krijgen dat ze een schop onder de kont nodig hebben. Waarvan ouders op een gegeven moment met de handen in het haar zitten, want wat ze ook proberen (zachte of "harde" aanpak) het heeft geen blijvend resultaat. Het lijkt niet binnen te komen of te blijven hangen. Welke afspraak je ook met ze maakt of welke hulp je hen ook biedt.
Bij deze jongen is dat niet anders. Hij heeft behulpzame en begripvolle ouders en hulp op verschillende gebieden gehad. O.a. ergotherapie voor het schrijven en de handmotoriek, sociale vaardigheidstraining voor het sterker in z'n schoenen staan, sensorische integratie therapie.... enz. En toch lukt het hem niet, terwijl een intelligentietest aangeeft dat hij slim genoeg is. School stelt een GGZ route voor, maar hij en ouders zijn daar eigenlijk wel klaar mee.
Vandaag viel het me weer op. Tijdens de screening van vorige week was het al naar voren gekomen hoe gevoelig en beweeglijk zijn handen en voeten zijn. En vandaag zag ik dat in ontspannen toestand zijn handen constant in een zogeheten "fase 4 grasp" zitten. Dit is een fase in de ontwikkeling waarbij de handjes van een baby zich langzaam maar zeker openen van stevig gesloten knuisjes met de duim in het handje (fase 1), naar een volledig ontspanning geopende hand en een kunnen vastpakken van bijvoorbeeld een pen met duim-wijsvinger-middelvinger (fase 7)
Op de foto zie je goed hoe deze jongen zijn vingers gebogen houdt. Daarnaast lukt het hem niet, terwijl hij ontspannen op zijn rug ligt, om zijn armen vanaf zijn elleboog plat op de tafel te laten rusten. Je ziet dat er tussen pols/onderarm en tafel een behoorlijke ruimte zit.
Een algemeen beeld bij hem is dat hij in "flexie" zit, ligt en staat. Dat wil zeggen dat hij een licht voorover gebogen houding heeft. Zijn schouders staan iets naar voren en zoals je op de foto ziet, lijken zijn armen steeds in een iets gebogen houding te staan, of hij nu ligt of staat.
In de baarmoeder zit een baby constant in zo'n flexie, de foetushouding. Tijdens de bevalling ontstaat er een mooie samenwerken tussen moeder en kind. De positie en bewegingen van de baby zorgen ervoor dat de moeder weeën krijgt. Weeën die ervoor moeten zorgen dat het kind geprikkeld wordt om in beweging te komen. Om zich van flexie naar extensie te bewegen, oftewel te strekken om geboren te worden.
Deze jongen is geboren m.b.v weeënopwekkers, waarna hij binnen enkele uren via een stortbevalling ter wereld kwam.
Iets waar hij dus geen grip op had. Waar hij zelf eigenlijk geen invloed op had. In korte tijd werd hij enorm geprikkeld (want in veel gevallen wordt het infuus met weeënopwekkers vrij snel opgevoerd....) en was er voor moeder geen houden meer aan.
Wie weet dat er tijdens de bevalling hele belangrijke reflexen geactiveerd worden, snapt dat dit bij hem niet helemaal op de juiste manier gegaan is. Het heeft bij hem o.a. geresulteerd in een onveilig voelen en letterlijk en figuurlijk houvast zoeken. Grip willen hebben op wat er met hem of in zijn omgeving gebeurt.
Het van flexie naar extensie gaan, gaat tijdens een bevalling normaal gesproken in veilige rustige stappen. Voor hem ging het waarschijnlijk zo snel dat extensie, je rechtop bewegen, nooit veilig heeft kunnen ontwikkelen.
Zijn handen en voeten hebben letterlijk voor houvast gezorgd, en nog steeds. Zodra ik zijn hand pak, grijpt hij mijn hand vast. Strijk ik zacht aan de binnenkant van zijn hand, dan wil de hand sluiten. Een teken dat zijn grijpreflex nog ontzettend actief is. Als ik vraag of hij voelt dat hij mij vastpakt zegt hij, nee. Het overkomt hem gewoon. Zijn lijf is van nature op zoek naar veiligheid en die weet niet goed wanneer hij mag ontspannen, wanneer het veilig is. Er is geen goede balans tussen spanning en ontspanning.
Zijn voeten laten eenzelfde beeld zien. Hoe vermoeiend moet dat voor deze jongen zijn. En hoe logisch is het dan dat hij geen grip op zijn schoolse zaken krijgt, dat schrijven lastig is en het vasthouden aan structuur je veiligheid biedt.....
Ik mag deze foto plaatsen met toestemming van de jongen en zijn moeder. Het was voor mij een reden om de Hand Grasp weer eens onder de aandacht te brengen. Ben je nog niet uitgelezen 😉 dan kan je via deze link: https://www.kienenkundig.nl/hand-grasp-reflex-2/ op mijn website meer over deze reflex lezen.
Voor meer informatie en andere reflexen kan je kijken op www.kienenkundig.nl
Wil je contact opnemen met mij? Stuur dan een mail naar [email protected]
Margreet Leeflang-Wobbes
Kien&Kundig
