20/01/2020
‘Wil je nog koffie Jan?’ vraagt mevrouw.
‘Graag, misschien wil die jongen ook wel?’ antwoordt meneer terwijl hij mij aankijkt.
‘Ja lekker, dankjewel.’
Mevrouw loopt naar de keuken en meneer zit tegenover mij op de bank. Hij ziet er moe uit. Het gaat niet zo goed de laatste tijd en hij is stil. Het enige geluid dat ik hoor is het gerinkel van koffiekopjes.
‘Willen jullie nog koffie?’ vraagt mevrouw opnieuw. Meneer zucht diep en hij draait zich om naar zijn vrouw.
‘Ja Mien, dat heb je net ook al gevraagd. Die jongen wil ook koffie.’
‘Nou sorry hoor mopperkont!’ antwoordt mevrouw. Ze lacht naar haar man en hij lacht terug. Maar ik zie aan zijn gezicht dat hij het erg vindt.
‘Het is wat jongen, het lijkt steeds erger te worden…’ zegt meneer wanneer zijn vrouw weer in de keuken is.
Ik weet niet goed hoe ik moet reageren. Wat zeg je tegen een man die zijn vrouw steeds verder achteruit ziet gaan? Hoe kan iemand daarmee omgaan?
‘Ik kan me voorstellen dat dit echt heel moeilijk is.’ Zeg ik.
‘Ja dat is het zeker jongen, hopelijk vinden ze snel een plek. Maar ja die wachtlijsten he…’
Ik knik bevestigend met mijn hoofd.
Momenteel kunnen we ook niets. Mevrouw wacht op een plek waar zij kan verblijven. Een plek met meer zorg en begeleiding, dat heeft ze echt nodig.
Niet te bevatten dat je na 50 jaar huwelijk zo uit elkaar moet gaan.
Hopelijk wordt het dan beter maar meneer voelt zich ontzettend schuldig. Hij wil heel graag zelf voor zijn vrouw zorgen, maar dat gaat niet meer…
Even later komt mevrouw weer terug uit de keuken.
‘Ik heb er koekjes bij gedaan Jan, dat zal jullie goed doen.’ Zegt ze met een lach op haar gezicht.
Meneer lacht terug en kijkt tevreden naar zijn vrouw. Voor mij zie ik twee oude mensen die van elkaar houden. Wat mooi, denk ik bij mezelf.
We drinken samen koffie in de woonkamer, mevrouw maakt veel grapjes en het is gezellig. Zoals je haar nu ziet zou je niet denken dat er iets aan de hand is, maar niets is minder waar.
Even later help ik mevrouw bij het douchen en dan merk ik het ook. Ze vertelt vaak hetzelfde en ze weet nog amper hoe ze zichzelf moet wassen. Meneer heeft gelijk, mevrouw gaat achteruit en het wordt erger.
‘Zal ik u nog helpen met uw make-up?’ vraag ik met een lach.
‘Als jij dat zou doen dan lijk ik vast en zeker op een clown!’ antwoordt mevrouw en ze lacht terug.
‘Daar heeft u gelijk in, ik zou het ook niet riskeren… Ik ga nog even bij uw man kijken oké?’
‘Is goed jongen, bedankt he, zeg maar tegen mijn man dat ik zo dadelijk koffie ga zetten!’
‘Dat zal ik doen.’
Ik ga weer naar de woonkamer, meneer zit nog op de bank.
‘Gelukt jongen?’ vraagt hij.
‘Ja zeker.’ Antwoord ik.
‘Weet u dat ik ontzettend veel respect voor u heb omdat u zo goed voor uw vrouw zorgt?’
Zeg ik terwijl ik meneer een hand geef.
Hij is stil, mijn woorden ontroeren hem een beetje.
‘Ik vind het fijn dat je dit zegt jongen, dat zeggen niet veel mensen, dankjewel…’ antwoordt hij met tranen in zijn ogen.
‘Tot de volgende keer.’
‘Tot snel jongen, zorg goed voor jezelf en je gezinnetje.’ Zegt meneer voordat ik vertrek.
We kijken elkaar nog kort aan, ik bedank meneer en loop richting de voordeur.
‘Tot ziens he jongen!’ Roept mevrouw vanuit de badkamer.
‘Tot ziens!’ roep ik terug.
Ik trek de deur achter mij dicht en ik neem een diepe zucht. Het raakt me, ik vind het verschrikkelijk voor deze lieve mensen. Hoe zal het later bij mij gaan als ik zelf ouder ben?
Tommie
Verpleegkundige, schrijver en spreker
