Sander Bijlsma Coaching en Training

De paradox van de comfortzone – waarom dat wat je beschermt je ook klein kan houden

Iedereen heeft er één, een comfortzone. Het is de plek waar je je veilig voelt, waar je weet wat je kunt verwachten en waar de kans op pijn, afwijzing of falen zo klein mogelijk lijkt. Juist daarom is die comfortzone zo’n trouwe bondgenoot. En tegelijkertijd kan hij je grootste tegenstander worden.

Wat ooit is ontstaan om je te beschermen en te laten overleven, kan je later ongemerkt tegenhouden om echt te leven. De comfortzone is geboren uit zorg voor jou, maar als je er te lang in blijft, betaal je daar een prijs voor. Je wereld wordt kleiner, je veerkracht neemt af en ergens raak je het contact kwijt met richting, vitaliteit en verlangen.

Als je uitzoomt en naar het leven zelf kijkt, zie je iets opmerkelijks. Het leven beweegt altijd vooruit. Van eenvoudige vormen naar complexiteit, van puur overleven naar bewustzijn en betekenis. Het leven bouwt structuren om veilig te kunnen bestaan, en breekt daar vervolgens weer doorheen zodra ze te klein worden. Dat zijn geen tegenpolen, dat is één beweging.

Omdat jij voortkomt uit diezelfde levensintelligentie, leeft die dubbele beweging ook in jou. Aan de ene kant is er de neiging om jezelf te beschermen, om het bekende vast te houden. Aan de andere kant is er een diepere drang om te groeien, om ruimte te maken voor iets nieuws.

Die beschermende kant van jou is geen fout. Integendeel. Je zenuwstelsel is geniaal. Het werkt met pijn en genot, gevaar en veiligheid. Het onthoudt alles wat ooit te veel was en wil voorkomen dat dat opnieuw gebeurt. Nog voordat je kunt nadenken, reageert je lichaam al. Spanning, twijfel, terugtrekken, uitstellen, het zijn geen zwaktes maar automatische beschermingsreacties.

Je comfortzone is dan ook geen bewuste keuze, maar een ingesleten gewoonte. Gevormd door ervaringen uit het verleden en gericht op het vermijden van ongemak. Telkens wanneer je iets nieuws wilt doen, je wilt uitspreken, zichtbaar worden of een stap wilt zetten die er echt toe doet, slaat dat oude systeem aan. Niet omdat je niet kunt, maar omdat het systeem denkt dat het je moet redden.

Onze cultuur helpt daar niet bepaald bij. Alles is ingericht op comfort en gemak. We leren steeds minder hoe we met spanning, verveling, falen of pijn kunnen zijn. En toch begint het daar vaak te wringen. Hoe langer je in het warme bad blijft, hoe kleiner je leven aanvoelt. Tot er diep vanbinnen iets begint te knagen en de vraag opkomt: is dit het nou?

Dat moment waarop het schuurt en vastloopt, voelt alsof er iets misgaat. Maar vaak is het juist een teken dat er iets nieuws wil ontstaan. Je wordt je bewust van wat niet meer werkt. Dat is frustrerend, pijnlijk zelfs, maar het is ook een opening. Die onrust vertelt je dat er een verlangen is, een verlangen naar meer ruimte en meer mogelijkheden.

We denken vaak dat ontwikkeling betekent dat het prettiger moet worden, zekerder, overzichtelijker. In werkelijkheid vraagt groei iets anders. Bereidheid om ongemak toe te laten en niet meteen weg te bewegen. Alles waar je van wegloopt, blijft je namelijk volgen, vaak in andere vormen en dezelfde patronen. Wat je durft te ontmoeten, wordt uiteindelijk draaglijker en opent nieuwe ruimte.

Juist daar waar je het liefst vandaan blijft, liggen vaak je kracht en je potentieel. De gevoeligheid die je hebt ontwikkeld door wat pijnlijk was, blijkt later een bron van diepte en richting te zijn.

Zin en betekenis ontstaan niet door er eindeloos over na te denken, maar door te bewegen. Door kleine, moedige stappen te zetten tegen je automatische neiging in. Niet wachten tot je je zeker voelt of tot het perfecte moment zich aandient. Het ongemak hoeft niet weg, het mag mee, zolang jij niet langer toestaat dat het de richting bepaalt.

Het leven in jou zegt altijd ja. De vraag is of jij bereid bent om mee te bewegen en je ontwikkeling bewust ter hand te nemen, alles wat tussen jou en je verlangen is komen te staan onder ogen te zien en stap voor stap voorwaarts te blijven gaan, met vallen en opstaan, maar wel in beweging.

Al 15 jaar ben ik verbonden aan de Omega Levensschool en onlangs zijn we als school een Podcast Begonnen ( Zijn en Worden- in een chaotische wereld) waarin de integrale benadering op Bewust persoonlijke Ontwikkeling vanuit een Integrale benadering word uiteen gezet.

Ik ben van mening dat dit zoveel helderheid, richting en een niveau van persoonlijk leiderschap geeft wat nodig is in om in deze chaotische tijd van versnelling en veelheid der dingen om chocola te maken over hoe jij jezelf kunt begeleiden door deze tijd heen.

Hoe kun je emotie en gevoel juist leren verstaan en hoe werkt "het beestje mens".
Jan-Henk Bouman en Mauk Pieper gaan de diepte in m.b.t. de emotie schaamte.

Doe er je voordeel mee, het is krachtig en verhelderend materiaal!
Het eerst deel uit de serie Gevoelens en Emotie gaat over: Woede

Dit is deel 2 uit de serie Gevoelens & Emoties.
Deze aflevering gaat over: Schaamte:

Wederom een nieuwe aflevering.
Dit is deel 2 uit de serie Gevoelens & Emoties.
Deze aflevering gaat over: Schaamte:

LINK: https://open.spotify.com/episode/5Q3XbMFhcy7gsAKtFf56hG?si=689f2ac1005b4c7b

Kennis maken met de trainers ? Mauk Pieper .sander

Waarom gedrag veranderen zo moeilijk is.

Je lichaam is verslaafd aan je gewoonte gedrag.
Elk gevoel dat je regelmatig ervaart, of dat nu machteloosheid, minderwaardigheid, gevoelens van falen of zwak zijn, stress, maar ook blijdschap, produceert specifieke chemische stofjes in je lichaam. Je cellen bouwen daar receptoren voor. Net als bij een verslaafde die zijn drug nodig heeft, gaan jouw cellen schreeuwen om déze specifieke chemische cocktail.

De saboteur verschijnt
Je begint vol motivatie aan je verandering. Je bouwt nieuwe gewoontes op, stapt uit je comfortzone. Het gaat goed. Totdat...
Plotseling vind je jezelf terug in oud gedrag. Je saboteert wat je hebt opgebouwd. Herkenbaar?
Dit is geen zwakte. Dit zijn je receptoren die schreeuwen om hun vertrouwde stofjes.

De biologische realiteit
Als je je bijvoorbeeld vaak minderwaardig voelt, heeft jouw lichaam zich daarop afgestemd. Je receptoren zijn letterlijk omgebouwd om te reageren op de chemicaliën die bij dat gevoel horen.

Verander je je gedrag? Dan krijgen je cellen niet meer wat ze gewend zijn. Ze gaan in craving, net als een verslaafde die moet afkicken.

Rewire yourself!
Verandering heeft tijd nodig omdat je letterlijk je biologie moet “ombouwen”. Elke keer dat je die nieuwe gewoonte volhoudt, ondanks de craving, programmeer je je receptoren opnieuw.

Kleine, consistente veranderingen in je gedrag zorgen ervoor dat je cellen nieuwe voorkeuren ontwikkelen. Discipline betekent niet dat het allemaal moet lukken in één keer. Het betekent dat je herkent wanneer de saboteur verschijnt en toch iets anders DOET. Al is het 5 minuten.

Ga voor bewuste meerdere kleine 1-3 % veranderingen! Langzaam aan! Je bouwt letterlijk nieuwe hersenpaden. Dat vraagt geduld, maar het werkt.
De volgende keer dat je jezelf saboteert: herken het. Het is niet wie je bent het zijn je oude receptoren die vechten voor overleven.

Wil jij meer autonomie, helderheid, kracht en authentieke presentie in je leven ervaren? Meld je dan aan via mijn website voor individuele training Laten we samen de aanmaak van "andere receptoren" voedden. 😉

Persoonlijk leiderschap in een tijd van versnipperde aandacht.

Je kent het vast wel.
Die ene irritante eigenschap van je collega of partner. Dat je allergisch bent voor bepaald gedrag of persoon. Dat je in een extreem geval dagenlang gesprekken voert met diegene in je hoofd en dat je intens getriggerd word.

Als je merkt dat je in het contact met een ander elke keer vastloopt, dan is de kans groot dat je een mening over een bepaalde eigenschap van die persoon hebt.
Elk mens heeft zogezegd alle menselijk eigenschappen. De positieve én de zogenaamde neg*tieve.

Als je zo'n eigenschap onderdrukt in jezelf omdat je die walgelijk vind, zo écht niet wilt zijn of... mocht zijn vroeger, dan komt dat in wat we noemen je schaduw terecht.

Helaas, als mens heb je alle eigenschappen en wat je wegstopt is ook nog eens niet echt weg. Onbewust stuurt het je leven aan vanuit de schaduw. . Die eigenschap verschijnt dan in de ander en dan zit je steeds in een worsteling met de ander.

Schaduwboksen. De worsteling in jezelf met iets walgelijks, vind dan ineens buiten jou plaats.

Hier ligt een kans op enorme bevrijding van gedoe, geworstel en herstel op contact met jezelf kunnen houden.

Daarvoor heb je Mentaal schaduwwerk te doen.
Ik heb een eenvoudige, krachtige oefening die ik je in 1 uur coaching kan leren.

Neem contact op en meld je aan via het formulier op mijn website.
https://sanderbijlsma.nl/

De Biotoop waar ik met mijn gezin woon is een woon-werk community, een creatieve broedplaats voor kunstenaars en ondernemers. Een plek waar mijn kinderen opgroeien.

Gisteren hadden we een halloweendag, vanaf 15.00 een kinderprogramma. Samen knutselen, buitenspelen in de avond samen eten met jong en oud en in de avond samen rond het vuur❤️‍🔥.. een moordspel.

Dat doet me beseffen hoe rijk en vreugdevol samenzijn is. Hoe de fantasie, creativiteit van de kids en het plezier dat ze hebben in Samen- zijn.

Met een lach en traan en tikkie nostalgisch voel ik weer even hoe we vroeger, toen de computers en telefoons er nog niet waren dit bijna elke dag hadden... buitenspelen....

Bewust onbekwaam geworden zijn is beseffen dat als je blijft doen wat je altijd doet, er niets... niets veranderd. Wat te doen als al je eerdere oplossingen niet meer werken?? Dan word het tijd voor diepgaand lichaamsgericht zelfonderzoek en oefening vanuit een zijnsgeorienteerde benadering.

Lichaamsgerichte coaching vanuit een integrale benadering is niet alleen praten. 🔥Lichaamsgerichte oefeningen. 🔥Emotiewerk, in beheer leren nemen. 🔥Zelfonderzoek 🔥Schaduwwerk 🔥Ademwerk 🔥Leiding nemen ober oude patronen 🔥Bewustwording

Op het pad van bewuste ontwikkeling: In het kleine toont zich alles.
Hier een schrijven over verlangen en tekort ervaren.

Uit "mijn superhelden reeks":
Deel 1: ✨Sanderman en Hongerjongen✨

Het grootste stukje taart.
De sappigste pizzapunt.
Iemand in mij ziet het meteen.
Weet precies waar het ligt, wat het wil hebben en hoe dat voor elkaar te krijgen.

Ik noem hem tegenwoordig Hongerjongen.
In de wereld van de superhelden is hij de sidekick van superheld Sander – dat ben ik.

Sanderman en Hongerjongen hebben al vele avonturen beleefd.
Hongerjongen is mijn kompaan, mijn vriend voor het leven.
Altijd paraat om me te helpen overleven, vooral wanneer het spannend wordt.

Vroeger was ik me niet zo bewust van zijn aanwezigheid.
Als hij kwam helpen, vocht ik vaak tegen hem.
Het was een strijd, er kon maar één tegelijk met zijn handen aan het stuur zitten.

Hongerjongen is slim, creatief en gewiekst.
Hij heeft zijn manieren. Hij doet nonchalant in gesprek op een feestje: losjes, sociaal, charmant.
Maar ondertussen heeft hij alles in de g*ten.

Onder de oppervlakte is hij meedogenloos in wat hij wil en denkt te weten wat Sander nodig heeft… strak, stil, ogen op de buit.
In een fractie van een seconde pakt hij wat hij nodig heeft: het grootste stuk taart! De sappigste pizzapunt met een HEEL plakje salami en extra kaas.
Zo. Missie geslaagd.

Maar Sanderman vindt daar ook wat van.
Hij keurt zijn manieren af en vindt hem egoïstisch. Hebberig. Kinderachtig.

Sander heeft zo zijn eigen manieren om hem klein te houden:
hem negeren en het kleinste stuk nemen,
of een verheven houding aannemen van niets nodig hebben.
Dat zal hem leren.

Nu ben ik bijna vijftig.
En Hongerjongen en ik hebben elkaar beter leren kennen.
We hebben vrede gesloten.
Die oude gevoelens van tekort,
te weinig, nooit genoeg, onvervuld verlangen ,
ze horen bij hem.
Bij dat kind dat ooit hunkerde naar liefde, aandacht, gevuld zijn,
veilig zijn, gezien worden… kunnen rusten.

Als kind krijg je niet altijd wat je nodig hebt.
Soms kon iets niet. Geregeld mocht iets niet.
We werden terechtgewezen op onze zogenaamd kinderachtige verlangens.
Niet zo hebberig. Denk ook aan een ander. Niet zo egoïstisch!

En ja, natuurlijk moet je leren dat de wereld niet alleen om jou draait.
Maar er is ook een deel in ons dat pijn heeft geleden,
omdat het niet werd ontmoet in wat het zó graag wilde hebben en nodig had toen.

Dat deel dat tekort voelt, bestrijden we vaak met Zelfafwijzing.
Egoïstisch. Kinderachtig. Niet oké.
We stoppen het weg. Ontkennen dat we tekort voelen.
Maar dat is niet wat nodig is.
Want als je het wegstopt, blijft het onrustig.
Blijft het elke keer weer aan de deur krabben.

Wanneer je dat egocentrische, kinderlijke verlangen blijft wegdrukken uit schaamte, fatsoen of angst, blijft ook de pijn.
Want het verlangen zelf verdwijnt niet.
Het komt steeds terug. Want dat gaat over jou.
En dan blijf je ergens ontevreden.

Pas wanneer je dat verlangen erkent,
wat dit deel wil,
is gezien worden, is erkenning, welkom zijn.

Ontmoet die pijn van je onvervulde verlangen.
Niet door de wereld te dwingen jou te geven wat je toen niet kreeg, of steeds alleen maar te pakken wat je pakken kan,
maar door jezelf te geven wat je nodig hebt.

Het g*t van toen is niet alsnog te vullen.
Maar het kan helen.
Door het verdriet toe te laten, kan de pijn verwerkt worden
van iets wat er niet was terwijl je het zo graag wilde.

Dan ontstaat er ruimte, wordt het zacht.
Dan krijgt het een plek, dan is er compassie en mildheid.
Dan kan het overleven ontspannen,
als het in mildheid wordt ontvangen.

En dat vult.
Dat verzacht.
Dat maakt heel.

Tja, en voor Hongerjongen begint dat nog altijd met een pizzapunt.

Dan neem ik hem op schoot, glimlach
en fluister in zijn oor:
“Het is goed, jongen. Neem maar lekker. Geniet ervan.
Het leven is helemaal voor jou.”
Samen eten is zoveel fijner!

Als je zelfzorg niet op orde is.... wat heb je dan eigenlijk écht te geven.

Word vervolgd.....

Als dingen belangrijk voor je zijn, moet je daar dan geen pijn over voelen?
https://sanderbijlsma.nl/pijn-maakt-vrij/