Lifecoach Thomas Bohm

16/09/2022

Op zondag 16 oktober geef ik in het Badhuis in de Leidsebuurt in Haarlem het eerste deel van een cursus over faalangst, genaamd F**K FAALANGST! Dus: heb je last van faalangst en zou je meer willen durven doen, kom ook! Tijden zijn van 11 tot 13:30u.
https://badhuisleidsebuurt.nl/agenda/f**k-faalangst
http://lifecoachthomasbohm.nl/

Faalangst ook zo zat? Kom dan naar de F**K FAALANGST-workshop! Dan gaan we met elkaar stappen zetten om dit probleem op te lossen zodat je je minder laat beperken in het leven. Want: fouten maken mag, sterker nog: fouten maken moet! Dit is zal het eerste deel van 3 bijeenkomsten zijn. Het eerste dee...

02/08/2022

Kijk in de spiegel en lach jezelf uit!

Wacht even hoor, jezelf uitlachen? Waar is dat nou weer goed voor? Het antwoord: om meer zelfvertrouwen te krijgen!
Dit klinkt natuurlijk absurd, maar er zit een kern van waarheid in. Laat me het uitleggen.

Stel: je loopt op een zaterdag in je eentje door een hele drukke winkelstraat, je ziet in een etalage wat interessants, wordt dus afgeleid en je gaat volledig op je smoel. Letterlijk: je valt op de grond. Wat zou je reactie zijn? Met een rood hoofd zo snel mogelijk de plek van het vreselijke ongeval verlaten? Een beetje genegeerd rondkijken hoeveel mensen het hebben gezien en daarna net doen alsof het de bedoeling was?
Of: net als misschien een paar anderen om je heen grinniken en weer rustig doorlopen, of misschien toch wat beter die aanbieding in de etalage bekijken.

Ik durf te wedden dat de meeste mensen zullen reageren als in de eerste 2 voorbeelden: vluchten of net doen alsof het totaal niet gebeurd is.
Toch zou ik adviseren het laatste te doen.
Wat is er namelijk nou zo erg aan een keer struikelen? Gebeurt iedereen wel eens. En als je niet het struikelende type bent, dan zal je heus wel eens publiekelijk iets gênants doen. Iets laten vallen, je pinpas niet snel kunnen vinden bij het afrekenen, of je eigen drankje omstoten op een terras.

Dus als zoiets gebeurt is dat alleen maar heel menselijk. Net als het eventuele lachen van mensen. Natuurlijk is het nooit leuk om uitgelachen te worden, maar ik weet zeker dat als je vrolijk meelacht de situatie veel beter te verdragen is.

Het jezelf niet zo series nemen is een teken van volwassen gedrag vol zelfvertrouwen, en dat is wat je wilt uitstralen toch?

Dus de volgende keer als er weer iets gebeurt en je denkt: o daar gaan we weer wat gênant, wat zal iedereen wel niet denken? Probeer eens te glimlachen en maak het niet groter.
Je zal zien dat jezelf niet zo serieus nemen een heerlijke levenshouding is.

19/07/2022

Het leven is een balanceer-act

Lang geleden, toe ik nog op de middelbare school zat, was ik een rustig en niet-opvallend- kind. Onzeker en bang om mezelf te laten zien. Ik was een vrij makkelijk doelwit voor pesters.
Dit veranderde compleet toen ik op een nieuwe school zat en uit ging. Ik was aanwezig, luidruchtig en dominant. Achteraf gezien denk ik dat er veel mensen in mijn omgeving me maar een irritant mannetje vonden, wat ik ongetwijfeld af en toe ook was.
Maar welke van deze twee uitersten ben was en ben ik nou echt?

Het antwoord is voor de hand liggend en saai: in het midden. Dat klinkt heel makkelijk maar is het absoluut niet. Het is de kunst in het leven om dat altijd en overal te doen.
Ik bedoel dus: op alles wat het leven je voorschotelt rustig reageren; assertief maar niet jezelf overschreeuwen.

Je ziet vaak mensen op die twee manieren in het leven staan: ze cijferen zicht weg, óf ze zijn zeer aanwezig terwijl dit absoluut niet nodig is en bij anderen irritatie kan opwekken.
En zoals bij alles in het leven: niemand is altijd één van deze twee. Deze patronen kunnen, zoals bij mij, allebei in één persoon schuilen.

Waarom we zo kunnen zijn? Een reden kan zijn omdat we teveel met anderen bezig zijn; we willen té graag aardig gevonden worden. Het zijn vaak oude strategieën die we als kind hebben aangeleerd. Ik moet mezelf niet teveel laten zien, want als ik dat wel doe word ik misschien afgewezen. Of: als ik mezelf niet laat zien, word ik overgeslagen.

Het probleem is dat veel mensen deze strategieën, en wat dus vroeger overlevingsmechanismen waren, bij zichzelf niet doorhebben, of misschien nog erger: ze denken dat ze werkelijk zo zijn: het is hun karakter.
Maar dit klopt vaak niet.

Iedereen wordt geboren met een bepaald karakter en eigenschappen, maar door onze omgeving in onze jeugd kan veel van dat karakter teniet worden gedaan. Alles om onze ouders maar tevreden te houden: we zijn immers totaal afhankelijk van hun zorgen en liefde.

Gelukkig kunnen deze patronen, die ons in ons volwassen leven vaak alleen maar in de weg zitten, doorbreken!
Als we als mensen inzien dat er een middenweg is kunnen we bewust voor dat pad kiezen.
Daarmee is niet gezegd dat dit makkelijk is, het is een kwestie van veel oefenen en vallen en opstaan.

Probeer het eens: de volgende keer dat je baas of partner je confronteert, en je hebt de neiging om jezelf weg te cijferen en niet je mening of gevoelens met diegenen te delen, of je wilt de ander wel eens even de waarheid vertellen of misschien de zelf de huid vol schelden: bedenk je dat het ook anders kan! Dat is niet alleen prettiger voor de ander, maar zeker voor jezelf. Je zal merken dat je relaties zullen verbeteren, en wat is er belangrijker dan dat!