Marielle van Veen Praktijk de Zielswijze

Het hoofd als beschermer

Waarom denk ik zoveel?
Een vraag die ik regelmatig hoor.

Alsof er iets mis is met al die gedachten.
Maar wat als je hoofd niet het probleem is?
Wat als je hoofd juist jarenlang zijn werk heel goed heeft gedaan?

Voor veel mensen is denken een manier geworden om controle te houden.
Om niet verrast te worden.
Om voorbereid te zijn.
Om pijn, teleurstelling of afwijzing voor te zijn.

Je hoofd probeert je niet dwars te zitten.
Het probeert je te helpen en te beschermen.

Alleen is er een verschil tussen beschermen en leven.
Want wanneer je hoofd altijd aan staat, wordt het lastig om nog te voelen wat er werkelijk in je leeft.
Dan raak je het contact kwijt met je gevoel en je intuïtie.
Met je verlangen én met jezelf.

Het gaat niet over minder denken.
Het gaat over in je lijf kunnen zijn en leren luisteren naar wat er onder al dat denken verborgen ligt.

Angst voor verlies

Je wilt er zo snel mogelijk vanaf.
Van die knoop in je buik.
Die onrustige gedachten.
Dat stemmetje dat fluistert: wat als ik het kwijtraak?
Je gaat analyseren, relativeren, jezelf geruststellen of afleiden.

Maar wat als angst niet weg hoeft?
Wat als angst juist gezien wil worden?

In mijn praktijk zie ik regelmatig dat mensen vechten tegen hun angst.
Ze willen hem oplossen, begrijpen of controleren.

Begrijpelijk.

Angst voelt vaak ongemakkelijk en kwetsbaar.
Toch heb ik geleerd dat de weg niet om de angst heen loopt, maar erdoorheen.

Voor mij is angst voor verlies daar een mooi voorbeeld van.
Ook die angst is mij niet vreemd.
Zeker na ervaringen in mijn eigen leven, weet ik hoe diep verlies kan raken.

En juist daarom weet ik ook dat angst voor verlies vaak de keerzijde is van liefhebben.
Hoe meer iets of iemand voor je betekent, hoe groter soms ook de angst kan zijn om het kwijt te raken.

We willen vaak wel de liefde voelen, maar niet de kwetsbaarheid die erbij hoort.
Alleen het één kan niet zonder het ander.

Wanneer je bereid bent om de angst te voelen, zonder hem weg te duwen, ontstaat er ruimte.

Ruimte om werkelijk aanwezig te zijn.
Ruimte om lief te hebben.
Ruimte om te genieten van wat er nu is, zonder voortdurend bezig te zijn met wat er misschien ooit verloren gaat.

Misschien is moed niet het ontbreken van angst.
Misschien is moed bereid zijn om je angst te voelen en je hart toch open te houden.

Herken jij de angst voor verlies?
Wat doe jij meestal: ga je ervan weg of durf je erbij te blijven?

In gedachten...

Soms zit je even alleen in je eigen wereld.
Je staart wat voor je uit.
Je bent aanwezig, maar eigenlijk ook niet.

Je hoofd draait overuren.

Over wat er gisteren gebeurde.
Over wat je anders had moeten zeggen.
Over wat er morgen misschien gaat gebeuren.
Herken je dat?

Veel mensen die bij mij komen, leven grotendeels in hun hoofd.
Niet omdat ze dat willen.
Meer omdat ze ooit hebben geleerd dat denken veiliger is dan voelen.

Als kind was het misschien belangrijk om alert te zijn.
Om vooruit te denken.
Om rekening te houden met anderen.
Om problemen op te lossen voordat ze ontstonden.

En wat ooit helpend was, wordt later soms een gevangenis, het zet je vast.

Dan wordt het stil in jezelf.

Je weet nog precies wat je denkt, maar steeds minder wat je voelt.
Wat je nodig hebt.
Waar je werkelijk naar verlangt.

In mijn praktijk gaat het daarom niet alleen over begrijpen.
Want begrijpen kun je vaak al heel goed.

Het gaat over weer durven zakken.
Van je hoofd naar je lijf.
Van analyseren naar ervaren.
Van overleven naar leven.

Vaak begint dat met iets heel eenvoudigs.
Even uit het raam staren.
Even niets hoeven.
Even voelen wat er onder al je gedachten leeft.

Want onder de drukte van het hoofd zit vaak een verlangen.
Een verlangen naar rust en ruimte.
Naar jezelf.

Herken jij dat?

Dat je hoofd soms zo vol is dat je nauwelijks nog hoort wat je hart eigenlijk probeert te vertellen?

Er zijn momenten tijdens een opstelling waarop de ruimte even stil lijkt te vallen.

Afgelopen zondag gebeurde dat meerdere keren tijdens de opstellingendag voor stellen.

Momenten waarop iets zichtbaar werd wat er misschien al jaren was, maar nog nooit echt was aangekeken.

Soms zie ik dan hoe iemand het meteen voelt en ziet. Hoe een kwartje valt.

Maar soms gebeurt er iets anders.

Dan zie ik het hoofd aan het werk gaan.

Zoeken naar verklaringen.
Willen begrijpen , willen oplossen.

En iedere keer weer raakt me dat.

Omdat ik weet hoe slim onze patronen zijn.

Hoe hard ze hebben gewerkt om ons veilig te houden.

Ik herken het ook uit mijn eigen leven. Het verlangen om grip te krijgen op wat pijn doet. Om het te begrijpen voordat je het hoeft te voelen.

Maar juist daar ontstaat vaak de beweging.

Niet door harder te zoeken.

Maar door even te mogen zijn met wat er zichtbaar wordt.

Zonder oordeel.
Zonder haast.
Zonder dat het meteen anders hoeft.

Dat is ook waarom ik tijdens deze dagen zoveel aandacht besteed aan veiligheid en nazorg.

Omdat inzichten soms tijd nodig hebben.

Omdat niet alles direct hoeft te landen.

Omdat een systeem eerst moet voelen dat het veilig genoeg is om iets nieuws toe te laten.

Aan het einde van de dag zaten we met elkaar in een laatste rondje.

Drie stellen.
Drie verschillende verhalen.

En toch dezelfde bereidheid.

De bereidheid om niet alleen naar de ander te kijken, maar ook naar zichzelf.

Dat raakt me iedere keer opnieuw.

Want wat mij betreft is dat liefde.

Niet de ander willen veranderen.

Maar de moed hebben om jezelf onder ogen te komen ten dienste van de relatie.

Toen iedereen naar huis was en de ruimte weer leeg werd, bleef ik nog even zitten.

Dankbaar.

Voor het vertrouwen. Voor de openheid. En voor de liefde die voelbaar was in de bereidheid van deze mensen om in beweging te komen.

Dat is nooit vanzelfsprekend.

Ben je nieuwsgierig wat een systemische opstelling voor jullie relatie zichtbaar kan maken? Stuur me gerust een bericht.
Ik vertel je er graag meer over.

Zondagochtend 9.00 uur.

Het eerste stel komt aan bij de locatie, De Bloeiende Lotus.

Een mix van spanning en enthousiasme is voelbaar.
Niet alleen bij hen.
Ook mijn nacht was wat onrustig.
Dat heb ik vaker voorafgaand aan een opstellingendag. Het is alsof ik in de energie al aan het afstemmen ben.

Na een kop koffie of thee en wat lekkers landen we rustig in de ruimte.

We beginnen met een voorstelrondje en de voorwerpen die iedereen heeft meegenomen.
Ik had de stellen gevraagd een voorwerp mee te nemen dat iets laat zien over hun relatie nu, of over waar ze naar verlangen.

Wat er vervolgens gebeurt, blijft me iedere keer weer raken.

Na het verkennen van de hulpvragen starten we met de eerste opstelling.
Al snel wordt zichtbaar wat met woorden vaak moeilijk uit te leggen is. Niet alleen voor de vraagstellers, maar ook voor de representanten.

Deze eerste opstelling noemde ik gekscherend een "all-in-one-opstelling".
Er werd zoveel zichtbaar dat bijna iedereen er iets van zichzelf in kon herkennen.

Tijdens de lunch ontstaat er een ontspannen en vertrouwde sfeer. Er wordt gelachen, gedeeld en verbonden.

En dat is misschien wel het mooiste van deze dagen.

Dat mensen ontdekken dat ze niet de enigen zijn die worstelen met terugkerende patronen, verlangens, teleurstellingen of vragen binnen hun relatie.

Dat er herkenning ontstaat en daarmee ook ruimte.

Ruimte voor een andere beweging.

Mijn broer(tje)

Deze foto koester ik.

Een van de weinige foto's waarop ik ons samen zie zoals ik hem het liefst herinner: vrolijk, onbevangen en vol leven.

Toen mijn ouders gingen scheiden was ik 9 jaar en mijn broertje 5.
Zonder dat ik het bewust koos, nam ik een deel van de zorg op me.
Voor mijn moeder en ook voor hem.

Uit liefde, uit loyaliteit.
Pas veel later begreep ik hoeveel invloed dat heeft gehad op ons leven en op onze relatie als broer en zus.
Door alles wat er speelde verloren we elkaar uiteindelijk uit het oog.

Vorige maand kreeg ik het bericht dat mijn broertje is overleden.
Dat raakte me diep.
Niet alleen omdat ik mijn broertje verloor, maar ook omdat daarmee een klein stukje hoop verdween.
De hoop dat er ooit nog een ontmoeting zou komen.
Ik voelde verdriet, machteloosheid en zelfs schuldgevoel.

Gevoelens die ik liever niet voel, toch ben ik erbij gebleven.
Want dat is wat ik inmiddels heb geleerd: wat gevoeld wil worden, laat zich niet wegduwen.

Misschien is dat ook waarom ik zo goed begrijp hoe liefde, loyaliteit en plekverwarring een leven lang kunnen doorwerken.
Heling begint vaak niet met veranderen wat geweest is.
Maar enkel en alleen met erkennen wat er was.

Een paar dagen geleden schreef ik over trouw zijn aan jezelf.
Over het spoor volgen waarvan je denkt dat je het moet volgen.

Maar wat ik niet vertelde, is dat trouw zijn aan jezelf niet altijd direct rust geeft.

Sterker nog.
Soms brengt het eerst ongemak.

Omdat je ineens keuzes maakt die anders zijn dan je gewend bent.
Omdat je grenzen aangeeft.
Omdat je niet langer automatisch doet wat anderen van je verwachten.

Ik weet daar alles van.

Jarenlang was ik vooral loyaal aan anderen.
Aan mijn systeem.
Aan verwachtingen.
Aan de rollen die ik had aangenomen.

Trouw zijn aan mezelf betekende niet dat ik ineens wist waar ik naartoe ging.
Het betekende dat ik stopte met mezelf achter te laten onderweg.

En misschien is dat wel waar vrijheid begint.

Waar laat jij jezelf soms nog achter om de verbinding met anderen te behouden?

Soms ontdek je dat het spoor waarop je loopt niet van jou is.

Je hebt geleerd om sterk te zijn.
Om rekening te houden met anderen en verantwoordelijkheid te dragen.
Door te gaan wanneer het moeilijk wordt.

En natuurlijk heeft dat je ook veel gebracht.

Alleen ergens onderweg kun je jezelf kwijtraken.

Omdat je zo gewend bent geraakt aan het volgen van een spoor, dat je niet meer voelt of het nog past bij wie je vandaag bent.

Ik herken dat zelf ook.

Jarenlang volgde ik het spoor waarvan ik dacht dat ik het moest volgen.

Loyaal aan mijn systeem en aan wat anderen van mij verwachtten.

Dat leek veilig.

Want als je doet wat er van je verwacht wordt, hoor je erbij.
Dan stel je niemand teleur.
Dan blijf je verbonden.

Maar die veiligheid had ook een prijs.

Want hoe loyaler ik was aan de verwachtingen van anderen, hoe verder ik soms van mezelf verwijderd raakte.

Gaandeweg ontdekte ik dat er een verschil bestaat tussen loyaal zijn aan anderen en trouw zijn aan jezelf.

Trouw zijn aan jezelf betekent niet dat je je familie afwijst.

Voor mij betekende het dat ik mezelf niet langer hoefde te verlaten om erbij te horen.

Dat ik mocht luisteren naar wat ik voelde, wat voor mij klopte.
Naar de grenzen die ik had.
En vooral naar de verlangens die in mij leefden.

En juist daar vond ik iets wat ik jarenlang buiten mezelf had gezocht:

rust, ruimte en vrijheid.

De angst om er niet bij te horen verdween niet van de ene op de andere dag.
Stap voor stap schoof die steeds verder naar de achtergrond.

In mijn praktijk ontmoet ik veel mensen die op een vergelijkbaar punt zijn aangekomen.

Niet omdat er iets mis is met hen.

Het leven hen uitnodigt om opnieuw te kijken.

Naar hun patronen en overtuigingen.
Hun loyaliteiten.

En vooral naar de vraag:

Leef ik mijn leven?
Of leef ik een leven dat ooit nodig was om erbij te horen?

Soms begint verandering niet met een nieuwe richting.

Soms begint verandering met stilstaan op het spoor waarop je al jaren loopt.

📸

Uit liefde nam ik een plek in die niet van mij was.

We zeggen het vaak zo makkelijk:
“Je mag meer ruimte innemen.”
“ Laat jezelf eens zien"

Maar wat als jij ooit geleerd hebt dat jouw plek innemen ten koste ging van iemand anders?

Ik was 9 jaar toen mijn vader mijn ouderlijk huis verliet.
Hij maakte een andere keuze, met grote gevolgen voor mijn moeder, mijn broertje van 5 en mij.

Ik herinner het me nog goed.
Het verdriet van mijn moeder, de verwarring van mijn broertje.
De spanning die ineens voelbaar werd in huis.

Als 9-jarig meisje nam ik een besluit.
Niet bewust, maar vanuit liefde en loyaliteit.

Ik ging zorgen:
Voor mijn moeder. mijn broertje en
voor alles wat te zwaar voelde.

Zonder dat ik het doorhad, schoof ik weg van mijn eigen plek als kind.
Eerst op de plek van mijn vader en niet veel later zelfs boven mijn moeder.

Ik ging verantwoordelijkheid dragen die niet van mij was.

En dat heeft veel invloed gehad op hoe ik later mijn plek innam in het leven.

Ik werd zelfstandig en sterk.
Verantwoordelijk.
Had overal voelsprieten voor.
En ontwikkelde een sterk rechtvaardigheidsgevoel.

Maar diep van binnen stond ik eigenlijk nooit écht op mijn eigen plek.

Want wanneer je als kind leert zorgen voor anderen, leer je vaak ongemerkt dat jouw eigen behoeften minder belangrijk zijn.

Dat je je groot moet houden en beschikbaar moet zijn.
Dat jouw waarde zit in wat je doet voor anderen en niet in wie je bent.

En dan wordt plek innemen ingewikkeld en een uitdaging,

Want wat is jouw plek eigenlijk,
als je jarenlang vooral bezig bent geweest met het dragen van anderen?

In mijn praktijk zie ik dit zo vaak terug.

Mensen die veel verantwoordelijkheid dragen en sterk zijn.
Altijd maar doorgaan.
Moeite hebben met ontvangen.
Of zich schuldig voelen wanneer ze kiezen voor zichzelf.

Niet omdat ze zwak zijn.
Maar omdat ze ooit uit liefde een plek zijn gaan innemen die niet bij hen hoorde.

En juist dát zichtbaar maken, brengt beweging.

Niet door harder te worden,
of jezelf groter te maken.

Maar door langzaam terug te bewegen naar jouw eigen plek.

De plek waar je niet hoeft te zorgen om bestaansrecht te voelen.
Waar je mag leunen.
Mag voelen en ontvangen.

Misschien kun je er niet precies de vinger op leggen..

Maar je voelt het wel.

Dat je je aanpast, jezelf inhoudt.
Of dat je blijft twijfelen aan wat je voelt of nodig hebt.

Alsof je ergens onderweg
een stukje van jezelf bent kwijtgeraakt.

Dat gebeurt niet zomaar.

Vaak heb je ooit geleerd
dat aanpassen nodig was
om verbinding te houden.

Alleen… wat je toen hielp,
kan je nu juist in de weg zitten.
Je hoeft jezelf niet te veranderen.
Maar wel te gaan zien
waar je jezelf bent kwijtgeraakt.

Heb je vraag of voel je de behoefte iets te delen, stuur me gerust een dm.