Sylvivre

Sylvivre Buiten de lijntjes coach

Zachter kijken. Eerlijker voelen. Voor wie merkt: het mag anders. www.sylvivre.nl In mijn begeleiding werk ik intuïtief en afgestemd.

🌿 Leef vrij, met zachte moed

Veel mensen die bij mij komen, voelen dat ze zijn vastgelopen. Er is twijfel, onrust in het hoofd, spanning in contact met anderen, of gewoon dat knagende gevoel: “Is dit het nou?” Misschien herken je het ook – het gevoel dat je iets te ‘fixen’ hebt aan jezelf… terwijl je eigenlijk verlangt naar rust, helderheid en vertrouwen. Ik ben er voor jou als je verlangt naar m

eer ruimte om jezelf te zijn. Als je voelt dat er iets mag veranderen, maar niet precies weet hoe. Ik gebruik o.a. creatieve oefeningen, holistische EMDR, familieopstellingen, innerlijk kind werk en soms een vleugje Human Design – precies wat op dat moment bij jou past. Ik nodig je uit om weer te gaan voelen wat wél klopt voor jou. Zodat je stap voor stap de moed vindt om buiten de lijntjes te leven – zacht, speels en vrij.

✨ Je hoeft niets te forceren. Het begint met luisteren naar jezelf. Warme groet, Syl

Soms ontroert mijn leefkeuken me meer dan ik kan uitleggen. Dat gebeurde deze week weer.Ruim zes jaar geleden kwam ik in...
22/06/2026

Soms ontroert mijn leefkeuken me meer dan ik kan uitleggen. Dat gebeurde deze week weer.

Ruim zes jaar geleden kwam ik in dit huis wonen. Mijn zus wees me op dit huis en zei meteen: "Waarom ontvang je je klanten eigenlijk niet aan de keukentafel?"

Dat bleek een van de beste ideeën ooit.

Toen ik voor het eerst over de drempel stapte, was ik meteen verkocht. Die leefkeuken. Licht, open en warm. Met uitzicht op de bosrand. Een grote tafel, ruimte om te bewegen en vooral: ruimte om te zijn.

Inmiddels ontvangen die muren al jaren mensen voor individuele sessies, familieopstellingen en vrouwendagen. Hier wordt gedeeld, gevoeld, gelachen, stilgevallen en soms gehuild.

Deze week besefte ik ineens waarom deze plek me nog altijd zo raakt.

Toen ik bijna vijftien jaar geleden mijn praktijk begon, hield ik me regelmatig bezig met de vraag of er wel mensen zouden komen. Of mijn werk zijn weg zou vinden. Niet alleen vanuit ambitie, maar ook vanuit onzekerheid.

Maar gaandeweg verschoof mijn aandacht.

Steeds minder naar hoeveel mensen er aanschuiven.
Steeds meer naar wat er ontstaat wanneer ze er zijn.

Want ook een tafel die niet vol is, kan betekenisvol zijn.

En misschien voelde ik daarom meteen zo’n diepe ja bij deze leefkeuken.

Omdat deze ruimte uitstraalt wat ik belangrijk ben gaan vinden in mijn werk.

Warmte.
Rust.
Echte ontmoeting.

Hier hoef je niets zeker te weten — alleen te voelen of het klopt.

En terwijl ik daar deze week zat, kwam er nog een inzicht.

Misschien raakt deze plek me zo omdat ze me ergens aan doet denken.

Aan mezelf.

Ik heb jarenlang gekeken naar wie er binnenkwam. Wie mij zag. Wie bleef. Wie reageerde. Alsof mijn waarde daar ergens van afhing.

Mijn leefkeuken vertelt me iets anders.

Ze is niet bijzonder omdat er mensen komen.
Ze is een plek waar mensen kunnen vertragen, verzachten en verbinden.

Niet omdat alle stoelen bezet zijn.
Maar omdat ze er gewoon mag zijn.

Misschien geldt dat ook voor mensen.

Misschien mag ik steeds meer zijn zoals mijn leefkeuken.

Een plek waar mensen zich welkom voelen.
Waar ruimte is voor wat gezien wil worden.
En waar het leven op haar eigen moment mag aanschuiven.

Warme groet, Syl

Sylvivre: Wat als jouw waarde niet zit in wie blijft, maar in hoe jij aanwezig bent?

Niet alles wat klopt is logisch. Mijn hoofd vindt er soms iets van…Dat ik buiten de lijntjes coach en werk als holistisc...
03/06/2026

Niet alles wat klopt is logisch. Mijn hoofd vindt er soms iets van…

Dat ik buiten de lijntjes coach en werk als holistisch EMDR therapeut is inmiddels wel duidelijk. Maar dat ik daarnaast ieder voorjaar dagenlang tussen de perkplanten sta… dat vindt het soms een ander verhaal.

Dan hoor ik zo’n stemmetje dat zich afvraagt of dat eigenlijk wel logisch is. Of het wel past. Of ik mijn tijd niet beter anders zou moeten besteden.

Gelukkig heeft mijn lijf daar meestal weinig boodschap aan.

Want hoe ouder ik word, hoe meer ik ontdek dat niet alles wat klopt ook logisch hoeft te zijn.

Ik hou van mijn werk als coach. Van de gesprekken aan mijn tafel in de keuken. Van de momenten waarop iemand weer wat zachter wordt naar zichzelf. Van de rust die dan ineens kan ontstaan.

En toch merk ik ieder voorjaar opnieuw hoe blij ik word van het werk tussen de planten.

Tijdens de drukke maanden spring ik bij in de perkplantenkwekerij van vrienden van mij. Tussen het sjouwen, bukken en klanten helpen in de kwekerij gebeurt er iets wat ik steeds beter herken.

Ik zak uit mijn hoofd.

En daarna voelt alles lichter. Rustiger. Meer aanwezig. Alsof ik weer wat beter kan voelen wat van mij is.

En dat neem ik mee in mijn werk.

In mijn coachsessies merk ik hoe belangrijk het is om eerst te vertragen. Uit het hoofd te zakken. En weer te voelen wat er speelt — voordat er iets gedaan hoeft te worden.

En hoe meer ik in contact ben met mezelf, hoe makkelijker ik ook ruimte kan maken voor een ander. Zodat er rust ontstaat. Zachtheid. Helderheid. En weer contact met wat voor hen echt belangrijk is.

De drukste weken in de kwekerij liggen weer achter me. En terwijl er weer meer ruimte komt voor mijn praktijk, mijn klanten en de kleinschalige vrouwendagen die ik organiseer, merk ik vooral dit:

Misschien hoeft het niet allemaal zo logisch te zijn.

Misschien mag het voldoende zijn dat ik voel dat het klopt — dat ik werk met mensen én met mijn handen.

Dat het me rust geeft.
Dat het me energie geeft.
En ja… ook gewoon omdat ik er gelukkig van word.

Warme groet, Syl

Sylvivre: soms weet je lichaam al lang wat je hoofd nog probeert te begrijpen.

Deze week was het 30 jaar geleden dat ik begon bij de bloemenveiling in Aalsmeer. Ik was 26. Net afgestudeerd. Ik wist p...
23/04/2026

Deze week was het 30 jaar geleden dat ik begon bij de bloemenveiling in Aalsmeer. Ik was 26. Net afgestudeerd. Ik wist precies wie ik was en wat ik wilde.

Of… dat dacht ik.

Ik zie mezelf nog staan. Ik wilde me aanpassen aan het zakelijke van het bedrijfsleven, dus ik droeg het rode jasje van toen ik in het hoofdbestuur van de studentenvereniging zat.
Mijn moeder had gelukkig de biervlekken eruit gekregen. 😉

Ik kwam terecht in een wereld die me lag. No-nonsense. Aanpakken. Ik werkte hard, kreeg kansen en groeide door. Aan de buitenkant klopte het.

En een deel van mij voelde zich daar ook echt thuis. Die nuchterheid, dat praktische, dat doelgerichte — dat zit in mijn basis.

Maar er was ook iets anders. Iets wat ik toen niet kon benoemen. Een onderstroom van onzekerheid die ik niet liet zien. Die ik oploste door gewoon beter mijn best te doen. Hard werken als manier om stevig te blijven staan.

Dat werkte.
Lang.

Tot het dat niet meer deed. Niet in één keer. Maar in kleine momenten. Stilvallen. Vragen die bleven hangen.

Ik ging op zoek. Opleidingen in (creatieve) counseling, systemisch werk, Human Design. En ik ontdekte een kant van mezelf die ik lang minder ruimte had gegeven. Mijn intuïtieve kant. Het deel dat voelt. Dat oppikt wat er onder de oppervlakte speelt.

En ook: het deel dat kon voelen wat ik zo lang had weggeduwd, zonder er meteen iets mee te hoeven doen.

Langzaam werd iets duidelijk. Dat ik, door vooral mijn praktische kant te leven, mezelf ook een beetje was kwijtgeraakt.

Want mijn hart ligt bij mensen. Bij wat er achter gedrag zit. Bij wat er leeft onder de oppervlakte.

16 jaar later nam ik de stap om weg te gaan. Niet omdat het niet klopte. Maar omdat ik niet meer om dat andere deel heen kon. Er werd iets wakker dat niet harder wilde werken — maar eerlijker wilde leven.

Toen ik mijn praktijk begon, voelde dat niet als een grote sprong. Meer als iets wat eindelijk op z’n plek viel. Hier kon ik beide kanten kwijt. Het praktische én het intuïtieve. Het doen én het voelen.

Als ik nu terugkijk naar die 26-jarige versie van mezelf, voel ik vooral zachtheid. Ze deed wat ze kon. Ze vond haar plek. Binnen de lijnen. Dat was geen fout. Dat was haar manier.

En misschien is dat wel wat ik nu het meest voel: dat het goed is dat mijn pad zo is gelopen. Dat ik eerst leerde stevig te staan en door te zetten — om later te kunnen voelen waar ik mezelf daarin verloor.

En dat juist daar iets anders kon ontstaan. Iets zachters. Iets eerlijkers.

Wat nu, in mij, samenkomt.

Warme groet, Syl

Sylvivre: groei zit niet in harder werken, maar in eerlijker kijken naar wie je bent.

Adres

Goirle

Telefoon

06-51163090

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Sylvivre nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Scholen

Stuur een bericht naar Sylvivre:

Snelkoppelingen

Delen

Type