27/08/2026
Maar een klein deel van de tweelingen/meerlingen wordt daadwerkelijk als tweeling (of meer) geboren. Tijdens ongeveer 15 tot 35% van de tweelingzwangerschappen, overlijdt/verdwijnt een van de twee (of meer) vruchtjes in de baarmoeder. Meestal tijdens de eerste maanden van de zwangerschap.
Het verdwijnen/overlijden van een tweelinghelft heet wel "Vanishing twin syndrome". Je komt dan ter wereld als "alleengeboren tweeling".
Veel mensen weten dit niet van zichzelf, en veel mensen hebben er verder ook geen last van. Maar veel mensen ondervinden er, ongemerkt, juist wel de gevolgen van.
Naar aanleiding van het verhaal van de vraagstelster, stelde ik voor om eens te kijken naar haar reis VOOR haar geboorte. Van zielenwereld naar conceptie naar "in de baarmoeder" naar geboren worden. Dat de tweelinghelft er was geweest, was duidelijk. Maar welke impact dat onbewust nog had op de vraagstelster, daar gingen we naar kijken.
En dan laat Dabria er geen gras over groeien. Het "startbeeld" van een opstelling is altijd het beeld zoals het innerlijk "leeft" in de vraagsteller. Het is het beeld dat maakt dat je doet wat je doet, gelooft wat je gelooft, last hebt van waar je last van hebt.
Dabria deed om het startbeeld te genereren precies het tegenovergestelde van wat er werkelijk gebeurd is. Ze mikte de vraagstelster UIT de baarmoeder, en liet de overleden tweelinghelft er in staan.
'Dit is precies hoe het voor mij ook voelt!" zei de vraagstelster. "Ik heb hem altijd als 'dominanter', als GROTER dan ik ervaren, degene die MEER ruimte innam."
Kippenvel all over. Bingo. Want daar had ze zich, onbewust EN onterecht, dus ook naar gedragen...
Systemisch werk gaat over werken van destructief naar constructief. Hoe wijzig je het perspectief naar de kloppende verhoudingen, naar het oordeelloze verhaal dat alles insluit?
"Wat nu als jouw broer misschien wel groter en overheersender, dominanter was dan jij, maar minder gezond? Wat als er niet genoeg voeding en ruimte was voor twee, en hij plaatsgemaakt heeft voor jou, omdat JIJ degene was met de meeste kans om het te redden? Want zo regelt de natuur het... "
Raak. Kippevel all over, bij ons allebei, en proestende paarden.
"Zo heb ik dat nog nooit bekeken...."
We draaiden het om. Zij terug op de plaats waar ze het werkelijke leven kon beginnen, en haar tweelingbroertje, helaas, terug naar de zielenwereld. Constructieve dankbaarheid dat hij plaatsgemaakt heeft, zonder in die dankbaarheid te verdrinken. Jij hebt het wel gered, hij niet, de grootste eer die je hem kan bewijzen is het leven dat je kreeg vol aannemen. Hem in leven houden hoeft niet, hij is er altijd, hoef je geen moeite voor te doen.
Perspectiefwijziging is echter best ingewikkeld voor een systeem. We zijn onbewust hondsloyaal aan het verhaal waar we aan gehecht zijn, zelfs als we dat verhaal niet eens in woorden bewust kennen. Dus....begon het systeem van de vraagstelster TOCH nog te zoeken naar een compromis. Want ja "ALS ik dan dat leven vol aanneem....wat zijn dan de consequenties....?"
Ach, en dan is Dabria geduldig. 'Wil je weten wat er gebeurt als je gaat onderhandelen omdat je bang bent? Gaan we regelen..." En ze kegelde de vraagstelster geduldig NOG een keer buiten haar werkelijke plaats.
'Als je niet aanneemt, geen ja zegt, sta je er allebei buiten..."
Oef. Ja. Geen onderhandeling. ECHT aannemen....
En als je dat doet, dan is er altijd ruggesteun van dat zieltje dat het niet gered heeft. Die verbinding IS er gewoon als je je hart openzet, kwam Ploem nog even melden met haar hele lijf tegen de rug van de vraagstelster.
En "moeilijker" was het niet.... Nee, het is niet makkelijk, maar het zo glashelder voorgeschoteld krijgen maakt het, als je bereid bent te voelen en te kijken, WEL makkelijker om het aan te nemen.
Goud, die paarden
