09/04/2026
Ruim twee maanden waren het: ik en de kinderen. Vriendlief in het buitenland voor werk, op één weekend na tien weken niet samen. Dat is een gemis. En toch… is de tijd voorbijgevlogen.
We zijn een goed team samen, dat is wel de conclusie. Ook al vinden we het niet leuk, we kunnen het wel.
De kinderen worden groter en dat maakt dat het voor mij minder als overleven voelt en steeds meer als écht samen doen. Kijken wie wat nodig heeft, hier en daar hulptroepen inschakelen van onze lieve familie en vrienden
En ja, die zijn goud waard. Altijd al, maar in dit soort periodes voel je dat nog net even extra.
Ook al is het niet nieuw, elke keer is het anders. We zitten telkens weer in een andere fase van ons leven. Bij mezelf blijven checken wat ik nodig heb, in gesprek blijven met de kinderen, vooruit plannen én ook echt in het moment blijven. Dat is wat ervoor zorgt dat de trein lekker doorhobbelt.
En precies dát is het fijnste: dat die trein gewoon blijft rijden, zonder al te veel onverwachte of vervelende uitdagingen.
Zo’n periode waarin ik er even alleen voor sta, maakt me ook sterker. Ik voel nog meer dankbaarheid voor alles wat er is, en vanzelfsprekendheid is ineens niet meer zo vanzelfsprekend.
We hebben nieuwe herinneringen gemaakt. Ik nam afscheid van mijn lieve collega’s en ben fijn gestart met mijn nieuwe baan. Ik genoot van een vakantie en deed klusjes waar ik normaal gesproken niet zo snel (alleen) aan begin. Af en toe ging ik er even tussenuit voor wat leuks… en ik bracht vooral heel veel tijd door met mijn allerliefste kinderen.
Zó ontzettend trots op ze. 💛
De dag waar we bij zijn vertrek al naar uitkeken: vandaag komt hij weer thuis! ❤️
