15/04/2026
Ze meldde zich een maand geleden. Het onderzoeksplan voor de eindscriptie van haar opleiding HR management was niet goedgekeurd. Ze snapte er niks van. Ze had er hard aan gewerkt en had naar haar idee bíjna hetzelfde plan als dat van een klasgenoot ingediend. De klasgenoot mocht door, haar plan werd afgekeurd. Ze kon van frustratie wel janken. Dat heeft ze misschien ook wel gedaan, maar ze belde ook met mij. Of ik haar kon helpen, want ze had de moed eigenlijk wel een beetje opgegeven. We maakten een afspraak en ik keek met haar mee. In één sessie bekeken we de uitgebreide feedback die ze had gekregen en het onderzoeksplan zelf. Door de feedback te verwerken, sommige details weg te laten en een paar hoofdzaken die niet genoeg uit de verf kwamen meer naar voren te halen en te benadrukken maakten we haar plan SMART. Zo werd het concreter en kon ze met duidelijke en gerichte adviezen naar haar werkgever als het rapport klaar was. Want een baan had ze al wel. Haar plan weerspiegelde nu het HBO-niveau waar het aan moest voldoen. Ze had er een goed gevoel over. Ze zag dat ze een noodzakelijke verbeterslag had gemaakt en daar was ze trots op.
Net appte ze dat het plan, met een ruime voldoende dit keer, was goedgekeurd. Wát een opluchting. Nu hoefde ze het alleen nog uit te voeren, en daar zag ze een stuk minder tegenop. Ik houd een stevige vinger aan de pols en help haar door een duidelijke planning te maken waarin niet alleen tijd is voor haarzelf, maar ook de voortgang van het onderzoek bewaakt wordt met als doel dat ze het nét na de zomer in kan leveren. Dat is het streven. Door op no cure no pay basis te werken heb ik mijn lot een beetje aan het hare verbonden dus ik houd zeker een oogje in het zeil;)