06/08/2025
Sommige mensen lachen erom.
Maar ik word er oprecht gelukkig van.
Riet. Gras. Siergrassen. Palmgrassen.
Ze wiegen zachtjes in de wind.
Dat ritselende geluid als je erlangs loopt.
De manier waarop ze stevig in de grond staan en toch meebewegen met alles wat voorbij komt.
Ik maak er foto’s van. Filmpjes.
Haal mijn hand erdoorheen alsof ik een dier aai.
En als ik erover vertel, kijken mensen me soms verbaasd aan.
Sommigen maken er grapjes over, anderen barsten in lachen uit, omdat ze denken dat ik een grapje maak.
Maar het is geen grap.
Ik voel me oprecht dankbaar als ik ze zie.
Het is een oergevoel.
Een gevoel van thuiskomen. Van rust. Van gewoon zijn.
En precies dát zegt iets over mijn persoonlijke gebruiksaanwijzing.
Want als ik me niet fijn voel, zoek ik ze op.
Ze brengen me terug.
Naar rustig. Naar aards. Naar zacht.
Stevig én meebewegend tegelijk.
Riet buigt, maar breekt niet.
Het staat stevig en toch in verbinding met alles om zich heen.
Met de wind, het water en de aarde.
Misschien lijkt het iets kleins.
Maar juist in het kleinste schuilt soms het grootste inzicht.
Dat wat jou raakt, verwondert of ontroert,
waar jij zó blij van wordt zonder te weten waarom,
dat is geen toeval.
Het wijst je de weg.
Het vertelt je wat jij nodig hebt.
Over jouw natuur.
Over wie jij bent, onder alle lagen.
Dus ik vraag het jou:
🖲 Waar word jij intens blij van?
🖲 Wat ontroert je, zonder reden?
🖲 Wat zoek jij op als je jezelf even kwijt bent?
Neem dat serieus.
Want jouw antwoord is geen toeval.
Het is je richtingaanwijzer.
Een bladzijde uit jouw persoonlijke gebruiksaanwijzing.
