21/08/2026
Dag 14/30 “Niemand wilde vandaag met mij spelen…”
Au.
Sommige zinnen van je kind komen bij jezelf bijna net zo hard binnen. En voordat je het weet, schiet je in de oplossingsstand. “Heb je … al gevraagd?” “Waarom ga je morgen niet gewoon bij die kinderen spelen?” “Misschien bedoelden ze het helemaal niet zo.”
Of misschien voel je zelfs de neiging om direct de leerkracht een berichtje te sturen.
Heel begrijpelijk. We willen niet dat ons kind zich alleen, buitengesloten of verdrietig voelt. Maar voordat we gaan oplossen, mogen we soms eerst gewoon horen wat ons kind zegt. “Dat klinkt helemaal niet leuk.” “Daar werd je zeker verdrietig van.”
En dan…
even niets.
Want misschien komt er daarna nog een heel verhaal. Misschien blijkt “niemand wilde met mij spelen” te betekenen dat één vriendje die middag met iemand anders speelde.
Misschien was er een misverstand.
Misschien weet je kind zelf eigenlijk al wat het morgen wil proberen. En misschien speelt er wél iets waar je samen verder naar moet kijken.
Je weet het pas als je ruimte geeft aan het verhaal. Daarna kun je natuurlijk helpen. Niet door het sociale leven van je kind over te nemen, maar door samen nieuwsgierig te worden. “Wat gebeurde er precies?” “Wat had jij graag gewild?”
En eventueel:
“Wil je dat ik alleen luister, of zullen we samen bedenken wat je morgen kunt doen?”
Die laatste vind ik zelf zo waardevol. Want soms wil een kind onze oplossing helemaal niet. Soms wil het alleen even kwijt dat vandaag gewoon stom was.
En natuurlijk: als je merkt dat je kind structureel alleen staat, buitengesloten wordt of er meer aan de hand is, dan is dat iets anders en is contact met school belangrijk. Maar niet ieder vervelend sociaal moment hoeft dezelfde avond opgelost te worden. Je hoeft niet ieder probleem vóór je kind op te lossen. Je kunt wel zorgen dat jij de veilige plek bent waar het ermee terug mag komen. 💚
30 dagen samen naar een fijne schoolstart | dag 14/30
