De Witte Dame Eindhoven

tst naar andere Philips locaties in binnen- en buitenland. Eind jaren 80 vraagt Philips een sloopvergunning aan. Dit is voor een groep kunstenaars en kunstminnaars aanleiding in het geweer te komen. Zij willen het prominente gebouw voor Eindhoven behouden en maken een reddingsplan waarop de gemeente weigert de sloopvergunning te verstrekken. Omdat nu een herbestemming gevonden dient te worden nodigt Philips partijen uit te komen met een herontwikkelingsplan en een aannemelijk bod op het complex. Ontwikkelingscombinatie deWitteDame komt met een plan waarbij gezocht wordt naar een combinatie van bewoners die allen iets doen met design, informatie, technologie en/of cultuur. Zo komen de huidige vaste bewoners van het gebouw tot elkaar: Design Academy Eindhoven, Philips Corporate Design, Openbare Bibliotheek Eindhoven en Mu Art Foundation. Bert Dirrix wordt gevraagd als architect en hij ontwikkelt een concept waarbij alle bewoners/ huurders een plek in het gebouw krijgen. Daarvoor wordt het gebouw niet verticaal opgedeeld maar horizontaal. In het hart van het gebouw wordt een gedeelte gecreëerd dat de werktitel “Middenmotief” krijgt en dat moet zorgen voor interactie tussen bewoners onderling en bewoners en publiek. Bert Dirrix koos voor simpele materialen geïnspireerd op de industrie: beton, gegalvaniseerd staal, glas en Western red cedar. Het bestaande gebouw wordt grotendeels gesloopt, alleen de betonstructuur blijft staan. De nieuwbouw is echter geen totale exterieur verandering maar meer een face lift. De Binnenruimtes zijn groot en bieden vrije doorkijk ononderbroken door muren, gangen en bouwkundige afscheidingen. Kolommen, ventilatiebuizen en kabels liggen bewust open. Dit biedt de bewoners de mogelijkheid om de ruimte naar behoefte en believen in te richten.