21/06/2026
Wanneer de posities duidelijk zijn kan de liefde bloeien ❤️
Hoe het is om stiefvader te zijn? Of bonuspapa. Die vraag krijg ik vaak in de 14 jaar dat ik het ben. Het is anders. Anders dan om de echte vader of papa te zijn. Dat verschil ken ik nu 11 jaar.
Stiefvader zijn is een keuze, elk moment weer. Vanuit de tweede lijn (papa en mama zijn de eerste) kies je steeds voor een liefdevolle bemoeienis of niet. Terwijl bij mijn ‘eigen gemaakte’ kinderen gaat dat vanzelf. Dat voelt niet als een keuze, maar zoals als je voor jezelf zorgt. Je wordt niet aangesproken, je bent al betrokken. Bij mijn twee bonusdochters kies ik voor die betrokkenheid. Dat is niet minder maar wel anders. De liefde voor gekozen kinderen en voor eigen kinderen is anders.
Dat voelde op een gegeven moment als een bevrijding om dat te mogen erkennen en ervaren. Eerst wilde ik dat dat hetzelfde was, voelde me schuldig voor minder betrokkenheid soms, totdat ik bewust op de plek van de stiefvader ben gaan staan en niet op de vaderplek. Die valkuil ben ik ingetrapt toen de echte vader van mijn twee oudste meiden overleed. Ik bedoelde het goed, maar had de plank niet harder mis kunnen slaan.
Nu is er rust. Nu ik voor hen ‘Leon’ ben en voor de twee kleintjes ‘papa’. Ik ben dezelfde man met vier kinderen in mijn hart, maar ik heb twee vaderrollen. En die vier ik vandaag allebei.
