09/05/2026
ππ π£πππ« π ππ₯ππππ§, π¨π© π π¦ππ’ ππππ, πππ π¨π§ π’π€ π’π§ π‘ππ πππ¬π’π¬π¨π§πππ«π°π’π£π¬.
De foto is van toen. Ik was 44 jaar toen ik mijn stage begon op Montessorischool De Wiek in Drunen. De stageplek had ik dankzij leerkracht Anja Spee-IJpelaar.
Ik had geluk. Niet alleen door het verkrijgen van die stageplek, maar zonder haar zou ik het in het basisonderwijs niet gered hebben. Dit door mijn diepe onzekerheid, laat ik het maar zo formuleren. Niet door mijn kennis.
Haar vriendelijkheid, vrolijkheid, aandacht, waardering, zorgvuldigheid, respect, vertrouwen en vrijheid gevend, haar algehele onderwijskwaliteit, ik had het niet beter kunnen treffen.
Ze was vol lof in haar stageverslag over mij. Over mijn taalkundige kwaliteiten, mijn verslaggeving na observatie, mijn omgang met kinderen en nog heel veel meer. Ze schrijft: βHet voelde voor mij meer als samenwerken met een collega dan als het begeleiden van een stagiaire.β
Dit maakte dat ik doorging, ondanks mijn gevoeligheid/kwetsbaarheid (door omstandigheden.)
Zo zie je maar wat je voor iemand kan betekenen.
Ik denk dat het zo heeft mogen zijn dat ik haar trof voor mijn begin.
{Zij staat in augustus inmiddels 43 jaar voor de klas. Alle kinderen boffen maar met haar. Bij juf Anja wil je als kind graag in de klas zijn (geweest).}
*Eigen ervaring* maakt mijn liefdevolle omgang met kinderen. Dit werd mij een keer uitgelegd, want ik was me daar niet bewust van.
Zoals ik het ben gaan verwoorden: ik ben er eerst voor de binnenwereld en daarbij geef ik les. Bij voorkeur taallessen. Met een andere opvatting dan de reguliere over het beter/makkelijker aanleren van spelling.
Ik omschrijf mijn stijl van lesgeven als sensitief of gevoelvol.
Dat die aandacht voor de binnenwereld zo nodig is, is mij altijd gebleken. En zo logisch. Natuurlijk.
Uniek zijn van kinderen wordt nog altijd niet echt begrepen.
Ik maak zoveel moois mee. Voortdurend.
Op mijn tijdelijke school in Den Bosch trof ik Nora (pseud.) die ik samen met Nina (pseud.) uit de klas haalde voor leeslessen. Ik kende hen nog niet. Nora betoonde zich wat bozig, een belhameltje, βer tegenin gaandβ, niet geheel meewerkend. Wat ik zei en deed voert wat te ver om te vertellen, maar ik weet wel dat ik het dan net wat anders doe dan verwacht. π Ik besloot op een gegeven moment te doen wat ik nodig vond: zelf een verhaaltje schrijven.
Het was weer tijd voor de les met Nora en Nina. Om de b***t mochten ze een stukje van het verhaaltje lezen. Grote hilariteit en voortdurend gegiechel van de meisjes die bleken de hoofdrol in het verhaaltje te hebben. Ze snapten er niks van. De een kwam de ander tegen in een bos en er gebeurde van allesβ¦..
Tja, nu was er alle aandacht voor het lezen. Ook Nora genoot ervan. De meisjes verdwenen achter de woorden zo het bijzondere verhaal in.
En de keer erop lazen ze in het reguliere leesboekje, maar nu mochten ze om b***ten juf zijn en zogenaamd voor de klas staan. En weer was er alle betrokkenheid en plezier.
Nora vond het niet zo leuk toen ze hoorde dat ik weer wegging. Dat snapte ik wel. Ik weet wel dat ik anders kijk. Toen ze wist dat het de laatste dag was en me nog een keer tegenkwam, deed ze haar armen om me heen en haar hoofdje tegen me aan. Aan de buitenkant zou je niet verwachten dat zij dat zou doen. Tja, dat doet liefdevolle aandacht.
Eergisteren was de zesjarige Jason (pseud.) bij me op mijn adres in Drunen voor een 1-op-1 les. We hebben het altijd fijn samen. Er wordt ook hard gewerkt. Middenin een werkje staat hij op van de lekker zittende loungebank in de tuin. Daar zijn we deze keer want de zon schijnt. Hij loopt naar een paardenbloem en vraagt of hij die mag plukken voor een wens. Natuurlijk ben ik meegelopen. En zo doen we allebei een wens. Die mogen we dan niet hardop zeggen, laat hij weten. Dan plukt hij er nog een. En hij zegt dat hij deze wens wel hardop mag zeggen. Ik ben dan heel benieuwd.
Na het wegblazen van al het pluis zegt het mannetje: βIk wens dat iedereen lief blijft.β
π
* Annette