16/11/2025
Toen mijn oudste net drie was, voelde ik: er klopt iets niet… maar ik kan het niet benoemen.
Ze schrok van elke helikopter, liep niet op gras omdat het prikte, en elk labeltje in haar kleding voelde voor haar als pijn.
Ik zag een meisje dat overprikkeld thuiskwam uit het kinderdagverblijf.
En ik een moeder die antwoorden zocht.
Google gaf me ADHD, hoogbegaafd, hoogsensitief. Termen die raakvlakken met elkaar hebben.
Ik dacht alleen maar "het maakt me niet uit hoe het heet, ik wil weten hoe ik ermee omga"
Het was wel vooral dat laatste wat me bezig hield. Want hoe meer ik daar over las hoe meer ik mezelf hierin herkende.
Maar dat wist ik niet (meer). Weggestopt.
Ik zocht een coach om mijn dochter beter te begrijpen.
Ik vond er destijds bijna geen maar vond het zo interessant dat ik mezelf ging omscholen want dit moesten meer ouders weten.
Niet om te labelen, maar om eindelijk breder te kijken.
Niet om te “repareren”, maar om te begrijpen.
En vooral: om te helen bij haar én bij mezelf. Bij jou en je kind.
Een jaar later nam ik ontslag.
Meer rust, meer thuis zijn, meer ruimte…
En het allermooiste?
Mijn dochter werd rustiger dan ooit. Indrukwekkend vond ik dat om te zien wat dat onbewust doet met een kind waarvan 1 van de ouders er altijd kan zijn.
Soms verandert er meer als wij veranderen. ✨