Bosschool Driebergen

08/04/2021

Wat is het leven eigenlijk waard
als je het nooit in rust ervaart?-

geen tijd om in het struweel te staan,
als een grazer alleen maar gade te slaan;

geen tijd om in het bos te ontdekken
waar eekhoorns met gras hun nootjes bedekken;

geen tijd om te zien hoe zonneschijn
een rivier een stroom van sterren kan zijn;

geen tijd om Schoonheid te aanschouwen,
te zien hoe zij danst in vol vertrouwen;

geen tijd om te wachten tot haar lach
gaat stralen als een zomerdag.

Het leven is maar weinig waard
als je het nooit in rust ervaart.

-' Vrije tijd' door W.H. Davies uit 'Kalm aan' van
Rachel Williams en Freya Hartas.

01/04/2021

Dit filmpje werd gemaakt tijdens het TurnLab ‘in our Nature’ Met een groep groene idealistische realisten deelden we dromen, idealen en hielpen elkaar concrete stappen te zetten. Deze uitnodiging is voor wie hem kan gebruiken als aanvulling op mijn artikel ‘ik zie ik zie wat jij niet ziet’.

16/03/2021

Jullie kennen het vast, het spelletje; ik zie, ik zie wat jij niet ziet. Weet je nog met van die lang uithalen; en de kleueueueueueur iiiiiiiiiis blauw.
Je ging dan raden welk ding de ander in zijn hoofd had met de kleur blauw. Dat ging soms gemakkelijk als er maar weinig gekleurde dingen waren en soms was het juist heel moeilijk om te zien wat de ander zag.
Want daar gaat het uiteindelijk om kan je zien wat de ander ziet, een oefening in je verplaatsen in de ander.

Wij hadden altijd als regel dat als het raden niets opleverde dat je dan vragen mocht stellen. Is het hoog, is het laag, is het levend, is het op kleding. Dat leverde vaak al veel sneller resultaat op.
En daar zit volgens mij de clou; als je niet kan zien wat de ander ziet, stel dan vragen!

Momenteel is de wereld heel gekleurd, politieke partijen, klimaat, financiële zorgen, zorgen over gezondheid, boodschappen, regelgeving, bloemen, planten, dieren, en nog veel meer. Er is zoveel te zien en alles lijkt zo snel te veranderen. Het is zo veel dat het steeds moeilijker is om te zien wat een ander ziet.
Neem daarbij dat we door de lockdown steeds minder mensen zien die buiten onze kleinere ‘bubbel’ vallen en het lijkt wel of je enkel mensen kent die hetzelfde zien als jij.
Waardoor het gevoel; wat wij zien klopt groter wordt evenals het gevoel van veiligheid om te roepen dat wat de ander ziet niet klopt.

Al wandelend met mijn twee zoons vorige week kwam het gesprek op de huidige Corona maatregelen. De kinderen krijgen in ons gezin mee wat mijn mening is over de maatregelen en nemen die logischer wijs gezien hun leeftijd vaak over. Ik schrok echter van hun reactie op mensen die anders denken over de maatregelen dan dat wij thuis doen. Dat past ook wel bij hun leeftijd onze zoon van 9 was heel stellig als je er anders over denkt dan heb je het mis, onze oudste van 11 was al genuanceerder maar kon niet helemaal duiden waarom.
Ik illustreerde de maatregelen vanuit verschillende perspectieven en legde uit dat wat je om je heen ziet en meemaakt mede bepaalt hoe je tegen zaken aankijkt. Er ontstond een interessant gesprek, waar bij de jongens met hun hoofd probeerde te begrijpen dat jouw mening kan verschillen van die van een ander.
Ik zocht naar een manier om de jongens ook te laten voelen hoe verschillend je tegen dingen aan kunt kijken en vond een paaltje dat een wandelrichting aangaf.
Ik vroeg mijn oudste zoon aan de ene kant van het paaltje te gaan staan met de vraag mij te vertellen waar we heen moesten. Rechtdoor vertelde hij, we moeten rechtdoor.
Dat klopt niet zei ik hem, we moeten linksaf (ik stond aan de andere kant van het paaltje). Het werd een welles nietes van linksaf dan wel rechtdoor.
De jongere zoon stond er bij en ik vroeg hem hoe we deze impasse konden oplossen.
Door vragen te stellen antwoordde hij……..

We hadden beide gelijk. Aan de kant van mijn zoon stond een pijl rechtdoor op het paaltje aan mijn kant stond een pijl linksaf. Samen bespraken we de route naar huis. Het besef bij beide jongens dat je naar hetzelfde kan kijken en beide iets anders kan zien, vond ik heel waardevol.
En dat maakt ook precies dat ik het zo belangrijk vind dat er keuze vrijheid is, de vrijheid om keuzes te maken die passen bij wat jij ziet.

Dus: Ik zie ik zie wat jij niet ziet en de kleur is groen (dat dan weer wel ;-))

21/10/2020

Wijze woorden van kinderarts Dr Schoorel. Wat is de invloed van deze Corona crisis op onze kinderen én wat kunnen we doen om tegenwicht te geven.

Tekst | Simone Thomasse | Beeld Jörgen, Caris & Annie Spratt (Unsplash), Shutterstock Hoe kijkt kinderarts Edmond Schoorel naar het verschijnsel corona? Het gaat goed met het Kindertherapeuticum in Zeist. Onlangs betrokken alle samenwerkende therapeuten en kinderartsen een groter pand. Mensen van ...

04/10/2020

Onze nieuwsbrief is verstuurd: Lees het laatste nieuws hier!

We zijn op zoek naar een locatie. Een locatie vlakbij of liever nog in het bos gelegen in Driebergen of net over het spoor in Zeist.

14/09/2020

We vonden vandaag de ‘K’ van koning in onze eigen schaduw. Wat een welkom in de magische wereld van letters 🍀

22/06/2020

Onze website is online! 💚
Deel onze link vooral met mogelijke geïnteresseerden!

Zou je je graag willen inzetten voor de bosschool? Dat kan op verschillende manieren. Laat het ons weten, we horen graag van je!

04/05/2020

De scholen gaan weer beginnen, na 11 mei gaan de deuren weer open. Waar anders de vlaggen uit gaan: ’de scholen zijn weer begonnen’, waar anders de juffen en meesters reikhalzend uitkijken naar hun leerlingen om te zien hoe de kinderen gegroeid zijn in de zomer, is de stemming nu heel anders. Er wordt gesproken over achterstanden, werk inhalen, zelfstandig werken, probleemgezinnen, bovenal lijkt er angst te heersen. Angst voor besmetting, angst voor achterstanden, angst voor gedoe met ouders, angst voor wat er allemaal nog komen gaat. Vanuit deze angst en onzekerheid is men nu bezig onderwijs vorm te geven zodat kinderen in halve klassen twee dagen naar school kunnen. Van hogerhand is besloten dat dit kan en het onderwijs staat klaar om uit te voeren. Er worden prachtige schema’s gemaakt om te toetsen hoe ver de leerlingen zijn, de dagen op school worden zo ingericht dat de kinderen op de dagen thuis zelfstandig aan het werk kunnen en we gaan door want ‘wij’ kunnen dit……..
Wat mij betreft wordt hiermee pijnlijk zichtbaar hoe het onderwijs in Nederland gereduceerd is tot kennisoverdracht. Opgelegd van hoofd tot hoofd, uitgevoerd van hoofd tot hoofd. Bijna nergens hoor ik de vraag opkomen of de schoolsetting die nu vorm krijgt gezond is voor het hele kind. Het hele kind dat bestaat uit lichaam, ziel en geest of wat voor andere naam je aan deze wezensdelen wilt geven. Waarom stelt men deze vraag niet?

“En de mens als geheel bestaat uit lichaam, ziel en geest. Als wij willen opvoeden, als wij onderwijs willen geven, moeten we concreet met de geest kunnen werken”….. “Want het is met recht dat wij ons in deze tijd afvragen: hoe kunnen we ervoor zorgen dat er in onze samenleving maatschappelijke systemen en maatschappelijke instituties ontstaan, die minder deprimerend zijn dan de huidige, die minder gevaarlijk zijn dan de huidige? Daarop is geen ander antwoord te geven dan: wij moeten in eerste plaats in de praktijk van het leven, in de sociale gemeenschap, mensen neerzetten die vanuit de geest, vanuit een praktisch omgaan met de geest zijn opgevoed.” (uit Opvoeding en onderwijs R Steiner)

Toen ikzelf hoorde over het opengaan van de scholen, was voor mij de eerste vraag:’ wil ik dit voor mijn kinderen op deze manier?’ Wil ik dat mijn kinderen getoetst worden op achterstand, wil ik dat ze leren om zelfstandiger te werken, wil ik dat ze in een omgeving zijn die met het hoofd bedacht is zonder dat er vanuit het hart gevoeld is of dit het juiste is voor kinderen. Kinderen die helder voelen, die groeien van aanraking en nabijheid, kinderen die nog alle vertrouwen in de wereld en in ons volwassenen hebben. Kinderen voor wie het een levensbehoefte is om op te groeien omringd door het goede. Niet alleen kinderen maar ook wij als volwassenen hebben het nodig om in contact te zijn met de ander om verbinding aan te gaan en dat lukt niet alleen via beeld en geluid. We hebben de hele ander nodig om de heelheid in onszelf te voelen en er verbinding mee aan te gaan. Die verbinding is nodig om tot leren te komen!
Voor mijn kinderen wens ik iets anders, een andere nieuwe vorm van onderwijs. Waar de leerkracht zijn onderwijs vorm geeft op basis van verbondenheid met het kind. Laten we als leerkrachten en ouders vragen blijven stellen. Ja, het is een angstige onzekere tijd waarin we nu leven, echter angst is een slechte raadgever. Die angst is er en mag er zijn daarnaast moeten we ook zelf blijven nadenken en navoelen of de genomen maatregelen passen bij wat gezond is voor de geest.
Wat is ons fysiek waard als het niet meer bewoond is……..

30/04/2020

Bijna iedere ochtend, na onze dagelijkse boswandeling lees ik de kinderen een Fins sprookje voor. In het ideaal plaatje zou ik ze het verhaal vertellen echter ontbreekt het me momenteel aan voorbereidingstijd. Vorige week las ik de kinderen het sprookje voor over de zoon van de bergkoning en dat verhaal raakte mij. Het vertelt voor mij het verhaal van deze tijd, hoe we afgesloten lijken en glimpen opvangen van wat zou kunnen zijn.
In het heel kort, in mijn woorden gaat het sprookje als volgt: “Heel diep in een berg woonde al duizenden jaren een stil bergvolk. Ze werkten ijverig in stilte en delfden bergen goud en fonkelende kristallen. Hun koning, de bergkoning was even nors en stil als zijn volk. De zoon van de bergkoning al even stil en ernstig mocht op zijn 16e verjaardag voor drie etmalen de berg af om te zien hoe de rest van de wereld eruitzag. Maar als hij voor de zonsopkomst van de derde nacht niet terug zou zijn moest hij voor altijd onder de mensen blijven. De keus werd aan de zoon gelaten en hij wilde de wereld in. Na het doorgaan van de poort schrok hij van zoveel licht en kleur, hij wilde zich al omdraaien om op de poort te kloppen toen hij een zilveren tinkelend stemmetje hoorde. Hij volgde het geluid en trof een jong herderinnetje. Hij zag voor het eerst een mens, maar haar vriendelijkheid zorgde ervoor dat hij mee ging naar het hutje van haar vader. Drie dagen zwierven ze samen door het bos. Tijdens de derde nacht kreeg de zoon van een klein hagedisje bericht van het bergvolk. Zijn vader was overleden en hij was nu bergkoning. De jongen maakte het herderinnetje wakker en smeekte haar mee te gaan naar zijn volk. Ze rende en rende om op tijd weer bij de poort te zijn die zou lijden naar het bergvolk. Onderweg fluisterde de wind tegen het herderinnetje; ‘ga toch niet, ze zijn daar hard als steen’ en de blaadjes aan de bomen ritselden: ’blijf toch hier, hun harten zijn van steen’. Bij de koude harde poort aarzelde het meisje, maar ging toch met de jonge bergkoning mee. Terug in de berg werd de jonge bergkoning al snel weer even hard en kil, het herderinnetje schrok en vroeg angstig of ze hier moest wonen. Kortaf reageerde de bergkoning met ja.
Ze kregen samen een zoon, echter het herderinnetje mocht niet voor hem zingen, hem niet knuffelen, geen lieve woorden gebruiken. De raadsman van de koning en de bergkoning zelf vonden dat een gevaar. Het zou zo gebeuren dat de kleine prins menselijke trekken zou krijgen, zou gaan voelen en vrolijkheid zou brengen. Dat wilde de bergkoning niet alles moest blijven bij het oude. Het herderinnetje borduurde de prachtigste bloemen op zijn kleertjes en in de stenen bloementuin fluisterde ze tegen de kristallen bloemen haar mooie verhalen en lieve woorden. Ook dit mocht niet van de bergkoning en besloten werd het herderinnetje te verbannen uit de berg. Huilend smeekte ze om toch voor haar zoon te mogen zorgen ze zou even kil en koud zijn als het bergvolk, de koning was echter onverbiddelijk en de vrouw werd weggestuurd. In de berg gingen de jaren somber, kil en stil voorbij. De zoon werd opgevoed door de oude bergkoningin, maar niemand begreep hoe de jongen op kon groeien met blozende wangen en een glimlach op het gezicht. Niemand wist dat hij iedere ochtend verbleef in de stenen bloementuin waar hij de stem en lieve woorden van zijn moeder hoorde.
Ook hij mocht met zijn 16e verjaardag drie etmalen de berg uit. Buiten de poort trof hij zijn lieve moeder die al die jaren vlak bij de poort had gewoond. Hij vertelde haar dat de lieve woorden en liefkozingen van de bloemen hem behoed hadden voor het verstenen van zijn hart. Na de derde nacht smeekte ze haar zoon te blijven, maar ook hij kreeg bericht dat zijn vader was overleden en hij nu koning was. De zoon fluisterde zijn moeder toe dat hij echt terug moest. De moeder bad vurig voor de ziel van haar zoon, haar tranen vormden een rivier langs de berg. De zoon dook in het water en probeerde te zwemmen echter kwam hij te laat bij de poort en was de poort verdwenen. De betovering was verbroken en hij was mensenkind geworden.”
Wat mij zo raakte in dit verhaal is hoe groot de invloed is van opgelegde regels om in stand te houden van wat er is, wat voor verandering dat dit in de mens teweegbrengt. Geen zingen, geen verhalen, geen kunst, geen knuffels, geen liefde maakt de harten kil en koud, maakt ons bang voor verandering en angstig voor de ander. En toch ook hoop dat als de schoonheid gezien en gehoord is, dat als de warmte gevoeld is, er herinneringen achterblijven, die we als vonkjes met ons meedragen. Steeds vaker zie ik bij de ander ook dat vonkje, samen worden we dan een vuurtje waarbij nieuwe plannen en ideeën ontstaan.
Noot: In zijn geheel is het sprookje nog veel mooier, je kan het terug lezen in ‘Finse sprookjes’ door Anni Swan van uitgeverij Christofoor.

21/04/2020

Terwijl ik dit schrijf spelen mijn drie kinderen buiten in onze tuin. Van top tot teen onder de modder spelen ze met water, stenen en zand/aarde. Hun spel doet me terug denken aan de tijd dat ze nog niet naar school gingen……..
De tijd dat we hele dagen buiten waren, waar heus wel eens woorden waren maar zelden ontploffingen of ruzie. Een tijd waarin er een intrinsieke motivatie ontstond om te willen leren. De leergierigheid leek niet te stoppen zoveel wonderen waren er te ontdekken in ons dagelijks leven. Regenachtige dagen werden omschreven als ‘plantendag’ en de hoeveelheid zand tussen de tenen werd de graadmeter voor een goede dag. Met blozende wangen ‘s avonds in slaap vallen na weer een dag vol ontdekkingen en avontuur.
En dan komt de dag dat de oudste vier jaar wordt en er al tijden reikhalzend uitgekeken wordt naar de eerste schooldag. Niet alleen door onze oudste, maar ook door ons als ouders. Het onderwijs gaat de leerhonger verder aanwakkeren, het onderwijs gaat het kind leren leren, het onderwijs gaat aansluiten bij de belevingswereld van ons kind, het onderwijs is in beweging om zoveel mogelijk aan te sluiten bij de natuur van het kind, het spelend lerende, bewegend lerende, ervarend lerende kind. Het kind dat op mag groeien tot zelfdenkende, reflecterende, verbindende, creatieve, creërende volwassene om de maatschappij van de toekomst vorm te geven. Met zijn vier jaar stapt onze oudste het schoolleven binnen met hoge verwachtingen, nu gaat het beginnen, hij gaat leren. De juffen zijn zijn voorbeeld, zij gaan hem leren hoe hij maritiem bioloog kan worden. Zijn blauwe ogen staan ernstig onder zijn blonde krullen. Vijf jaar later zal ditzelfde kind van school worden gestuurd, hij past niet in het systeem.
Het systeem met 30 leerlingen in een lokaal, een systeem dat het tempo bepaalt, het systeem dat uit boeken weet hoe een kind leert, een systeem dat de hokjes bepaalt, het systeem dat vertelt wat de maatschappij en economie van nu nodig heeft, het systeem dat gericht is op het eindproduct, het systeem dat ervoor zorgt dat steeds minder mensen kiezen voor het vak leerkracht, het systeem dat uiteindelijk door niemand meer aangesproken wordt. Het systeem dat in deze tijd van stilte pijnlijk zichtbaar wordt.
“Covid-19 is like a rehab intervention that breaks the addictive hold of normality. To interrupt a habit is to make it visible; it is to turn it from a compulsion to a choice.” (CharlesEisenstein.org)
De gewoonte om het systeem te laten leiden is hoognodig toe aan verandering, laten we niet vanuit deze gewoonte blijven handelen, maar een gerichte keuze maken. Een keuze voor gezondhoudend onderwijs, een keuze voor onderwijs dat aansluit bij de natuur van het kind, onderwijs dat een middel is om kinderen te begeleiden tot volwassenheid en zelfstandigheid en geen doel op zich. Steeds meer kinderen vallen buiten het huidige systeem, groeien op met het gevoel dat er met hen iets mis is. Maar laten we heel eerlijk zijn, hoe zou jij het vinden om de hele dag met 29 anderen in een lokaal te zitten? Lukt het jou nu thuis met anderen om je heen om je werk af te krijgen?
Ik heb het gevoel dat ik mijn kinderen weer terug krijg, dat ze steeds meer weer de rust in zichzelf vinden om te spelen, te ontdekken en te leren. Het digitale schoolwerk beperken we tot het minimum, om daarnaast verhalen te vertellen, om te tekenen, onze tuin te verzorgen, boswandelingen te maken en weer te luisteren naar ons eigen binnenste, ons te verbinden.
Met ons steeds digitaler wordende onderwijs waar het tempo hoog ligt zorgen we er steeds meer voor dat onze kinderen input van buitenaf nodig hebben om in beweging te komen en om gelukkig te zijn. Onze economisch ingestelde consumptiemaatschappij heeft daar baat bij, men wil steeds meer. Echter als zoals nu de economie stil ligt en er (bijna) geen afleiding te koop is ben je dan nog gelukkig met jezelf? Is je leven dan nog waardevol? Lukt het jou om het geluk uit jezelf te halen? Los nog van het gegeven dat al dat kopen en reizen onze aarde groot geweld aan doet.
Met reikhalzend uitkijken naar het eerste sneeuwklokje wordt geen kerndoel behaald maar het geeft zoveel meer waarde en inhoud aan je dagelijks leven dat je zelfs in tijden van stilstand het geluk kan zien en vinden in de kleine dingen.
Met Bosschool Driebergen hoop ik een onderwijsvorm neer te zetten die recht doet aan ons natuurlijk verlangen naar verbinding. Verbinding met de ander, met onszelf en met de natuur waarin wij mogen leven. Weet jij in de regio Driebergen een plek waar wij ons kunnen huisvesten, kan je meedenken over nieuwe socialere vormen van financiering of heb je contacten die ons kunnen helpen neem dan contact op via mail: [email protected]

06/03/2020

De natuur als basis voor verwondering ❤️

We must give children the opportunity to interact with the wilderness, so that they learn to preserve the natural world.