14/09/2025
Hé hallo Siemone
'Och sjoch d'r sit wer in oar syn ûnderbroek yn, och hea it ek noch in jongesûnderbroek.' Mem, ja Siemone ze zet de sokken erin, graaft in jouw wastas, sorteert kleur bij kleur, dertig bij dertig, zestig bij zestig graden. Zo ontstaan er diverse stapeltjes was, die er de komende twee dagen doorheen worden gedraaid. 'Ik wol it sels dwaan, oars komt alles bijelkoar en trochelkoar yn de trommel en komt it d'r goar as Yfke wer ut, dat wol ik net.'
Kort daarvoor ben jij, samen met mem ons huis binnengestapt, bepakt en bezakt dus. Op voor een XL weekend Dokkum.
Mem is jouw wasvrouw, en je leest het, ze doet de was tot in de puntjes. Een mem met veel waskracht. T-shirts met koffievlekken, broeken met vetvlekken krijgen een speciale behandeling. De vlekken krijgen een specifieke behandeling, worden ingesmeerd met één of andere vloeibare substantie, worden vervolgens in een schaaltje met heet water gelegd, althans het gedeelte met de vlekken, de rest van het kledingstuk wordt er netjes naast gedrapeerd.
Na een nacht de wasmachine in, blijkt het na de wasbeurt nog niet vlekvrij te zijn dan volgt een tweede behandeling.
'Ik wol net ha dat se d'r sa gevlekt bij rint', zegt mem dan. En dat ben ik met mem eens. Skjin, schoon, fris, fruitig.
Jouw wasgoed, die kent zo zijn mysteries.
Onderbroeken van een ander, soms een shirt, broek, hemd, onderlakens, hoeslakens van een ander, het kan verkeren. En dan zijn er nog de sokken. Dikwijls sokken van een ander, dikwijls eentje de ander ontbreekt dan. Eénling noemen we het sokje die zijn partner mist. In jouw kasten, in Dokkum en in Langweer, liggen meerdere van die zielige éénlingen.
Tip aan ouders wier zoon, dochter binnenkort gaat wonen in een woonvoorziening, ga naar de Wibra, Hema, Action, Zeeman en koop, koop stapels sokken, bewaar ze, er zullen namelijk velen zoek raken. En verwondert u daarover slechts. En weet, wij zijn het stadium van verwondering voorbij, wat blijft is gelatenheid. Het zal bij u ook zo ver komen.
En ja, de kleding is gemerkt (dat is iets waar ik de gelatenheid niet in voel, ik vind het verschrikkelijk jouw naam in jouw kleding en beddegoed, wonend in een woonvoorzienig ga je gemerkt door het leven.)
Sokken, ze zitten aan 't uiteinde van je lichaam, schoen, croq, slof er omheen, dus zichtbaar, dat zijn ze maar een beetje. Het beetje willen wij wel correct, netjes en bij elkaar passend!
Sokken, tot kort voor de zomervakantie mocht ik, in echt geweldig, team op Maeykehiem werken. Nog aan een uitdagende opdracht ook! Wat maakte dat het een prachtige werkzame periode werd. Dusdanig mooi dat, toen er een vacature kwam, ik twijfelde, zal ik wel of niet. De twijfel verdween toen ik twee van die geweldige collega's de was van de bewoners zag opvouwen. Op het eind bleven er een aantal éénlingen op de tafel liggen. Ik vroeg hen waar de andere, bijbehorende sokken waren. 'Mwaahh, die zullen wel weer eens terecht komen en anders...' Toen wist ik het, ik moet kunnen blijven zeggen, 'waar is de andere sok?' en niet meegaan in het verhospitaliserend wasgoed cultuurtje. Ik ben ouder, laten we dat zo houden.
Sokken of eerder het gemis daarvan, zijn in staat tot de twijfel achter je te laten. Of... zou het juist wel goed zijn om eh.....? Twijfel. Het is de zin van het bestaan, toch?
Oh ja, jouw weekend, van de kapperstoel, naar de kerkbank (een houten kont en je voeten reikten niet tot de voetensteunbalk ), een gospelkoor die 'In nije dei' zong, je zong mee en een feestje nadien. Je mocht de schone, mooie, rode kleren weer aan. Jouw oudste nichtje stapte in het huwelijksbootje met haar vriendin. Een waar regenbooghuwelijk. Dat was tof.
Thuis veel in de weer met je 'hùntsje', leuk! Nog een nieuwe sweater met mem gekocht. Daar moet straks nog een merkje in, waarna je weer fris, fruitig gekleed aan 't werk kan.
Het werd een gezellig weekend. Het wasgoed, ehh was goed.
Doeg Siemone, tot over een aantal weken en tussendoor blijft mem jouw was draaien, door en door schoon.
