01/09/2026
Als ik eerlijk ben…
Hoe vaak houden we ons stil voor de lieve vrede?
Er worden dingen gezegd die je raken. Je bent overrompeld en hebt op dat moment geen woorden.
Of je schiet in de verdediging en zegt dingen waar je later misschien spijt van hebt.
We hebben allemaal onze eigen overtuigingen. En wanneer iets of iemand daar een gevoelige snaar raakt, kunnen we reageren vanuit ons gekwetste zelf.
We denken: laat maar… en gaan verder.
Maar dat kleine angeltje blijft ergens in je zitten.
Kun je uit het oordeel blijven en kijken naar jouw eigen bijdrage in het verhaal?
Zelfreflectie is niet altijd makkelijk.
Het is zoveel eenvoudiger om het bij de ander neer te leggen. Dan hoeven we tenslotte niet naar onszelf te kijken.
De ander kan iets in jou spiegelen.
En wanneer je kunt onderzoeken wat iets met jou doet, ontstaat er ruimte voor een open en eerlijk gesprek.
Wanneer je je eigen kernwaarden kent, ontstaat er rust.
Want zelfs wanneer je een ‘sorry’ krijgt, blijft het jouw eigen proces om te bepalen of je in de gekwetstheid blijft of je het kunt loslaten.
Kun jij kijken naar wat iets met jóu doet?
Waar word jij geraakt?
Dat maakt het verschil.
Ik weet bijvoorbeeld dat wanneer ik iets als onrechtvaardig ervaar, het vuur in mij kan oplaaien. 🔥
Maar inmiddels weet ik ook waar dat gevoel vandaan komt. Ik herken dat het iets ouds raakt en niet per se iets van nu.
Door dat bewustzijn kan ik er anders mee omgaan. Ik hoef er niet meer automatisch vanuit te reageren. En juist daardoor kan ik het makkelijker loslaten.
Kun jij dat ook voor jezelf?
Weten waar jij geraakt wordt en ontdekken wat daaronder ligt?
Misschien begint daar wel de echte rust. 🍀
