28/08/2026
Dyslexie is erfelijk. Dat weten we inmiddels wel. Maar welke invloed dat kan hebben op je hele leven? Dat vertellen ouders je:
Gepsrek met een vader:
Dus mijn zoon heeft dyslexie? Dat verwondert me niks. Dat heeft hij van mij. Ik had op school ook altijd moeite met lezen en spellen. Vooral spellen vond ik lastig. Het bleef gewoon niet hangen hè! Oh, dat hoort er ook bij? Ik dacht altijd dat ik de domste van de klas was. Ik probeerde maar niet zoveel op te vallen, dan zou niemand er achter komen. Natuurlijk ging ik naar de LTS, want rekenen kon ik wel. Als het maar niks met taal te maken had. Op de LTS haalde ik vaak een 1 bij taal. Ik schaamde me daar wel voor, maar ja… het werd er niet beter van. Gelukkig had ik een kameraad op school met heel veel geduld, die me hielp. Bij het eindexamen was ik elke keer het laatst van iedereen klaar. Ik had de tijd tot op de laatste seconde nodig. Heel frustrerend als na een half uur de eersten de deur al uit liepen. Ik kon helaas niet goed leren, dat snapte ik toen ook wel. Wat zegt u? Ja, er waren wel dingen die ik goed kon, maar er moest toch vaak gelezen en geschreven worden.
Ik haalde mijn diploma! Op het nippertje! Toen kwam ik in een leuk bedrijf terecht. Mijn baas zag na een poos mijn kwaliteiten. Hij vond dat ik binnen het bedrijf wel leiding kon geven, maar daar moest ik een cursus voor volgen. Ik werd al misselijk bij het idee! Weer naar school! Dat nooit! En dus ben ik voor mezelf begonnen. Hard werken, maar ik ben mijn eigen baas! En mijn vrouw is heel goed in taal.
Dyslexie is dus geen ramp. Ik ben er ook gekomen en ik ben er hard van geworden. Mij krijgen ze niet klein! Of ik blij ben dat het bij mijn zoon nu al ontdekt is? Nou, om eerlijk te zeggen gun ik een schooltijd zoals ik die heb gehad zelfs mijn ergste vijand niet toe!
