DSquare Consultancy Life Vista Coaching

DSquare Consultancy Life Vista Coaching Vind je weg naar ...
een ander leven dan tot noch toe! Je kunt je lijden veranderen,
net als ik!

19/10/2021

Volleerd snoepen

Hoe ga je om met tegenslag, hoe reageer je op pijn en verdriet. Sta je wel eens stil bij waar bepaald gedrag eigenlijk vandaan komt, wat dat ècht voor je betekent?
Ga maar eens met me mee op een ‘snoepreisje’!

Blog 19 week 41 2021

Kaart 41 in het spreukenboekje: Gelukkig door Ont-Dekken, Sterker door Ellende, van Anja Jongkind en Greet Vonk… (ISBN:978-90-830767-2-0), bron van mijn wekelijkse blog.

‘Snoepen’, ooh, dat kon ik goed! Daarin ben ik zeker wel ‘volleerd’! Een pondspak drop, was zo op, een grote reep chocolade, of een chocoladeletter, daar draai(de) ik mijn hand niet voor om. Misselijk ben ik er nooit van geworden, van alcohol trouwens ook niet. Daar al vroeg mee begonnen, grote slokken uit de whiskyfles in de koelkast, daar slaap je lekker op. Snoepen van de slagroom, of koekjes, bonbons of andere zoetigheid ‘jatten’ uit het ‘snoepkastje’…
Ok, het zal je wel duidelijk zijn, mijn relatie met ‘snoepen’ was en is niet zo gemakkelijk. Snoepen is voor mij geassocieerd met toegeven aan ‘driften’, met ‘overmaat’ en ja, dus ook met ‘schuld en schaamte’… Het zeer korte moment van ‘bevrediging’, van het vervullen van de behoefte, het even vinden van ‘troost’… Nu zie ik daarin zeker kenmerken van verslaving: De korte termijn bevrediging van behoeften en het terugkerend verlangen ernaar, hier niet of moeilijk weerstand tegen kunnen bieden, ondanks de negatieve consequenties op langere termijn. Het gaat dan niet alleen over het fysieke effect, het simpelweg genieten van de smaak van iets wat je eet of drinkt, er is veel meer over te zeggen…

Wat is ‘Snoepen’?
Het heeft een bredere betekenis dan alleen de associatie met het eten van ‘zoetigheid’, of andere vormen van voedsel. Het kan met alles wat ‘plezier’ oplevert in verband worden gebracht. Naast de meer feitelijke betekenis, heeft snoepen ook een andere connotatie: iets ondeugends, iets doen wat eigenlijk niet zo goed is, enigszins ‘moreel verwerpelijk’ maar geen misdaad. Snoepen lijkt dus samen te hangen met het ‘oprekken van wat betamelijk is’. Het lijkt ook iets te hebben van ‘de teugels wat laten vieren’, niet alles perfect volgens de regels willen doen, maar lijkt vooral gericht te zijn op het eigen genot, zowel fysiek, als mentaal … Nu schreef ik in blog 9 al dat het leven gericht is op het “minimaliseren van pijn en het maximaliseren van plezier”, wat gemakkelijk kan worden uitgelegd als ‘platvloers hedonisme’, alsof genotzuchtigheid het enige is dat de mens beweegt. Maar het leven houdt meer in dan maximaliseren van ‘genot’. Genot is vluchtig, dat heb je, dat voel je en dan is het weer over…, even een korte stoot ‘gelukshormonen’ door je lijf en dan is het weer verdwenen …
In het verlengde van het maximaliseren van plezier, en nog extremer op het eigen welzijn gericht, is het minimaliseren van pijn. Uiteraard is het volledig legitiem om zo min mogelijk pijn te willen ervaren, want ook al is pijn onvermijdelijk in het leven, ‘lijden’ is een keuze.
Het verminderen van ‘pijn’ is een zeer belangrijke kracht in het leven. Zonder ‘pijn’ kan een kind niet overleven... Een baby die honger heeft, gaat huilen, ter alarmering van de moeder, zodat het gevoed zal worden. Daarmee verdwijnt de ‘pijn’ en het kind is stil, tot het volgende ‘ongemak’ zich aandient… Maar zoals gezegd, deze momenten zijn vooral op het eigen plezier, dan wel verlichting gericht en duren slechts kort. Een andere vorm van ‘genot’ is ‘geluk of gelukzaligheid’, wat ook wel eudemonisme wordt genoemd (eu = goed en daimon = ziel, dus een ‘goede ziel’). Om dit te bereiken ben je niet slechts meer met jezelf bezig, maar wil je het goede doen voor het grotere geheel, zoek je ‘vervulling’ van je levensdoel(en). Dat is misschien wel een langere weg, maar het gevoel van plezier dat daar uit voortkomt, houdt veel langer aan. Eudemonisme is dus minder geassocieerd met ‘Snoepen’…

Je ‘snoepgedrag’ zou een heel goed onderwerp zijn, om in het kader van persoonlijke ontwikkeling, zelf héél eerlijk naar te kijken. Welke functie vervult het gedrag, wat win je ermee, maar zie ook wat het je kost. Welke behoefte bevredig je ermee, fysiek of psychisch… Zou je, door een snoepje langer in je mond te houden, je smaakpapillen tot het uiterste kunnen prikkelen, zodat je minder nodig hebt, of wil je, met een grote hoeveelheid, je orale fixatie bevredigen (zoals ik deed…)? Ja, ik vond ‘troost’ in het snoepen en zo zijn er velen met mij…
Maar ook ander – niet aan eten of drinken gebonden – gedrag kan zulke functies vervullen. Werken, sporten, (computer)spelletjes, seks, eigenlijk iedere gedraging kan je kritisch bekijken op welke functie het in je leven vervult. Houdt daarbij de mogelijkheid open, dat het een aangeleerd patroon is, dat gericht was op – en daar ook in slaagde – het beteugelen van een pijn in je (heel) vroege leven! Het is echter zeer de vraag of het gedrag je nu nog steeds dient…

Zoals je uit het voorgaande al enigszins kon opmaken, kunnen gedragspatronen te maken hebben met gevoelens van schuld en schaamte. Schuld en schaamte bij een kind staan altijd in verband met de eigen angst niet te overleven. Wanneer er iets is gebeurt, wat een hechtingsrelatie in gevaar brengt, tracht het jonge kind met deze gevoelens de band te behouden en/of weer te herstellen. Voor zover nodig hebben schuld en schaamte dezelfde functie in het latere leven, maar nu kan ook de relatie met het eigen ‘Zelf’ onder druk komen te staan en ‘gered’ dienen te worden. Gedrag kan bijvoorbeeld in strijd zijn met eigen, persoonlijke doelen. Je dan tegen die neiging verzetten is goed voor je zelfachting. Het gedrag accepteren, kan mogelijk gezien worden als bevestiging van de gedachte dat je ‘zwak’ bent. Of het je er onbewust aan overgeven, vormt het bewijs dat je zwak bent… Zie hier de cirkelredenering waar menigeen – ook ik – wel eens in vervalt… Je bewijst jezelf, dat je slecht bent… De bevestiging van de zwakte, is de bevestiging van ‘niet goed genoeg zijn’… Je bewust worden van hoe deze mechanismen bij jou werken, creëert de mogelijkheid van een keuze en daarmee vrijheid.

‘Volleerd snoepen’ is: Met minimale blootstelling, een maximaal resultaat verkrijgen. Dus, weten en accepteren wat je plezier geeft en hoe je je behoeften bevredigt, en dat op een dusdanige wijze, dat je maximaal geniet en het jezelf – noch enig ander – op enigerlei wijze schaadt.
‘Volleerd’ is dan misschien wel een heel hoog doel, maar zeker nastrevenswaardig!

Michiel

***de

06/10/2021

Respect voor het proces

Blog 17 week 39 2021

Iedereen heeft een eigen ‘levenspad’. Hoe dat loopt, is niet te voorspellen. Het gaat zoals het gaat… Soms is dat goed, soms loop je schade op, maar altijd zijn er lessen uit te leren. Enig omdenken kan daarvoor nodig zijn. Het is de kunst om dat met een open ‘mind’ aan te gaan. Voor mij en voor iedereen een hoopvolle uitdaging!

Kaart 39 in het spreukenboekje: Gelukkig door Ont-Dekken, Sterker door Ellende, van Anja Jongkind en Greet Vonk… (ISBN:978-90-830767-2-0), bron van mijn wekelijkse blog.

‘Ongeduld’ is het woord dat na het lezen van het bijschrift van deze kaart, bij me opkomt. Wanneer je angst hebt, dan wil je ervan af, wanneer je pijn hebt, dan wil je er niet straks, morgen, of over een jaar vanaf zijn, maar NU, direct, onmiddellijk… Dus ‘Respect voor het proces’…, wat een ellende! Wanneer je je hele leven bezig bent geweest met (onbewust) omgaan met ‘de angst’, wil je er graag zo snel mogelijk vanaf, wanneer je eindelijk gaat zien dat die angst er daadwerkelijk altijd is geweest… Maar ja, dat gaat inderdaad niet een, twee, drie. Feitelijk is de realisatie dat de angst altijd aanwezig is geweest, een heel belangrijke stap in het proces van ‘heling’. Op het moment dat dat besef bij mij binnen kwam, kon ik het echter nog niet aan heling verbinden, maar wel aan compassie en wanhoop… Compassie met het leven dat ik tot dan toe had geleefd en wanhoop naar de toekomst, omdat ik niet zag dat ik dat ooit zou kunnen veranderen… In alle jaren therapie, was er niet genoeg verandering opgetreden in de aanwezigheid van de angst, dus waarom zou daar nu verandering in komen… Ik wilde het gevecht met de angst niet meer aangaan, omdat ik mijn doel in het leven – mijn gezin – dacht te hebben verloren. Uit compassie met mijzelf en met mijn gezin, om mijzelf te bevrijden van de pijn en hen te bevrijden van de last, maakte ik er een eind aan…

Mijn proces was echter niet over… Ik had een alternatief pad – dan de dood – te gaan… Compassie had nu de plaats ingenomen van (zelf)medelijden. ‘Zelfmedelijden’ is het accepteren van de situatie, in de absolute, negatieve waardering die je het geeft. ‘Compassie’ is zien wat de situatie is en dat als gegeven accepteren, maar zonder de onveranderbare, fatalistische emotionele betekenis. Voor mij impliceert ‘compassie’ geen slachtofferschap, maar juist hoop. Hoop op verandering, op een andere uitleg, op mogelijkheden. Doordat ik weer in contact gebracht werd met mijn innerlijke kind, met mijn essentie, deed ik de deur naar Compassie wijd open. Toen daar ook nog een nieuw doel in het leven aan werd toegevoegd – een andere erfenis creëren – kreeg “Waar een Wil is, is een Weg!” opeens een positieve betekenis.
Dit gezegde had me altijd gestoord, want ik wist echt niet wat ik wilde èn ik zag de weg niet… Nu ik de motivatie had om mijn kinderen een andere boodschap in het leven mee te geven dan: ‘Wanneer je het niet meer ziet zitten, maak je er een eind aan’, was eigenlijk geen berg meer te hoog… En tevens was ik bereid en gemotiveerd om mijn weg naar boven, stap voor stap te gaan onderzoeken en zo uit het zeer diepe dal te klimmen. Dat is ook ‘volgen van het proces’. Want ondanks dat ik ook tijdens al die jaren therapie, echt mijn best deed om ‘beter’ te worden, vanuit het slachtofferschap was het ook wachten tot mij ‘het licht werd aangereikt’ en ik ineens van mijn problemen af was… Nu schudde ik de mantel van ‘ziek zijn’ van mij af en zag mijn depressie en andere gedragspatronen in een ander licht, als coping mechanismen om met de diep verborgen angst om te gaan en de bewaarwording van mijn angsten zoveel mogelijk te beperken, dan wel te vermijden. Dus ja, ik wilde gaan leren wie ik werkelijk was. Gaan zien wat er allemaal met ‘dat lieve, blonde jongetje’ was gebeurd tijdens zijn leven, wat hem had gemaakt tot wie hij dacht te moeten zijn om door anderen gezien te worden, maar waarbij hij het contact met zichzelf was verloren. In mijn omstandigheden was niets veranderd, maar in mijn mindset wel: Ik was herboren…!
‘Respect voor het proces’, ja, dat heb ik nu. Mijn eerste coach, zij die mijn wedergeboorte faciliteerde, had mij 5 jaar eerder al eens geprobeerd door wat processen te leiden. Die had ik braaf opgeschreven, maar het kwam niet binnen. Later vond ik deze aantekeningen en herkende ze, omdat ik exact dezelfde processen nogmaals met haar gedaan had, maar deze nu wel in ‘mijn proces’ pasten…
Zo had ik eens ook boeken van iemand te leen gekregen met het oog op wat ik in de toekomst wilde gaan doen. Toen die weer uit een verhuisdoos tevoorschijn kwamen, bleek dat ik enkelen daarvan inmiddels al via internet had gelezen en met het gedachtengoed van anderen al aan de slag was.
Waar je in het proces bent, bepaalt dus of er een ‘vruchtbare bodem’ is voor nieuwe input en soms is ‘de tijd nog niet rijp’… Het proces ordent zichzelf. Inzicht, verduidelijking, verdieping, verrijking, zijn blijkbaar allemaal elementen die deel uitmaken van het proces. Het proces van begrijpen en doorvoelen van wat er is gebeurd, van alles wat me heeft gemaakt tot wat/wie ik nu ben, maar me nu ook helpt om te verteren wat me dwars heeft gezeten.

Maar er is meer… Ik zeg wel ‘Respecteer het Proces van de toekomst’, maar respecteer ook het proces van je verleden…, want dat ‘nare’ verleden is ook een proces waar je respect voor mag hebben… Niet alleen omdat het gebeurd is en je het dus maar te accepteren hebt, maar vooral omdat het leven je de ervaring heeft gegeven die je, hoe dan ook, tot hier heeft gebracht. Het je bewust worden van alle kwaliteiten die je in je leven hebt opgedaan, ‘in good and in bad times’, is eigenlijk jezelf écht leren kennen. Alles wat je in je leven bent tegengekomen en je een schuldgevoel* gaf, heeft je beïnvloed en je persoonlijkheid gevormd. Maar wat op in oorsprong functioneel was om te overleven, kan je later behoorlijk dwars zitten. Door dat – nu disfunctionele – gedrag te onderzoeken en te doorvoelen waarom het je vroeger van dienst was, wat de pijn was (fysiek of mentaal) waarvoor het gedrag de remedie was, wordt je je bewust van de reden dat je dat gedrag bent gaan vertonen en het ‘normaal’ is geworden. Dit biedt de mogelijkheid om je af te vragen of dat gedrag nu nog wel nodig is. De (traumatiserende) gebeurtenis is voorbij, die ligt in het verleden, dus reist de vraag: wat is nu het voordeel van dit gedrag…? Of houdt je het gedrag misschien vol vanwege een irreële angst… Zie de kracht die verborgen zit in het gedrag en laat de rest los. Zo betuig je respect voor het proces van jouw verleden en herneem je de controle.
Helaas moet ik bekennen dat het niet zo eenvoudig is als ik hier schrijf… Het kost heel wat moeite om iedere gedraging, iedere gedachte, ieder gevoel, tegen het licht te houden en dan ook nog eens echt die oorspronkelijke reden te gaan zien en voelen (als dissociatie dat al niet voorkomt)… In de loop van de tijd, is een heel complex geheel van gedachten, emoties en overtuigingen ontstaan, die het optreden van het coping gedrag rechtvaardigen…, om nog maar niet te spreken van de in het zenuwstelsel opgeslagen overlevingspatronen die getriggerd kunnen worden…, maar ja, je moet ergens beginnen…

Dus, zoals gezegd, iedere stap is er een! Alle inspanningen die je hebt gedaan om ‘te overleven’, hebben geleid tot kwaliteiten. Je daarvan bewust worden is groei en er is geen betere manier om jouw proces te respecteren, dan door te groeien…

Michiel

*Wat maakte dat je je authenticiteit weer een stukje opgaf…, ten gunste van je gevoel van veiligheid…!

***de

06/10/2021

‘De juiste dosering’

Blog 16 week 38 2021

Praat maar eens over ‘de juiste dosering’…
Het klinkt zo eenvoudig, maar wat een beerput trok ik hiermee open… Deze blog schrijven, was een emotionele roller coaster, maar ok, groeien doet pijn!

Kaart 38 in het spreukenboekje: Gelukkig door Ont-Dekken, Sterker door Ellende, van Anja Jongkind en Greet Vonk… (ISBN:978-90-830767-2-0), bron van mijn wekelijkse blog.

De juiste dosering… Ja, dat is een goed idee, maar wat IS de juiste dosering eigenlijk? Zoals Anja en Greet zeggen over tegenstellingen als: ‘Luiheid versus IJver’; ‘Traag versus Snel’; ‘Fel versus Mild’; ‘Kalm versus Onrustig’, dat bij iedere tegenstelling, het er beiden mag zijn, het balans zal geven en het ‘compleet maakt’, en dat je in iedere situatie dan kunt kiezen wat op dat moment de ‘juiste’ dosering is.
Maar hmm, in mijn vorige blog schreef ik al dat ‘kiezen’ een lastig iets kan zijn. De mate waarin echt sprake is van een ‘vrije’ keuze kan aanzienlijk verschillen en kan worden gerelateerd aan wat je in het verleden hebt meegemaakt. Maar hier zit nog een addertje onder het gras… geen van de genoemde tegenstellingen zijn ‘waardenvrij’… Eigenlijk is alles wat je doet ‘besmet’ met eigen gemaakte oordelen over alle extremen van deze tegenstellingen en de talloze anderen die er zijn te verzinnen. Vaak begint het ‘doseren’ dus bij het identificeren van deze oordelen, die vaak – op nu niet meer adequate gronden – onbewust de keuze bepalen. Of er zit een waarde aan dat het je direct dichterbij een gewenst resultaat brengt, of een waarde die een vorm van schuldtoekenning aan jezelf inhoudt in anticipatie op het niet-verkrijgen van een gewenst resultaat. Voor beide geldt dan in het ‘nu’, of dat ‘juiste’ conclusies zijn…

‘Dosering’ houdt echter in principe geen keuze tussen uitersten in, maar is het kiezen van een positie in het spectrum tussen twee uitersten. Die positie Wijs kiezen is waar het om draait. Dat is ‘juist’ doseren en inderdaad, dan mogen elementen van beide uitersten er zijn en is er gevoelsmatig ook sprake van balans… Jezelf kennen in de waarden die voor jou een rol spelen, is dan het (zelf)Bewustzijn dat nodig is om deze positie te kunnen kiezen en in te nemen. Maar… dat is niet voor iedereen een eenvoudige opgaaf…
Het kennen en vertrouwen op je innerlijke wijsheid, is iets dat geleidelijk aan wordt opgebouwd bij een normaal, gezond verlopende ontwikkeling. Het heeft te maken met het leren kennen van je grenzen en mogelijkheden die in overeenstemming zijn met hoe je situatie daadwerkelijk is. Dit kan door je dat daadwerkelijk bewust te zijn, of onbewust tot uitdrukking komen als ‘intuïtie’, het durven vertrouwen op ‘je onderbuik gevoel’… Wanneer tijdens dit proces echter andere signalen worden gegeven dan ‘waarheidsgetrouwe’, is het waarschijnlijk dat dit proces verstoord wordt, met als gevolg onjuiste ideeën over grenzen en mogelijkheden. In het latere leven loop je daar dan tegenaan en stoot je je neus…, met als gevolg dat de onzekerheid alleen maar toeneemt… Het vertrouwen in jezelf wordt daarmee verder afgebroken, in plaats van dat het groeit. En dat maakt ‘juist’ doseren een stuk lastiger, of zelfs onmogelijk… met grote gevolgen.
Door de afwezigheid van vertrouwen in een ‘betrouwbaar systeem’ van afwegingen kunnen maken, wordt er vaak geen ‘gulden middenweg’ gekozen, maar een fatalistische, wanhopige ‘keuze’ voor een van de extremen gemaakt. Het gebrek aan criteria zorgt als het ware voor ‘kortsluiting’, die maakt dat maar voor een van de uitersten wordt gekozen, wat voelt als ‘in donker water springen, zonder te kunnen zwemmen, of te weten hoe diep het is’… Het is alsof er een Freeze-reactie plaatsvindt, maar er toch wordt doorgelopen – als een kip zonder kop… De consequenties, dat is iets voor later. Het is als het ware een poging om te zien hoe ver je kan gaan…, een poging is om de grenzen te verkennen, om toch in ieder geval maar door te gaan... Zo van, ‘doe maar, we zien wel waar het schip strandt’, maar helaas is dat wel wat dan vaak gebeurt: het schip strandt… en dat is geen goed resultaat…!

Helaas is wat ik hier beschrijf een soort reconstructie van hoe dat bij mij ging. Ik was mij niet bewust van mijn diepere beweegredenen, waar mijn onzekerheid en overmatige schuldtoe-eigening vandaan kwamen. Al zeer vroeg in mijn leven ben ik begonnen om de emotionele pijn die ik voelde, te negeren, te onderdrukken. Met de ontwikkelde coping mechanismen, kreeg ik het vermogen om níet te voelen. Mijn ‘hoofd’ ging regeren, mijn ‘lichaam’ kwam buitenspel te staan, ik leerde om de meeste lichamelijke signalen te negeren, ‘want daar naar luisteren zou me niet verder brengen in het leven…’. Zo ontstond iemand die een heel ander beeld liet zien, dan wat er zich eigenlijk van binnen afspeelde… Mijn masker was perfect! Helaas is dat zeker een van de factoren die groeiend inzicht en daarmee herstel in de weg staan…

Willen, kunnen, voelen en luisteren…
Wat ik ‘wilde’ was voor een heel groot deel ingegeven door wat ik dacht dat anderen van mij wilden, waarmee ik waardering zou oogsten of anderen ‘blij’ zou maken… Slechts in beperkte mate was dat omdat ik dat zelf ècht wilde, al was ik me van dat verschil bijna nooit bewust.
In het verlengde van ‘doen wat anderen willen’, was ook het vertrouwen dat ik had over wat ik kòn, gebaseerd op hoe anderen op mij reageerden. Al was er ook een stemmetje dat zei dat ik veel meer in mijn mars had, maar daar durfde ik niet in te geloven… Het ‘te mooi om waar te zijn syndroom’ zit heel diep…
Over het voelen schreef ik hierboven al, dat ik al van zeer jonge leeftijd, dat meer en meer onderdrukte. Ik kon niet uit de voeten met de pijn, het was niet hanteerbaar en ik kon er – voor mijn gevoel – nergens mee terecht. Uitspraken die ik mij herinner, als: “Wij konden ons zieltje ook niet te luisteren leggen!”, zijn voor mij overigens wel een indicatie dat dit idee niet alleen uit mijn verbeelding voortkwam…
Wanneer je dit zo leest, zul je begrijpen dat er geen sprake meer was van ‘naar mijn lichaam luisteren’. De signalen die mijn lichaam gaf, negeerde ik stelselmatig, om maar op één of andere manier ‘gezien’ te worden… Ik was continue bezig met wat ik dacht dat anderen van mij wilden, vonden en dachten… Al mijn zintuigen waren gericht op het verkrijgen van positieve-, maar nog veel meer op het voorkomen van negatieve aandacht. De pijn van afwijzing was ondragelijk. Daarin zie ik ook het patroon van op voorhand uitgaan van het ergste en het daarom uitschakelen van mijn gevoel, uit zelfbescherming. Wanneer ik eens onverwacht ter verantwoording werd geroepen, is de uitdrukking: “Ik kon wel door de grond zakken…” nog een zwakke weergave van de sensaties op dat moment…, ik hield op zo’n moment gevoelsmatig op te bestaan…, de-realisatie…
Dus ja, op het gebied van ‘willen, kunnen, voelen en luisteren’, was en is voor mij een wereld te winnen. Stukje bij beetje ben ik bezig om deze aspecten – willen, kunnen, voelen en luisteren – om te buigen in een richting die mij op een gezonde manier dienen. Dat houdt in, dat ik: mijn mogelijkheden ga leren zien en erkennen; leer zien wat ik echt zèlf wil; mijzelf toelaat om emoties te voelen, waarbij het toelaten van agressie en verontwaardiging echt nog pas in de kinderschoenen staat; me meer en meer bewust wordt van wat mijn lichaam me vertelt en daar – in plaats van maar door te lopen – vooral ook naar ga luisteren…
Hoe ik dat doe? Door te leven in het NU, zo eerlijk mogelijk en met compassie naar mezelf kijken, en door te focussen op wat ik wél kan. Kortom ik ben volop bezig om mijn grenzen en mogelijkheden te verkennen. Dat dat de goede kant op gaat, merk ik aan mijn groeiende zelfvertrouwen…

Met het leren kennen van mijzelf, mijn grenzen en mogelijkheden, merk ik dat ik mij meer met mijn essentie ga identificeren. Dat voelt als: Zijn wie ik echt bèn. Het is dit (groeiende) zelfvertrouwen en innerlijke wijsheid, dat me in staat stelt om, op regelmatige basis, ‘de juiste dosering’ te vinden…

Michiel

***de

19/09/2021

Alles waar je voor kíest, geeft energie

Blog 15 week 37 2021

Wanneer geeft ‘kiezen’ je energie, wat zijn de voorwaarden daarvoor.
Zelfbewustzijn, vrijheid, zelfbepaling… Maar wat is dat allemaal en hoe krijg je dat…
Voor sommigen van ons een hele opgaaf!

Kaart 37 in het spreukenboekje: Gelukkig door Ont-Dekken, Sterker door Ellende, van Anja Jongkind en Greet Vonk… (ISBN:978-90-830767-2-0), bron van mijn wekelijkse blog.

Ken je dat, ergens zo mee bezig zijn, dat je de tijd vergeet, dat het lijkt alsof je niet moe kàn worden? Vaak is het dan zo dat het dan iets betreft wat je heel leuk vindt, waar je voor hebt gekozen om het op dat moment te doen. Het doen geeft je al energie, noch ongeacht de uitkomst. Het doen kan zeker energie kosten, maar netto levert het je meer op, dan je er in hebt gestopt. Zo kun je een ‘moeilijk gesprek’ hebben met iemand over diens persoonlijke situatie, dat kan veel energie kosten, maar ook voldoening geven en de ander helpen. Zelfs zonder dat je echt tot ‘een oplossing’ komt, want het is helemaal de vraag of dat moet, kan, of nodig is…, het er zijn kan al voldoende zijn om iemand een verandering te geven. Zoals Anja en Greet schrijven: “Kiezen voor ‘meeleven met iemand’ geeft geen klachten. Daar kíes je voor.” en “Alles waar je voor kíest, geeft energie.’ Heerlijk toch? Wanneer je kíest voor alles wat je moet doen, dan krijg je daar energie van, ook al kost het je misschien wat inspanning…

Ok, allemaal heel mooi en aardig, maar er is dus wel een voorwaarde: je moet ervoor ‘Kíezen’! En daar zit wat mij betreft direct, voor het al dan niet opleveren van ‘energie’, een grote valkuil. Dat kleine accentje, dat accent aigu op de ‘i’, maakt zo’n verschil… Dat accent is cruciaal! Om energie op te kunnen leveren, moet er namelijk sprake zijn van een positieve keuze…, dat is wat volgens mij met die nadruk wordt bedoeld. Wat versta ik onder positieve keuze? Een keuze die bewust, of onbewust, vanuit vrijheid wordt gemaakt. Het doel is daarbij totaal irrelevant, want het gaat niet om de uitkomst, noch voor jezelf, noch voor een ander. Het gaat erom dat je keuze niet voortkomt uit een gevoel van angst. Kijk maar eens naar het verschil met het gezegde: ‘Kiezen tussen twee kwaden.’ Ook hier wordt een keuze gemaakt, maar is geen sprake van vrijheid… Ja, natuurlijk heb je de ruimte om zelf een keuze te maken en in die zin ben je ‘vrij’, maar er zit ook een element van dwang in, een moeten… Er zijn twee mogelijkheden, die beiden niet goed zijn en waarvan je geen van beiden zou willen kiezen, maar gevoelsmatig ben je verplicht dat wel te doen. In dit voorbeeld gaat het er dus om voor datgene te kiezen, waarvan je de minste negatieve gevolgen verwacht…

Gelukkig is niet iedere keuze een ‘dilemma’, want dan werd het wel een heel somber verhaal. Maar toch, dat accent staat er niet voor niets… Want wat is: ‘vanuit vrijheid kiezen’, wat is ‘vrijheid’ wanneer we het over ‘kiezen’ hebben… Daarbij kun je natuurlijk sowieso filosofische vragen stellen als: Is er wel zoiets als een ‘vrije keuze’, of worden we altijd gestuurd…? Over deze vragen zijn ongetwijfeld uitgebreide verhandelingen geschreven, maar daar waag ik mij hier niet aan. Ik benader dit vanuit mijn eigen perspectief: een inmiddels ontstaan besef van de ervaring van onvrijheid bij het maken van keuzen.

‘Angst is een slechte raadgever…’, maar wat, wanneer angst de grondtoon is geworden…, dan leef je voortdurend met deze ‘slechte raadgever’. Al je keuzen, dus feitelijk al je gedrag, wordt eerst langs de meetlat van de angst gelegd. Kan ik dat wel doen; mag ik dat wel zeggen; wat zijn de mogelijk consequenties en risico’s wanneer ik die keuze maak; vindt men dat wel goed; (word ik wel aardig gevonden); (mag ik er wel zijn)…? Wanneer je op zo’n manier door het leven gaat, ben je eigenlijk voortdurend waakzaam, voortdurend alert op mogelijk gevaar. Is dat vrijheid? Nee… Geeft dat energie? Nee, dat kost ondragelijk veel energie…, zoveel, dat je op den duur geen keuzen meer maakt, ze voor je uit schuift en vermijdt.
Er zijn perioden in mijn leven geweest, dat ik dit zeker in deze omvang heb ervaren. Gelukkig was dat niet continue en waren er ook perioden waarin ik meer zelfvertrouwen voelde. In die tijden stond de angst minder op de voorgrond, was er meer rust vanuit een positief gevoel en dus ook meer ruimte om andere dingen te doen, om andere keuzen te maken. Wanneer ik daar nu aan terugdenk, zie ik dat ik in die perioden meer in contact was met mijzelf, met mijn essentie… al was ik mij daar toen absoluut niet van bewust. Het (zelf)vertrouwen dat ik toen had, verdampte weer bij een opstapeling van tegenslagen, die mijn ‘angst’ weer vergrootten en me ‘dwongen’ mijn authenticiteits-behoefte weer op te offeren aan mijn behoefte aan binding, want daarmee dacht ik mijn veiligheid weer terug op peil te brengen… ‘De anderen’ moesten mij weer het vertrouwen geven dat ik veilig was… Daarvoor leverde ik mijn authenticiteit dus in en daarmee de ruimte om werkelijk in vrijheid te kiezen. De Angst was weer de baas…

In blog 10, ‘Leven in Rijkdom’, schreef ik “dat ik mijn innerlijke Rijkdom moest leren kennen”, in plaats van op de externe validering te drijven… In het kader van deze blog, zei ik daarmee dus, dat ik moest leren zien wat mijn eigen kwaliteiten zijn en daar mijn zelfvertrouwen uit moest leren putten. Volgens mij is dit de opdracht voor iedereen met een problematische jeugd, waar daardoor sprake is van hechtingsproblematiek, wat dan weer leidt tot cPTSS…

De Angst regeert en beperkt onze (keuze)vrijheid door de verstoorde ontwikkeling van zelfvertrouwen. Daardoor blijven we terugvallen op externe, vermeende bronnen van veiligheid, vanuit het naïeve, onbewuste (en voor ons onterechte) vertrouwen van de pasgeborene*: dat er voor je gezorgd zal worden… waardoor we de patronen – van denken en gedrag – hebben ontwikkeld die als kind het beste waren wat we konden, maar die ons niet geholpen hebben om echt volwassen te worden… Die inhaalslag moeten we nu zelf maken.

In welke mate je die inhaalslag moet maken, is voor iedereen verschillend. Iedereen ervaart kleinere en grotere krenkingen in het leven, dat zijn de prikkels om te leren, maar wàt je ervan leert, is afhankelijk van jouw omstandigheden en dus voor iedereen verschillend. Maar ook voor hen die een minder traumatiserende jeugd hebben meegemaakt, is er mogelijkheid tot groei.
Volgens mij is dit een belangrijk aspect van het omarmen van je innerlijke kind: leren leven vanuit je essentie, vanuit je eigen authenticiteit; leren zien welke kwaliteit je (ontwikkeld) hebt, waar je zelfvertrouwen uit mag putten. Dat is echte, positieve keuzevrijheid creëren.

En ja, vandaaruit ‘Kíezen’, ja, héél graag, en vaak, want dat geeft bakken aan Energie!

Michiel

*Een korte schets over de Dynamiek van Vertrouwen: Bij de geboorte is het vertrouwen volledig op anderen gericht, de eigen macht is 0. Met het ontwikkelen van zelfbewust zijn, verschuift een deel van het vertrouwen naar het zelf. Idealiter blijft het totaal op 100% en verschuift de balans meer en meer naar ‘zelfvertrouwen’, waarmee in de volwassenheid een vertrouwensvol leven geleid kan worden, onafhankelijk van anderen.

***de

Adres

Callunaplein 70
Dieren
6951CR

Telefoon

+31636144557

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer DSquare Consultancy Life Vista Coaching nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Scholen

Stuur een bericht naar DSquare Consultancy Life Vista Coaching:

Snelkoppelingen

Delen

Type