01/09/2022
Herinneringen maken
Ik heb al lang niets meer geschreven. Vandaag wil ik wat persoonlijke herinneringen met jullie delen. Misschien klinkt het wat zweverig mijn verhaal, maar ik ben nog onder invloed van medicatie. Dus het is een moment. ;)
Vanochtend had ik een kleine operatie onder narcose. Een voor mij laatste correctie aan mijn borst reconstructie die ik vorig jaar had. Ik kwam er zo rustig uit, dat ik me verwonderde hoe mijn lichaam zo kalm kon zijn en ik ook in rust herinneringen kreeg. Vandaag is alweer een herinnering... Steeds vaker hoor in mensen om me heen zeggen, " ik ga herinneringen maken". Voor mij persoonlijk een ander soort herinnering, een maakbare. Veel herinneringen zijn niet maakbaar, of te herstellen. Daarom zette deze me aan het denken. Het afscheid wat ik nam van mijn borst bijna 10 jaar geleden was verdrietig en het blijf me bijna 9 jaar lang met "de kanker" confronteren. Nu heb ik een nieuwe borst en was dit de cosmetische "finishing touch". De pijnlijke herinnering is een beetje verzacht, het gevoel weer vrouw te zijn. Het "maakbare" draagt bij aan het herstel in stapjes. En dit voelde als dat laatste stapje. Wat de toekomst ook brengt, het nu is er altijd, het belangrijkste, en nu ik schrijf is het alweer een herinnering :)
Dat brengt mij ook bij de "niet maakbare" herinneringen. Ik wil die mij het meest raken afgelopen maanden delen. De leuke zijn er nog veel meer geweest maar die zie je wel voorbij komen op fb of als ik je spreek.
De pijnlijke zitten binnenin en zijn niet zo zichtbaar, maar zijn bewaarde herinneringen
Zo was er in het voorjaar plotseling een vriendin een herinnering. Een keiharde onbegrijpelijke herinnering die mij diep geraakt heeft. Het missen en besef dat het zo ineens over kan zijn en anderen jou herinneren... hier zijn geen woorden voor.
En deze zomer, een vriendin uit mijn ziekteperiode, wat al een tijdje verwaterd was. Ik ontmoette haar in haar ziekteperiode, we steunden elkaar. Zij liet een gezin achter na een lange strijd. Het besef raakte me, zij had dezelfde diagnose, zelfde start en haar lot werd donker, steeds donkerder. Zij is nu ook een herinnering.
En een ontmoeting, ook in de zomer, met een prachtig stel. Hoe bij de 1e ontmoeting kwetsbare herinneringen werden opgehaald, de pijn nog duidelijk zichtbaar was maar er ook lucht in onze verhalen was. Zo kijk je terug naar herinneringen, sommige blijven keihard en anderen vinden lucht, sommige zijn niet meer te herstellen, anderen een beetje..
En voor mij persoonlijk komt er weer iets bovendrijven in deze 3 herinneringen. Muziek!
De 1e herinnering heeft een bijzondere bijdrage geleverd in mijn liedje "leaves are falling". Zij was mijn dierbare aanwezige bij de presentatie in het theater toen.
Voor de 2e herinnering heb ik mogen zingen voor haar afscheid, wat voor mij het fijnste was nog voor haar te mogen doen.
De 3e herinnering ging over zelf liedjes schrijven. Hoe wij allebei de muziek (en hij nog schrijven) hebben gebruikt om te verwerken, te vertellen en te herinneren.
Vandaag zelfs op de OK heb ik 3x gehoord: " het lijkt me zo heerlijk te kunnen zingen of een instrument spelen". En besef ik hoe dankbaar ik ben dat muziek en vooral zingen zo belangrijk voor me is... Daar stop ik nooittttt meer mee. :)
Dank je wel voor het lezen.
Koester de kwetsbare, pijnlijke, mooie, blije, gekke herinneringen.
