16/06/2025
De mannen, zo noem ik ze. Saffier en Sjento zijn 3 jaar geleden bij ons op stal geboren. Toen zij 10 maanden oud waren zijn ze naar een opfok adres gegaan in Friesland. Eind april dit jaar zijn ze weer thuis gekomen.
Net uit mijn verlof komende, mijn lichaam nog niet sterk en een baby in mijn leven wat ook veel tijd en energie vraagt, maakte mij aan het twijfelen of het passend zou zijn om de mannen mak te maken. Ondertussen kan ik goed vertrouwen op mijn intuïtie en heb het daar aan over gelaten.
Naast de komst van Alfie heb ik ook afgelopen maart mijn opleiding psychologie afgerond en veel aan zelf ontwikkeling gedaan. Ik voelde voor mijn zwangerschap al dat er meer diepgang mocht komen in mijn werk. Paarden geven zoveel terug aan de mens, aan ‘zijn/ haar mens’. Maar zien we dit wel voldoende als paardeigenaren? Kunnen we dit pakken of laten we het nog te veel aan ons voorbij gaan?
Hier wil ik naast wat ik al doe, paarden trainen vanuit verbinding en mensen bewust maken van de invloed van lichaamstaal op paarden, ook meer gaan focussen op wat de paarden in energie aan ons terug geven.
Overgelaten aan mijn intuïtie kwam het… ik mag dit alles, de combinatie van deze elementen zelf in een ‘traject’ met de mannen doen. Met twee jonge paarden die ik zelf ook nauwelijks nog ken. Zodat ik straks anderen nog beter kan helpen. Ik ga mezelf bloot geven. Waar raken de paarden mij nog in? Hoe kan ik dit voor mezelf transformeren tijdens het traject? Maar ook waar ligt mijn kracht? Wat gaat me goed af? Merk ik verschil bij mezelf na al het schaduwwerk wat ik heb gedaan? Wat voor invloed heeft dit op de paarden? Op het traject en de samenwerking?
Met enorm veel openheid en nieuwsgierigheid ga ik dit aan!
Ondersteund door van de Goudenwind en .bos van 💜🙏
