Vrij in je Lijf

01/09/2026

Ik luister. En mijn hele leven stel ik veel vragen.

Om me heen waren altijd mensen die vertelden. En ik luisterde. Vroeg door. Wilde weten wat er speelde.

Dat gaf me iets. Inzicht in de ander. Veiligheid. Verbinding.

En tegelijk: het was ook overleven. Thuis was ik degene die suste. Die zorgde dat het rustig bleef. Ik gaf wat ik zelf zocht.

De laatste tijd valt me op: ik heb weinig mensen om me heen die mij vragen stellen.

En dan is de makkelijke weg: wijzen naar de ander.

Maar ik ben ook onderzoek aan het doen. Naar wat ík doe. Wie verzamel ik om me heen? Zijn er wel vragenstellers, maar zie ik ze niet?

Ik las iets wat me raakte: nieuwsgierigheid heeft ruimte nodig. Ruimte in je hoofd om het verhaal van een ander echt te kunnen ontvangen. Zit je hoofd vol — met zorgen, met je eigen dingen — dan is die ruimte er niet. Niet omdat je niet geeft. Maar omdat er simpelweg geen plek meer is.

En hoeveel mooier zou de wereld zijn, als we die ruimte wél maakten. Als we de ander lieten weten: ik ben nieuwsgierig naar jou.

Dus vandaag deze vraag, ook voor jou:

Wie stelt jou vragen? En stel jij ze ook, aan iemand die het vandaag nodig heeft? 💚

📷: Jesek Van Sante

28/08/2026

M'n zomer in een paar momentjes... 🌿

Eén met de natuur. Eén met mezelf. En samen ontdekken met wie ik liefheb.

Dankbaar voor elk klein groot geluk. ✨

27/08/2026

Dat ik ook kan uitkijken naar structuur. Naar regelmaat. Naar duidelijkheid
En soms voelt dat gek. Want Vrij Leven is toch per moment bekijken? Niet met regels?
Ja, ook. Én soms is het fijn om wel wat afspraken met jezelf te hebben. Simpelweg omdat ze mij het leven soms wat overzichtelijker en zachter kunnen maken.

Voor meer info over De Reis, zie bio en bij FB, in opmerkingen.

Liefs, Nienke

24/08/2026

👇
Wiebelen.

Dat hoor ik mezelf vaak zeggen. Dat ik weer aan het wiebelen ben.

Iets wat ik al mijn hele leven ken: dat ik supersnel heen en weer kan gaan tussen allerlei gevoelens en gedachten. Soms lijkt het wel of er in één moment de hele wereld voorbij kan komen.

Bijvoorbeeld: ik zit tevreden buiten. Net wat gewerkt en de calvinistische kant van mij (ja… helaas, die zit ook echt in mij, maar gelukkig ben ik me ervan bewust) vindt dat ik dus even mag rusten.

Ik ben gek op even in het moment zijn, echt aanwezig zijn. Maar dat lukt nu niet.

Er gaat van alles door me heen. Dat ik te calvinistisch ben. Dat ik NU MOET genieten. Dat ik net iets niet goed heb gedaan en het zo weer goed wil maken. Dat ik dankbaar mag zijn, want alles is toch goed?

Ik voel me lekker, voel de wind — en tegelijk voel ik me verdrietig, want die wind doet me denken aan m'n vader, met wie ik me zo verbonden voelde in de natuur.

Ik zie een bij voorbij komen. Geniet van dat zoemende beestje — en tegelijk voel ik boosheid, want jeetje, wat zorgen we toch slecht voor de wereld met z'n allen…

Dit alles binnen een seconde ongeveer.

Dat noem ik wiebelen.

Als jong meisje dacht ik dat ik manisch-depressief was. Ik heb zelfs een tijdje antidepressiva geslikt, omdat ik dacht dat ik minder moest wiebelen. Ook ADHD is voorbijgekomen. Vast nog meer stempels te bedenken.

Inmiddels weet ik beter.

Dat deze wiebeligheid soms lastig is. En ook mijn kracht.

Ik kan veel tegelijk waarnemen en voelen. Snel inschatten wat er nodig is. Ik ben supercreatief en enthousiast. En mijn 'gekte' werkt aanstekelijk — dat geeft het leven kleur.

En ja, die kleurrijke kant heeft ook een donkerdere kant. Ook die brengt me veel. Diepgang. Echte gesprekken. Waarachtigheid — die brengt mij veel, en ik zie dat het ook de mensen om me heen iets brengt.

Tegenwoordig weet ik goed wat ik kan doen. Wat mij helpt. Wanneer ik voor mezelf mag zorgen, waar mijn grenzen liggen. Het wiebelen is iets waar ik veel van leer, in plaats van dat het mij in de weg zit.

-Op de foto sta ik met , waarmee ik graag wiebel-


📷:

18/08/2026

Vijf dinsdagen. Jouw lijf. Ruimte. 🤍

We gaan vijf ochtenden samen aan de slag met je lijf. Met oefeningen om te voelen, te ontspannen en te landen. Zonder dat er iets van je gevraagd wordt. Zonder dat er iets mis is met jou.

Herken je dat gevoel dat hoofd, hart en lijf alle kanten op gaan, soms binnen één seconde? En herken je ook het andere gevoel — even helemaal tot rust komen, je lijf dat zegt: ik ben hier?

Of herken je het juist niet, en vind je het lastig om te voelen wat er in je lijf gebeurt? Dan is dit ook voor jou. Misschien wel juist voor jou.

Investering: € 99,- incl (extra goedkoop, want ik vraag ook jullie feedback)

Stuur me een berichtje als je vragen hebt of je aan wilt melden.

Liefs!

16/08/2026

15/08/2026

Ik was in juli een week weg. Diep in de Franse natuur, om me helemaal onder te dompelen in massage en aanraking.

Ik dacht dat ik ging leren. Techniek, handgrepen... En dat leerde ik ook. Maar er gebeurde nog veel meer.

Op een ochtend liep ik alleen het bos in. Tussen de oude bomen begon ik opeens te huilen. Zomaar. Zo verbonden met mijn vader opeens, die er niet meer is. Mijn lijf wist iets wat mijn hoofd nog niet had uitgesproken.

Een paar dagen later, tijdens een massage, gebeurde er nog iets groters. Vanaf de eerste aanraking begon het te stromen. Ik probeerde het tegen te houden, zoals ik wel vaker doe. Tot iemand naast me fluisterde: dat is jouw overlevingssysteem, laat het maar gebeuren. Dus liet ik het gebeuren. En ik brulde het uit. Oud verdriet, van generaties terug.

Dát is precies waarom ik zo geloof in mijn werk. Een hand op je lijf, een moment van echte aanraking, kan iets losmaken wat woorden nooit hadden kunnen bereiken.

Dit stukje komt uit een van mijn inspiratiemails, waarin ik dit soort verhalen deel. Wil je de hele mail lezen (met nog een paar andere momenten uit die week)? Meld je aan via de link in mijn bio. 💚

Liefs, Nienke

16/07/2026

👇
Social Media. Haat-liefde?
Hoe doen jullie dat?

10/07/2026

👇
Over intense tijden.
Over de natuur.
Over de terugkeer naar heelheid.
Over die fijne Gabor Maté.

Liefs, Nienke