26/08/2024
Een nieuw seizoen
Als loopbaanbegeleider, spreker, theaterdominee en voorzitter van Stichting Eemlandhoeve Netwerk (STEN) droom ik van
INTEGRATIE
Zowel persoonlijk als maatschappelijk.
- Ik hoop weer mensen te verrijken met zelfkennis, via de kerntalentenanalyse: wie ben ik, wat kan ik (potentieel), en wat wil ik van nature?
- Als spreker wil ik de koppeling blijven leggen tussen zelfkennis en godskennis.
In Zomergasten hoorde ik Pierre Bokma tegen Hanneke Groenteman zeggen dat 'het mystieke wordt gemist'. En Groenteman viel stil. Er was geen taal meer. Geen begrip. Geen grond om op verder te bouwen. Volgende onderwerp dan maar.
Het is de tragedie van onze tijd. Een soort kloof tussen het bovennatuurlijke en de wereld om ons heen en/of onszelf. Er is sprake van een zogenaamd transcendentietekort, volgens de theoloog Tomas Halik die de secularisatie in Tsjechië al eerder en verder gevorderd meemaakte dan wij in ons land.
We hebben nieuwe taal nodig. En ja, vaak ook in de kerk.
Deze behoefte aan integratie voel ik tot diep in mijn eigen vezels. Ik kom uit een traditie waarin God of het Hogere als het ware in mijn broekzak zat. Ik zat, als gelovige, aan de goede kant. De niet-gelovigen of de niet-kerkelijken hebben een probleem. Ik niet.
Maar zo simpel is het niet. De integratiekloof loopt dwars door ons eigen, dus ook door mijn hart.
Maar daar ligt ook de grond en de voedingsbodem voor echte ontmoeting. Voor goede gesprekken. Voor reflectie.
Dat is de ware mystiek: er ligt een dunne lijn tussen het diep-menselijke (ons hart dat onrustig is) en het boven-natuurlijke (de rust, de shalom, 'het eeuwige leven' waarnaar we verlangen). De aardse afgrond en de hemelse heerlijkheid raken elkaar op een manier die het verstand te boven gaat.
En we weten het: iedereen die tegen de muur gelopen is, is vroeg of laat dankbaar voor die muur. Want het heeft je aan het denken gezet. Of verder geholpen. Of het leven verdiept.
Van de afgrond naar weer wat iets meer hemel.
Het is het verhaal van de natuur: lente, zomer, herfst, winter.
Hier bestaan oude verhalen over van mensen aan wie we ons kunnen spiegelen.
En ook dit mag integreren.
Op een lokale plek.
In het Natuurobservatorium* op de Eemlandhoeve (zie foto)
Langzaam maar zeker.
We leven in een enerverende tijd, die me eerlijk gezegd wel eens moedeloos en hopeloos maakt.
Soms wil ik het bijltje er wel eens bij neer gooien.
Soms doe ik dat ook - leve de vakantie! ;-)
Maar dan lees ik weer iets.
Kom ik weer iemand tegen die me bemoedigt.
(Vanavond een oude vriend die opeens weer in de buurt komt wonen.)
En dan ga ik toch weer verder.
Op mijn integratiereis.
God zegene de greep.
Waarop ik geen grip heb.
* Als je vriend van het Natuurobservatorium wilt worden, laat het me weten. Dan stuur ik je een uitnodiging voor een komend event terug.
