28/09/2013
Migarda Raphaëla en de twee zijnstoestanden van de mens
'Jij en ik hebben het beiden eerder gevoeld en geen van ons kan zich daar iets van herinneren.' Carlos Carlos Castaneda
'Hij legde haar uit dat de twee zijden van een menselijk wezen volkomen gescheiden zijn en dat er grote discipline en besluitvaardigheid voor nodig is om dat zegel te verbreken en van de ene zijde naar de andere te gaan.' Carlos Castaneda
'Volgens hem heeft de moderne mens het rijk van het onbekende en mysterieuze verlaten om zich te vestigen in het gebied van het functionele. Hij heeft de wereld van voorgevoelens en verrukking de rug toegekeerd om de wereld van de verveling te verwelkomen.' Carlos Castaneda
Al meer dan twintig jaar ben ik een groot liefhebber van de boeken van Carlos Castaneda. Ik kan ze blijven lezen en er telkens weer nieuwe dingen uithalen. Tegelijkertijd merk ik dat de inhoud van de boeken ongemerkt zich in mij ontwikkelt in een gebied in mijzelf waar ik niet zomaar toegang tot heb. Juist ditzelfde thema komt ook terug in de verhalen van Castaneda. De altijd rationele Castaneda is in de leer bij een Indiaanse sjamaan die hem leidt in een andere staat van bewustzijn, een staat waarin hij vrij is van de beperkingen van deze wereld. Het vreemde is dat als hij eenmaal weer terug is in zijn 'normale' dag bewustzijn hij zich niets meer kan herinneren van zijn ervaringen in de 'tweede' werkelijkheid en vanuit zijn ratio deze ervaringen zelfs ter discussie stelt. Het kost hem tientallen jaren om de twee zijnstoestanden van zichzelf te integreren door zich met zijn rationele kant de ervaringen te herinneren. Herinneringen waar de ratio niets mee kan.
Al een paar jaar dans ik bij Migarda Raphaëla tijdens haar zogenaamde 'dansen op blote voeten' lessen. Het frappante is dat de lessen me direct brengen in een staat van zijn waar gedachten overbodig zijn. Ik voel een enorme vrijheid en plezier en de tijd komt vaak tot stilstand. Het gebeurd steeds vaker dat ik gedanst wordt, een ervaring waar ik tegelijkertijd getuige van mag zijn. Je ziet de gezichten van de deelnemers ontspannen, hun zorgen verdwijnen want ze bevinden zich immers in hun lichaam in plaats van de dictatuur van het almachtige betweterige hoofd. Ze voelen zich als kinderen en spelen en laten zich spelen, want zo voelt het, alsof je gedragen wordt door een groter stuk van je zelf, een zelf wat zich in het dagelijkse leven vrijwel nooit laat zien. Migarda benadrukt keer op keer dat het lichaam zich deze ervaringen her-innert. Ongemerkt worden ze je eigen en als je je maar vaak genoeg laat dragen tijdens de dansles op opzwepende Afrikaanse ritmes dan zal je lichaam ook in het dagelijkse leven spontaan ingrijpen als je hoofd je weer eens in situaties heeft gebracht waar je geen uitweg uit weet. Het zou een prachtig huwelijk zijn tussen de twee kanten van onszelf; ons angstige naar controle zuchtende kleinzerige zelfje en dat grootse grenzeloze vertrouwde oerzelf, wat niet op te roepen is met gedachten, laat staan herinneringen.
Laat daar nu net de cru zitten van mijn verhaal. De volgende dag weet ik nauwelijks meer waar de les over ging. Vaag herinner ik me het plezier en het bevrijdende gevoel om gedragen te worden door de dans in plaats van zelf pogingen te doen om te dansen. Een week verder heb ik niet eens zin om naar de les te gaan. Mijn rationele dag bewustzijn heeft helemaal geen zin om plaats te maken voor zijn wederhelft die zich graag laat dansen. Ik begrijp inmiddels drommels goed waarom. Dansen en ratio bestaan niet naast elkaar. Na een paar minuten dansen verdwijnt mijn ratio vol zorgen totaal en bestaat er alleen nog maar het hier en nu en als ik me overgeef aan de ritmes, voel ik dat de muziek en mijn lichaam me meevoeren naar een vreugdevolle extase. Een extase waar ik geen woorden voor kan vinden, omdat woorden thuishoren in het rijk van het dag-bewustzijn.
Daarom is het zo verdomde moeilijk om aan mensen uit te leggen wat de trainingen van Migarda nu precies inhouden. Je moet het ervaren en wellicht zelfs zo vaak dat je het ook begint te herinneren in je dag bewustzijn, als je vol verbazing naar je zelf kan kijken als je een probleem op een totaal andere nieuwe verfrissende manier hebt opgelost, terwijl je geen flauw idee hebt hoe je em dat nu eigenlijk geflikt hebt. Ik ervaar steeds vaker dat ook tijdens mijn dag-bewustzijn ik door het leven kan dansen, me kan laten dragen door ingevingen, intuïtie en verbazing over mijzelf als ik de controle durf los te laten. Zolang mijn grootste zelf nog niet volledig de regie heeft, dans ik heen en weer tussen de twee bewustzijnstoestanden die iedere mens kent. Inmiddels heb ik geleerd dat discipline en zelfkennis me iedere week weer naar de dansles van Migarda voeren om me vervolgens weer in vervoering te brengen.
Conclusie: Dansen op blote voeten is een training die me leert om steeds meer vanuit het tweede bewustzijn te leven.
Roland van Reenen
https://www.youtube.com/watch?v=-qPMTHRH0jo
Migarda Raphaëla en de twee zijnstoestanden van de mens 'Jij en ik hebben het beiden eerder gevoeld en geen van ons kan zich daar iets van herinneren.' Carlo...
