16/07/2026
'AFSCHEID DAT NIET WENT...'
Laatst mocht ik de laatste zorg aan een bewoner bij ons geven. Iets wat ik altijd heel speciaal vind. Het is het moment waarop familie zich bewust erop gaat richten afscheid te nemen van hun dierbare. 💔
Het is denk ik ook wel de meest lastige zorg, want je wilt er eigenlijk de gehele tijd bijblijven om te zorgen dat alles goed gaat en respectvol verloopt. 💪🏻
Ik schreef een gedicht over wat ik zag... namelijk het moeilijke, harde en emotionele afscheid tussen 2 mensen die voor het leven verbonden zijn met elkaar. Ik maakte een foto waarop 3 handen bij een kwamen. 3 handen die in het teken staan van verbintenis. Een dochter en haar vader en moeder. Voor hun dit volgende gedicht... 🙏🏻❤️
Afscheid dat niet went
Hoe neem je afscheid van je grootste maat,
van iemand die zo diep verweven staat?
Van al die jaren, hand in hand gegaan,
en nu ineens alleen weer verder gaan.
Jij was mijn thuis, mijn rust, mijn vaste grond,
de stem die altijd liefde in mij vond.
Nu klinkt de stilte harder dan voorheen,
want zonder jou voelt alles zo alleen.
Het is een weg van vallen en weer staan,
van langzaam leren verder door te gaan.
Van duizend keer opnieuw het groot verdriet,
omdat mijn hart jou zomaar missen liet.
Ik zoek je soms nog in een lege stoel,
in kleine dingen, in een oud gevoel.
Een geur, een lied, een lach van lang geleden,
ze brengen jou weer even naar het heden.
Ze zeggen dat de tijd de wonden heelt,
dat elke traan uiteindelijk verveelt.
Maar afscheid is geen jas die je afwendt,
hoeveel tijd verstrijkt… het is iets dat nooit went.
Toch draag ik jou in alles wat ik doe,
jouw liefde reist mijn levensdagen toe.
Want al ben jij niet langer aan mijn zij,
voor altijd leef jij verder hier… in mij.
X
Zuster Maud