Gezinshuis 'nu ben ik hier'

Startpagina
Nederland
Breda
Gezinshuis 'nu ben ik hier'

Gezinshuizen zijn een vorm van zorg voor jeugd die valt onder de Jeugdwet of Wet Langdurige Zorg.

Het is een kleinschalige woonvorm waar één of meerdere jeugdigen(meestal 3 tot 6) tussen de 0 en 24 jaar opgenomen worden in het eigen gezin.

31/05/2026

- Een Beetje Onderduiken-

Ik heb 2000 volgers op mijn Instagram account. Op mijn LinkedIn zijn (of waren?) dit er nog veeeel meer. Met actieve gespreken,inhoudelijke discussies en het delen van het gewone gezins(huis)leven.
En toen gebeurde het...ik raakte mijn 'spark' kwijt als het ging om het delen, want het land werd geraakt door de gruwelijkheden dat het meisje in Vlaardingen waren aangedaan...en daarna berichten over dat dit niet een incident was, maar bijna standaard leek te gebeuren.

En daar stond ik,te vertellen hoe een leuk weekend we hadden gehad, wat voor gigantische stappen een van de kids had gezet,juist door aandacht en zo gezinsmogelijk. En het voelde triviaal. Bijna alsof ik een van die mensen was die zeiden 'maar er gaan ook dingen goed'.

En wat vond ik dat pijnlijk. Want hoe durf je? Er is een meisje gruwelijk mishandeld en dit had voorkomen kunnen worden. En ook: waar is het oordeel over deze vreselijke mensen die dit op hun geweten hebben!

Want dat oordeel, dat heb ik. Enorm.

Dit kwam samen met gebeurtenissen in ons gezinshuis en aan de rand daarvan. Het zien van voogden die hun werk niet of nauwelijks deden, verhalen van een van de kinderen die bij ons woont over haar vorige woonplek, aan de bel trekken en niet gehoord worden...

Ik keek om me heen en dacht: dit systeem is kapot en wie gaat het maken?

En ik dook onder. Ik was niet meer trots op mijn werk.

Mijn focus ging volledig naar ons gezinsleven...en dat leverde op ik rust ervaarde en weer zag hoe mooi dit is en hoe ik geniet van wat wij doen.

Want uiteindelijk is gezinshuis zorg, als het goed wordt gedaan, magisch mooi door de tragiek heen.

En dat mag ook. Het mag moeilijk zijn en ook mooi.

09/05/2026

-Emotie-

Vol verwondering kijk ik naar de processen van de kinderen en hoe zij hun emoties aankijken. Zo puur, zo authentiek en zonder angst. Of, wellicht nog mooier, met volle angst vooruit.

Jaren terug liet ik een armband bedrukken met deze tekst. Met volle angst vooruit. Laatst pakte ik het weer uit de kast.

Want uiteindelijk gaat het daar om; emotie voelen. Gevoelens voelen en voelen hoe jouw lijf reageert. Niet eromheen, maar erdoorheen. Elkaar aankijken en vooral jezelf. Respect hebben voor je eigen grenzen.

De verwondering wordt nog sterker wanneer ik zie dat mijn processen spiegelen aan die van de kinderen. Waar zij doorheen gaan in hun jeugd, door trauma of gebeurtenissen die nog te verwerken zijn, zijn praktisch gezien niet die van mij. Maar ze zijn me niet vreemd.

Ook als volwassene kom je pijn tegen,ongemak en emotie voor en door de ander. De afgelopen tijd heb ik intense processen aangekeken en daarin mijzelf ontmoet. En dat zie ik de kinderen ook doen.

De emotie komt en met geluk kun je er uiting aan geven, kun je aangeven wat het met je doet, hoe jij voelt.
Met geluk kan de ander dat dragen en jou zien. Liefde laten zegevieren en zeggen: ik ben er, wij komen er wel. Ik respecteer jou en ik ben er.

Met pech is dat niet zo. En sta je wederom alleen, te kijken naar jouw emotie. Alleen.
Maar eigenlijk nooit echt alleen. Want ookal kan diegene bij wie je de vraag had gelegd het niet dragen, blijft over wat er is; jouw mensen. Die altijd zullen zeggen: Jij bent er, jij bent goed genoeg zoals jij bent en voelt.

Ik kan jou dragen.

27/11/2025

Lieve D.
Je bent niet uit mijn buik geboren. Je hebt een mama en een papa. Je liep ons leven in toen je de puberteit in dook! Vol overgave. Zogenaamd stil en timide, maar daaronder vol in de opstand tegen iedereen die voor jou wilde bepalen hoe jouw leven zou gaan. Of moeten gaan.
Daar ging je niet meer in mee, nu ging jij bepalen.

En dat deed je, wederom vol overgave. Je dook erin. Soms stootte je je hoofd, soms viel je zacht. Soms leunde je zelfs tegen ons aan.

Sinds je 'op jezelf' woont in de tuin hebben we eigenlijk meer contact dan ooit. Gewoon omdat we dat willen en er zin in hebben.

Je bent nu 19 jaar en ik ben mega trots op je. Niet alleen als opvoeder, maar ook als mens. Wat ben je mooi, van binnen en van buiten!

07/11/2025

Trauma en Hechting.

Dat meisje met de vlechtjes, onze power girl was toen 9 jaar. Nu tikt ze bijnaaa de 14 jaar aan! Ze kwam bij ons wonen toen ze 4 jaar was.
En ik geniet ieder jaar weer van dit filmpje. Het is me dierbaar geworden.

Iedere keer als ze het koud had, raakte ze in paniek. Niet een beetje, volle bak paniek. We konden haar moeilijk kalmeren of troosten. Het deed haar pijn. Zo zag het er ook uit: fysieke pijn.

Trauma zat in haar genesteld. De ervaring van op straat wonen in de winter zit opgeslagen in haar lijf. Iedere keer als er kou was, werd het geactiveerd en ging zij 'aan'.

Na jaren, toen zij 9 jaar was, was er een gedeelte geheeld. Ze weet nu dat de kou weg gaat, ze weet dat ze vastgehouden word, ze weet dat we er zijn. Ze weet dat het oké is nu en sneeuw fijn kan zijn. Dit was de eerste keer.

En nu ze 13 jaar is zie ik dat kou nog onwenselijk is voor haar, maar niet meer dan dat. Ze trekt haar warme jas aan en doet hem goed dicht. Baalt ervan en gaat weer door.

Wat ik hiermee wil zeggen? Tijd heelt, aandacht heelt en kinderen zijn flexibel en krachtig... Holding Space is essentieel.

Ik kijk uit naar nieuw sneeuw plezier deze winter.

#

01/11/2025

-Agoog met specialisatie Seksualiteit-

Dat is voor nu de titel die ik mezelf mag geven!
ik heb namelijk mijn opleiding Seksuologie bij afgerond.

In mei begonnen we aan deze 'reis',zo voelde het. Docenten Maud Lazaroms en Anneke van Loevesijn namen ons aan de hand mee door de mooie wereld van seksualiteit.

En waar in mijn vakgebied de ongezonde seksuele ontwikkeling en seksueel trauma vaak centraal staat mocht ik nu leren over de gezonde ontwikkeling, het biologische aspect van seksualiteit en enorm mooie gastlessen over seksualiteit en LVB en Transgender Zorg.
Ik gaf samen met mijn klasgenoot ee mooi referaat gegeven over B**M en Kink.

Ik begon aan dit traject met de gedachte om praktijk te houden en hierin te gaan groeien. Beetje bij beetje besefte ik me dat ik zoveel leerde wat ik gewoon thuis kon toepassen, als gezinshuisprofessional. Ik kwam boot situaties te staan waar ik meteen mijn kennis in de praktijk kon betekenen en werd geraakt.

Dit gaat me namelijk sterken in mijn wens voor deze kinderen: Een gezond seks leven.Ook na misbruik. Ook na trauma.

Gewoon, genieten van seks. Omdat dat een recht is voor een ieder.

En voor nu richt ik me lekker op 'onze' kinderen. Daarna kijk ik weer verder.

18/10/2025

Ik weet het nog als de dag van gisteren, de dag dat ze samen binnen kwamen lopen. Al is lopen een groot woord, ze werden binnen getild en konden eigenlijk nog amper goed door lopen.

Twee kindjes van drie jaar, maar ze leken nog maar anderhalf. Tenger, bleekjes en ze waren allebei ziek op dat moment.
Sterker nog: Puk spuugde vrijwel meteen Daniël helemaal onder.
Alsof hij zijn territorium afzette. Jij hoort nu bij mij, jij gaat voor mij zorgen.Hin klampte zich vast.

En zo is het de afgelopen zes jaar gelopen, beetje bij beetje lieten ze voor zichzelf zorgen.

Nu zijn ze niet meer tenger of bleek, maar potig, pittig en vol leven. Vol dromen, hobbies, wensen en blijdschap.

Voor hen zorgen werd meer adoptief dan we ooit verwacht hadden, er is niemand meer betrokken en daardoor voel ik me verantwoordelijk om helemaal moeder te zijn. Die had ik nooit zien aankomen toen ik gezinshuisouder werd.

Maar zo is het wel met jullie, Puk en Muk. We kunnen jullie niet beloven dat alles vanaf hier vlekkeloos gaat verlopen, dat de narigheid in jullie peuter jaren je nooit meer inhaalt. Maar ik kan jullie wel beloven dat we blijven staan, naast jullie.

Vandaag vieren we jullie!

14/08/2025

-Toch maar naar huis...-

We zaten op de camping en ik keek om me heen: de jongsten speelden in de speeltuin. De oudsten zaten gezellig bij ons...de zon scheen en we bestelden een virgen cocktails en tapas.
De zon scheen...

Maar zo voelde het niet helemaal meer. De dagen hadden hun sporen achtergelaten, maar de nachten ook. Er ontstond een cirkeltje van vermoeidheid en spanning waar we niet uit kwamen. Ik was kapot moe.

Het idee van naar de camping en lekker genieten van de vrijheid klapte terug in ons gezicht. Voor de pubers was het teveel, wat te spannend en overprikkelend (Kaatje verzuchtte dat we normaal een huis hebben en zij een kamer en we dan samen ook soms rustig thuis zijn en nu overal mensen!).

De kleintjes werden snachts overvallen door hun trauma. De ene had night terrors, daar triggeren de twee anderen op en zo lagen we nachten wakker.

Nu was het echt 24/7 aan staan. En dat lukt niet.

Onze gedragsdeskundige zei: gelukkig is thuis niet ver. Waarom doe je dat niet?

En dat deden we, een dag laten vertrokken we naar huis. De spanning zakte meteen. Ik herkende mn overprikkelde pubers weer en de kleintjes sliepen 17 uur.

Enerzijds voelt het als 'falen'. Ik wilde ze een top vakantie geven en dat was het niet. Anderzijds als winst 'thuis best' is ook mooi.

Ik ben nog een beetje aan het bijkomen en landen.

Normaal hebben we een mooie vakantie met lastige momenten, nu was het een lastige vakantie met mooie momenten.

16/07/2025

-ZOMER-
De dagen gaan traag, de energie ligt nog laag. Die eerste week zomervakantie is altijd even wennen. Herstructureren, opnieuw ritme vinden, samen en soms apart.
De eerste week verliep goed, de tweede ook. De ene gaat logeren, de andere op kamp en werken... Het is dynamisch en soms kan ik het niet helemaal bijhouden.

Vertragen en toch lastig bijhouden, wat een combinatie...
En toch is het precies dat.

Vanavond heb ik de seizoens tafel maar aangepast, in mijn eentje, gewoon hoe ik het wilde.

Tafel is van
Het lakentje heb ik ooit gekregen van

Zomer tekst van .gijzemijter

Zeemeerminnen weet ik niet meer!

Golfjes en bootjes van
En de rest van de Kringloop, inclusief de schelpjes.

13/07/2025

9 jaar.

Jij bent nu 13,5 jaar en je woont nu 9 jaar bij mij.
Je was een grietje van 4 jaar toen je binnen kwam lopen. Je had drie shoppers bij met (te kleine) kleding en schoentjes, een knuffel of twee en wat speelgoed. Je was nog nooit in dat huis geweest en toch zei je tegen je voogd, die jou af zette; 'Kom, ik laat je mijn kamer zien'.
En weg was je, naar boven, naar jouw kamer.

Zo ben je altijd geweest. Wijzer dan ik dacht, spontaan en assertief. Met enorme leiderschapskwaliteiten en (meestal) afgestemd op je omgeving en de mensen om je heen.
Je omringt ze met liefde, goede gesprekken, lol en veel spontaniteit.

Het mooiste wat je ooit gezegd hebt is dat ik jou weer een kindje heb gemaakt, toen ik jou vertelde dat je mij moeder had gemaakt.
Zo waar en zo rauw.

We hebben wat opgebouwd, dame. We staan.

25/06/2025

-Ze (16,5) wordt geen arts meer-

Ze kwam bij ons wonen en had anderhalf jaar geen school van binnen gezien. Niet gegroeid in het omgaan met leeftijdsgenoten en weinig nieuwe kennis opgedaan.

Ze twijfelde of ze überhaupt nog wel naar school zou gaan, maar he...als je 14 jaar bent en verpleegkundige wilt worden, zul je wel moeten!

Ze startte op een GGZ school, zodat ze ruimte zou hebben om rustig op te starten. Die rust bleek ze amper nodig te hebben, binnen een maand ging ze fulltime naar school.

Verpleegkundige worden schoof wat van de baan...want met een stabiel gemiddelde van een 8,5 lonkte het VWO eigenlijk ook wel...en waarom dan ook geen arts worden?

En ze bleef lekker gaan, volgend schooljaar begint ze in het regulier voortgezet onderwijs. Want zowel het tweede als derde leerjaar heeft ze in anderhalf jaar gedaan.

Maar ze wordt geen arts meer, het zit er niet meer in...want als er ruimte is en rust, groei je niet alleen in het opdoen van kennis...maar ook emotioneel is er opeens meer ruimte.

En dus zei ze deze week;
'Ik wordt geen arts meer, ik heb mijn hele leven al voor iedereen gezorgd en zo wil ik niet verder.

Ik wil erachter komen wat IK leuk vind.'

Op naar volgend schooljaar, ik ben nieuwsgierig en enthousiast over waar je terecht gaat komen, lieve Kiki!

Adres

Breda

Telefoon

+31618521348

Website

http://www.nubenikhier.com/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Gezinshuis 'nu ben ik hier' nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Scholen

Stuur een bericht naar Gezinshuis 'nu ben ik hier':

Wilt u dat uw scholen hét hoogst genoteerde School in Breda wordt?