15/03/2023
Tijdens een gesprek gebruik ik vaak muziek. Waarom? Omdat muziek bij uitstek een middel is om hoofd, hart en ziel te verbinden. Voor een blijvende verandering is niet alleen nodig dat je begrijpt hoe je werkt. Het houdt ook in dat je in je lijf voelt waar het zit. Je lichaam weet vaak al waar je hoofd nog niet bij kan. Neem bijvoorbeeld de klassieke knoop in je maag, de brok in je keel, het lood in je schoenen, de last op je schouders, het schaamrood op je kaken.... Je voelt hem al.
Toch is het niet altijd eenvoudig om de weg (terug) te vinden naar je gevoel. De maatschappelijke tendens is nog steeds om ons te trainen en te toetsen aan de hand van meetbare, liefst wetenschappelijk onderbouwde criteria. In een wereld die draait om onze (cognitieve) prestaties is het vinden van je gevoel soms een hele klus. Muziek is dan als de zaklamp in het donker; als de anwb paddenstoel die je de weg wijst als je al urenlang op zoek bent naar de juiste afslag omdat je navigatie er mee ophield (in mijn leven een hele reële optie); de reisleider in onherbergzaam gebied.
Denk aan het gevoel dat je krijgt bij het opzetten van dat ene speciale nummer of muziekstuk. Wat gebeurt er? Je begint te glimlachen, er rolt een traan over je wang, je beweegt zachtjes mee, begint mee te zingen, herinnert je die ene dag, voelt je weer even 16.. Je voelt iets. Ergens. En daar wil je zijn (soms ook niet, maar juist dan toch!), want daar gebeurt het.
Ik zou dus zomaar willen voorstellen: las die minibreak vandaag gewoon even in. Tien minuten. Een van je favoriete nummers opzetten. Of dat ene nummer dat laatst zo bleef hangen. Ogen dicht, voeten op de grond en gewoon even voelen wat er gebeurt. Meer niet.
