14/07/2026
Ik kwam zojuist een post tegen van een mede gastouder/ collega stuk verder in het land, zij had het ook weer van een andere gastouder.
Een stukje over de nieuwe kwaliteitseisen voor gastouders sinds 1 juli dit jaar.
Zij heeft zo goed verwoord wat zij ervan vind , dat ik deze wil delen.
---------
De nieuwe kwaliteitseisen gingen per 1 juli in.
Ik voldeed/voldoe al aan die eisen, maar mijn hoofd en hart vroegen zich wel af waarom dit verplicht moet.
Niet omdat ik geen zin heb om iets nieuws te leren. Niet omdat ik tegen kwaliteit ben.
Sterker nog...
Juist kwaliteit is de reden waarom ik ooit voor mezelf ben begonnen.
Na werkzaam geweest te zijn in de dienstverlening
voelde ik steeds sterker dat ik het anders wilde doen: Meer thuis. Meer flexibiliteit. Minder systemen. Minder hokjes.
Meer kijken naar het kind.
Een plek creëren waar een kind niet eerst hoeft te voldoen aan verwachtingen, maar gewoon zichzelf mag zijn.
Een huis waar kinderen vies mogen worden.
Waar verdriet er mag zijn.
Waar niet alles volgens een planning hoeft te verlopen. Waar een knuffel soms belangrijker is dan een activiteit. Waar ik kinderen niet ken omdat ik ze observeer, maar omdat ik met ze leef.
En toch merk ik dat de nieuwe kwaliteitseisen iets met mij doen. Ik voel weerstand.
Niet tegen kwaliteit‼️
Maar tegen het idee dat kwaliteit steeds vaker lijkt te worden gezocht in documenten.
Alsof een goed ingevuld werkplan iets zegt over hoe welkom een kind zich voelt, of veilig, geaccepteerd of geliefd….
Alsof een kindvolgsysteem beter weet hoe een kind zich ontwikkelt dan iemand die dat kind soms al jaren iedere week ziet opgroeien.
Ik geloof daar niet in.
Ik geloof dat de kracht van gastouderopvang juist zit in de kleinschaligheid. In de tijd die we hebben.
In de gesprekken op de grond, op de bank of aantafel.
In het feit dat ik vaak al zie dat er iets speelt voordat een kind het zelf onder woorden kan brengen.
Niet omdat ik zo goed kan observeren.
Maar omdat ik het kind ken.
Misschien ben ik daarin eigenwijs. Dat ben ik eigenlijk altijd al geweest. En juist die eigenwijsheid heeft ervoor gezorgd dat ik
💕Al jaren werkte met een pedagogisch
werkplan, lang voordat dat verplicht was.
💕Dat ik mij heb verdiept in kinderen met extra
ondersteuningsbehoeften, niet omdat iemand
het van mij vroeg, maar omdat kinderen dat
verdienden.
Daarom schuurt het.
Niet omdat ik bang ben voor verandering.
Juist omdat ik bang ben dat we kwaliteit gaan verwarren met papier. Want papier is geduldig.
Kinderen niet.
Kinderen voelen feilloos of je echt aanwezig bent.
Of je naar ze luistert. Of je ze ziet.
Dat past niet in een afvinklijst.
Begrijp me niet verkeerd.
Natuurlijk moeten kinderen veilig zijn.
Natuurlijk moeten we verantwoording afleggen.
Laten we alsjeblieft oppassen dat we niet zoveel tijd besteden aan het bewijzen dat we goede opvang bieden, dat we steeds minder tijd overhouden om die goede opvang
daadwerkelijk te geven.
Mijn grootste wens?
Dat we professionals blijven vertrouwen.
Dat we ruimte houden voor vakmanschap.
En dat we nooit vergeten waarom we dit werk ooit zijn gaan doen.
Niet voor de formulieren.
Wel voor de kinderen.
Want uiteindelijk is er maar één vraag die voor mij écht telt:
Mag een kind hier helemaal zichzelf zijn?
Als het antwoord daarop "ja" is...
Dan begint voor mij pas echte kwaliteit.💕
