06/09/2021
Soms zijn we zo bezig om erbij te horen.
"ja maar ik hoor er niet bij" hoor ik zo vaak. "Ze zijn niet aardig tegen me, of ze snappen niet hoe ik ben".
En je blijft maar je best doen omdat je denkt dat je daar < bij< hoort.
We doen zo ons best om geaccepteerd te worden door de ouders, broers en zussen, collega's, de buurt, iedereen van je vriendenclub, je naaste omgeving.
Maar als je echt na gaat denken......wil je daar dan echt bij horen? of wil je gewoon dat je naaste mensen je aardig vinden, accepteren, erkennen?
Waarom dan toch zo je best doen om erbij te horen? Om je mening bij te stellen, gedrag wat niet bij jou hoort te vertonen, meegaan in de collegaflow, druk je mening verkondigen terwijl je houdt van rust. Aangepast gedrag om erbij te horen!
En natuurlijk is dat ook ooit nodig en geen probleem.
Maar waarom is het zo belangrijk dat je erbij hoort?
Dat ze je niet vreemd vinden of anders?
Hoe leuk zou het zijn als jij erbij hoorde als degene die je bent!
Als je familie grijs is , waarom zou jij dan niet de kleurrijke kunnen zijn?
Als je collega's de oude gewoontes volgen waarom zou jij dan niet met nieuwe ideeën aan kunnen komen?
Als je vrienden dansen op chersonissos waarom zou jij dan niet kunnen genieten van backpacken of rustig een boek lezen?
Kleur maakt je uniek. Kleur maakt je mooi. Wordt het niet geaccepteerd dan hoor je daar ook gewoon niet bij.
Denk eerst na hoe een heerlijk mens jij bent en bedenk dan goed waar je bij wil horen ipv dat je je 30 jaar blijft bewijzen op een plek waar je eigenlijk sowieso niet bij wil horen.
