14/03/2026
Volg je hart…
Het klinkt mooi.
Het klinkt cliché.
Het klinkt waar.
Het klinkt best gemakkelijk.
Het klinkt als iets wat ik vaak tegen anderen heb gezegd.
En dan sta je zelf op het punt. Op het punt dat je weet wat je al langer wist. Ik wist dat wat ik doe niet meer past. Dat ik geen leerkracht meer wil zijn. Dat ik genoten heb van al die jaren. Dat het een geweldig mooi vak is. Maar niet meer voor mij.
Hoe vaak heb ik wel niet op dat punt van twijfel gestaan. Het steeds weer proberen te fixen door een cursus hier, een opleiding daar, andere school, andere werkgever enz. Ik kwam op het punt dat ik aan alles voelde dat het tijd is om afscheid te nemen van het onderwijs. En nu echt.
En dan begint het. Wat je hart weet, maar je hoofd niet lijkt te (willen) begrijpen. Mijn hoofd wilde zekerheid. Weten waar het aan toe is. Duidelijkheid. Vroeg zich af wat anderen wel niet gaan vinden. En wat wil ik dan wel? En kan dat allemaal wel? Enz. Enz.
Ik ervaarde nu in de praktijk hoe moeilijk het echt volgen van je hart kan zijn. De angst, de onzekerheid. De moed die nodig is om daar bovenuit te stijgen. Ook al wist en weet ik zeker dat dit de juiste keuze is voor mij op dit moment, heeft het echt tijd, moeite en focus gekost om steeds weer terug te gaan naar mijn hart en daadwerkelijk de nodige stappen te ondernemen. Want ik heb echt met veel plezier als leerkracht gewerkt. Vond het meest van de tijd ook echt leuk. Gaf me voldoening. Ga ik dat echt opgeven? Er was maar 1 echt antwoord: ja.
De zoektocht was lastig. Want met weten wat je niet meer wil, weet je nog niet wat dan wel. De richting waar ik zelf aan dacht liep steeds weer vast. Koers gewijzigd. Geen resultaat. Niet de juiste papieren. Niet de juiste ervaring. Past niet in het functieprofiel.
Totdat er ineens iets voorbij kwam waarvan mijn hart sneller ging kloppen. Al had ik zelf nooit in die richting gedacht. En dan de ene na de andere vacature verschijnt. Ik werd uitgenodigd voor gesprekken. Heb dagen meegelopen. Het stroomde. Totdat ik zeker wist: dit is de plek. Hier wil ik verder. Het wachten was mega spannend. Zien zij mij ook als hun nieuwe collega? Denken zij dat ik pas met mijn opleidingen en ervaring die niet exact binnen deze doelgroep liggen? Gelukkig was dat een Ja!
Mijn nieuwe plek heb ik gevonden binnen ORO waar ik een woongroep (kinderen/jongeren/jong volwassenen) mag gaan begeleiden.
En ja. Dat is spannend. Wat als dit het ook niet is? Kan ik dit wel? Wil ik dit wel echt? Maar dat is weer dat hoofd hè…?
Per 1 juni neem ik afscheid van KC Mozaïek, waar ik heel fijn heb gewerkt en alle vrijheid heb gekregen.
En daarnaast neem ik afscheid van het onderwijs.
Van onderwijs naar zorg.
Het voelt passend.
Het voelt goed.
Het voelt alsof mijn hart klopt.
Liefs, Inge