Educatief Mandala Instituut

Ja, dat doen wij!

Spotlight op een aangesloten beroepsorganisatie – Vereniging Tekentaal ✨

De Vereniging Tekentaal is de beroepsvereniging voor professionals die werken met beeld- en tekentaal in psychosociale begeleiding, coaching, onderwijs en (kinder)therapie. Zij vormt een verbindend platform voor therapeuten, coaches en docenten die met creatieve en kunstzinnige methoden werken.

Beeld- en tekentaal wordt gebruikt als middel om wat innerlijk leeft visueel en concreet te maken. Door tekenen en beeld te laten spreken, kunnen cliënten nieuwe inzichten krijgen, emoties zichtbaar worden en oplossingsrichtingen ontstaan — zonder dat woorden altijd de enige ingang zijn.

De vereniging:

- verbindt, informeert en ondersteunt haar leden,
- bevordert kwaliteit en professionalisering,
- onderhoudt contact met opleidingen, verzekeraars en externe partners,
- en draagt bij aan de zichtbaarheid van tekentherapie binnen bredere zorgdisciplines.

Voor zorgprofessionals die voldoen aan de beroepsprofielen van Tekentaal biedt de vereniging ook de route naar RBCZ-registratie, zodat cliënten verzekerd zijn van deskundige en erkende begeleiding.

Lees hier meer over Vereniging Tekentaal: https://rbcz.nu/spotlight-op-een-aangesloten-beroepsorganisatie-vereniging-tekentaal/

Dank voor het delen Ahmed Marcouch

En dus ko.t het er op aan...

De EU beslist dit jaar hoe AI-bedrijven jouw werk mogen gebruiken om hun modellen te trainen.
In Brussel wordt momenteel de Europese auteursrechtwetgeving (DSM-richtlijn) herzien. De uitkomst hiervan zal een grote invloed hebben op jouw professionele praktijk.
Jouw mening telt! Neem een paar minuten de tijd en vul de enquête in.
🔗 Link in bio - linktree

The EU is deciding this year how AI companies can use your work to train their models.
Brussels is reviewing the European copyright law (DSM Directive) and the outcome will shape the professional landscape you work in. Your opinion matters! Take a few minutes and fill out the survey. 🔗 Link in bio - linktree

Mooi...

Heb je je ooit gerealiseerd dat een reddengel geen witte vleugels hoeft te hebben, maar ook een grijze, versleten vacht kan dragen? 🥶 De nacht dat mijn man bijna doodvroor in de sneeuw, lag mijn telefoon rustig op mijn nachtkastje te knipperen met vrolijke reclames voor meubels, alsof er niets aan de hand was. Het was 2:41 uur 's nachts toen ik in het donker mijn arm uitstak en niets anders voelde dan een koude, lege vlakte van dekens. Ik schreeuwde niet. Ik riep niet om hem. Ik stopte gewoon even met ademen. En toen viel me nog iets op. De hondenmand in de hoek van de slaapkamer was leeg.

""Kees?"" fluisterde ik in de wetenschap dat het hele huis stil zou blijven.

Kees is inmiddels achtenzeventig. Ooit werkte hij hele dagen in de kassen van het Westland, kwam hij thuis met aarde aan zijn handen, maar had hij nog genoeg energie om de fietsen van de kleinkinderen te maken. 🚲 Nu wordt hij soms wakker en denkt hij dat we in een ander huis wonen. Dementie is erin geslopen. Eerst vergat hij verjaardagen. Vorige maand zocht hij naar zijn huissleutels in de oven. We wonen aan de rand van een klein dorpje in Drenthe. Winters kunnen hier gure, donkere nachten met zich meebrengen. Die nacht vroor het dat het kraakte. ❄️

Toen ik de gang in liep, zag ik dat de voordeur op een kier stond. Er sneed een ijzige windvlaag naar binnen. Mijn maag draaide om. Kees' stevige winterlaarzen stonden er nog. Zijn dikke jas hing aan de kapstok. Maar zijn pantoffels waren weg, net als zijn oude, blauwe badjas. En Max was ook weg.
Max is onze vijftienjarige Labrador. Hij is stijf, halfblind, en zijn snuit is helemaal wit. Kees en Max waren twee handen op één buik. Die nacht hing de hondenriem nog gewoon aan het haakje. Max had niet gewacht tot we hem uitlieten. Hij was in de vrieskou achter zijn baasje aan gelopen. 🐕

Ik greep mijn autosleutels. In mijn pyjama, zonder schoenen aan, sprong ik in de auto. De koplampen verlichtten het dunne laagje sneeuw op de oprit, en lieten twee sporen zien. Schuifelende menselijke voetafdrukken. En daarnaast afdrukken van hondenpoten. Ik reed stapvoets over de landweg. Flitsen van herinneringen schoten door mijn hoofd: de eerste keer dat we samen schaatsten, de dag dat de dokter in het ziekenhuis met een zachte stem 'Alzheimer' zei. 🥀 Mensen zeggen zo vaak: 'Wat ben je sterk.' Maar ik ben kapot. Ik hou van een man die ik langzaam maar zeker aan het verliezen ben.

Ongeveer een kilometer verderop viel het licht in de diepe greppel naast de weg. Eerst leek het een vuilniszak. Toen zag ik de blauwe stof van zijn badjas.
""Kees!"" Ik trapte vol op de rem en gleed op mijn knieën van het ijskoude talud af.
Hij lag op zijn zij, ineengedoken. Zijn gezicht was grauw, zijn lippen blauw.
En strak tegen hem aan gedrukt, als een levend deken, lag Max. 🥺
De oude hond had zijn lijf over de borstkas van Kees gelegd, in een poging hem warm te houden. Er lag een laagje rijp op zijn vacht. Hij ademde oppervlakkig, maar bleef vastberaden liggen.

Ik voelde aan Kees' wang. IJskoud.
""Max..."" huilde ik. De hond tilde zijn vermoeide kop op en keek me aan met zijn doffe ogen. Hij piepte zachtjes. Ik ben bij hem gebleven. Ik heb hem niet alleen gelaten.
Ik weet niet hoe ik de kracht vond, maar ik trok Kees de helling op en kreeg ze allebei in de auto. In het ziekenhuis renden verpleegkundigen af en aan. ""Zware onderkoeling,"" zei de arts even later. ""Nog twintig minuten en zijn hart was ermee gestopt. Besef je wat hem in leven heeft gehouden?""
Ik keek naar de blonde hondenhaar op mijn mouw. ""Niet wát,"" zei ik. ""Wíe."" ❤️

Toen Kees buiten levensgevaar was, reed ik met Max naar de dierenarts. De dierenarts voelde aan zijn borstkas en keek me vol medelijden aan. ""Zijn hart begeeft het, mevrouw. Die kou... hij is veel te ver over zijn fysieke grenzen gegaan."" Ik ging naast Max op de grond zitten en drukte mijn gezicht tegen zijn warme vacht. Hij likte nog één keer langzaam over mijn vingers. Voordat de zon opkwam, hebben we hem in laten slapen. 🕊️

Kees kwam na een paar dagen thuis. Er werd een ziekenhuisbed in de woonkamer gezet. Maar zonder de sloffende pootjes van Max was het huis zielloos. Toen ik later die week in de garage naar wat papieren zocht, vond ik een oud notitieboekje in Kees' gereedschapskist.
Het was een dagboekaantekening van vijf jaar geleden.
De dokter zegt dat ik alles ga vergeten. Ik ben bang dat ik Johanna pijn ga doen. Dat is mijn grootste zorg.
Ik las door mijn tranen heen verder.
Ik heb vandaag met Max gesproken. Ik heb hem een nieuwe taak gegeven. Hij moet bij me blijven als ik de weg kwijtraak. Hij moet Johanna troosten als ze huilt.
En toen kwam de zin die me volledig brak:
Lieve Johanna, als je dit leest en ik ben mijzelf niet meer, wees dan alsjeblieft niet boos op Max als hij me overal volgt. Ik heb hem dat gevraagd. Hij doet gewoon zijn werk. 😭

Ik huilde tranen met tuiten in die koude garage. Zelfs toen zijn herinneringen al begonnen te vervagen, dacht Kees nog aan mij.
Die avond zat ik naast hem terwijl hij staarde naar de lege plek bij de kachel. ""Waar is de hond?"" fluisterde hij.
Ik pakte zijn hand vast. ""Zijn dienst zit erop, lieverd,"" zei ik zacht. ""Hij mocht gaan rusten.""
Een traan gleed over zijn wang. ""Hij was een goede jongen.""

We rennen de hele dag door, op zoek naar succes en afleiding. Maar we vergeten vaak de trouwe zielen die rustig met ons meelopen. Heb je een oude hond of een bejaarde dierbare? Ga naast ze zitten. Geef ze wat extra warmte. Want soms is de onvoorwaardelijke liefde van een oud hart het enige dat ons redt van de koude duisternis. ✨