29/01/2024
Zo mooi!
In mijn werk met pleeg- en adoptiekinderen werk ik niet alleen met het kind zelf. Ik ga ook met de ouders aan de slag. Meestal zit het kind er dan bij. Dat heeft een reden. Vaak is er al hulp geweest, en heeft het niet voldoende geholpen. De hulp richtte zich dan vaak op het kind ,en ouders, hoe ervoor te zorgen dat het zich veilig voelt en prettig.
Maar wat als het jou als ouder zelf aan een veilige basis ontbreekt? En thema’s als niet gehoord zijn, niet geliefd voelen, of het gebrek aan knuffelliefde op je harde schijf staan? Dan is de kans groot dat dit kind -met onmenselijk diepe verwondingen op deze stukken- de basisverwondingen van jou als ouder openkrabben. Ouder-kind relaties hebben nou eenmaal spiegeleffect. Ook als het niet een biologisch kindje van jou is. En dat kan emotioneel flink pijn doen.
Het is fijn voor het kind, en jezelf, als je je hier bewust van bent en ermee aan de slag gaat. Maar het kan ook zijn dat het raakt zonder dat je je eigen pijnstuk herkent. Of je weet het wel, maar je zet het aan de kant omdat je er voor je kind wil zijn. Vroeg of laat kom je jezelf dan tegen. Want het diep verwonde kind voelt feilloos aan als gevolg van een over-alert beschermingssysteem. Het is een natuurlijk gegeven.
Het zal feilloos voelen waar jouw kwetsbaarheid zit. Het voelt jouw twijfel, verdriet en zal uittesten of dat door hem komt. Middels gillen, verstillen of dwars gedrag om vervolgens jou weer aan te trekken. Het trekt alles uit de kast om te checken of je onvoorwaardelijk van hem houdt. Maar ook zal het zo doen als gevolg van: ‘als je wil dat ik me ontspan en veilig voel, doe het dan eerst eens zelf’.
Daarom behandel ik ouders en het kind tegelijk. En ontstaan er ontroerend mooie situaties als deze.
Vader, moeder en hun zoontje 6 met niet te reguleren woede uitbarstingen, geen rust in zijn lijf (altijd 'aan') en angst. Moeder en zoon (6) verstrengeld op de driezitter. Zoontje met de de I pad, en een koptelefoon op. Papa ligt op de behandelbank. Via zijn lichaamstaal komen we op innerlijk kindthema s als teveel zorgen voor, en een verwisselde ouder-kindrol. Woorden zijn nauwelijks nodig. Het lijf voelt het en verwerkt. Vanaf de driezitsbank wordt alles geregistreerd. Kinderogen blikken regelmatig naar ons op. Hoe meer vader ontspant, hoe meer zijn zoon begint te gapen. De I pad wordt weggelegd om in mama s armen te soezen. Terug naar huis-een flinke autorit-is dit jongetje in slaap gevallen en ook de nacht sliep hij gelijk in en door. Iets dat in geen tijden gebeurd is.
We zijn er nog niet, maar er is een begin.
De rust van de één, initieert de rust voor de ander. Het is de basis voor het gevoel van veiligheid.
www.carlavanwensen.nl
