23/07/2017
Doorzetten
In september ga ik voor het goede doel fietsen in de Italiaanse bergen. Daar moet natuurlijk wel voor getraind worden. Afgelopen weekend gingen we naar Oostenrijk om daar te trainen. Fietsen op de racefiets is heerlijk, fietsen in de bergen is afzien, maar zo prachtig. Er is echter een klein dingetje dat je tegenhoudt. Een klein dingetje dat het fietsen spannend voor me maakt. En paar jaar geleden ben ik gevallen met de racefiets en omdat ik mijn voet niet op tijd uit de pedalen kreeg, heb ik mijn pols gebroken. En sindsdien heb ik angst. Angst om te vallen. Angst om mijn voet niet op tijd uit de pedalen te krijgen. Gelukkig ging het de laatste tijd steeds beter met mijn angst, ik had er steeds minder last van. Wat ik afgelopen weekend niet wist, is dat deze angst ook in mijn koffer mee was gereisd naar Oostenrijk. En ik was nog geen half uur onderweg op de fiets, de echte klim moest nog beginnen, toen hij zich aan me liet zien. Ik werd onzeker en van het een kwam het ander. Voordat ik wist lag ik met fiets en al op de grond. Mijn voet niet op tijd uit het pedaal. Gelukkig niet gewond, op een paar schaaf- en blauwe plekken na. Maar angst had terrein gewonnen. Angst vertelde me dat het me toch niet ging lukken om boven te komen. Hij vertelde me dat ik niet genoeg kracht in mijn benen had en dus weer zou kunnen vallen. En ik? Ik stond op het punt om op te geven. Om terug te gaan naar de auto. Het huilen stond me nader dan het lachen. Mijn vriend had al een peptalk geprobeerd, maar angst liet zich niet zomaar wegjagen. Voordat hij verder fietste, zei hij dat hij in mijn geloofde en dat hij zeker wist dat ik het kon. Alhoewel ik dat geloof zelf niet had, ben ik toch weer op de fietst gestapt. En verder naar boven geklommen en niet terug naar de auto. Bocht voor bocht, op mijn eigen tempo, luisteren naar mijn lichaam en mijn benen. Angst was er nog steeds, maar voerde niet meer de boventoon. Het was daar zo prachtig, ben zo blij dat ik door gezet heb.
En angst? Angst heb ik deze dagen beter leren kennen. Angst is bezorgd om me en wil dat ik veilig ben en blijf. Nu hij weet dat ik aan hem denk en maatregelen neem om mezelf te beschermen, kan hij zich meer op de achtergrond houden. Heb jij in een situatie van angst wel eens doorgezet? Wat gebeurde er toen?