Henri Heijink • Buro Binding

Dat we de kalmte vinden om te aanvaarden wat niet veranderd kan worden.

Dat we de moed hebben om te veranderen wat we kunnen veranderen.

En dat we de wijsheid hebben om het onderscheid tussen beide te maken.

Een Liefdevol 2025 toegewenst.

Walking In The Sun - IIUII Edit Fink · IIUII · Song · 2021

Op 6 oktober 2013 nam mijn vader afscheid van de zee. Elk jaar was hij daar wel te vinden. Hij was ‘de stille genieter’, de zee kon zijn zwijgen wel verstaan.

Ze waren echte vrienden.

Vandaag is het precies 10 jaar geleden dat we zijn laatste adem hoorden.

‘Ons resten geloof, hoop en liefde maar de grootste van deze is de liefde’, zoals op zijn rouwkaart stond.

Ja! De liefde zal nooit verdwijnen.

Lees en klik verder, zéér interessant.

Wat betekent het als een ouder de psychologische effecten van een trauma aan je doorgeeft? ▶️ 2Doc.nl/intergenerationeeltrauma

‘𝐎𝐕𝐄𝐑 𝐃𝐄 𝐃𝐎𝐃𝐄𝐍 𝐍𝐈𝐄𝐓𝐒 𝐃𝐀𝐍 𝐆𝐎𝐄𝐃𝐒’ … 𝐘𝐞𝐚𝐡, 𝐫𝐢𝐠𝐡𝐭!

Ze was getrouwd en verzorgde hem met liefde gedurende zijn ziekte. Nu is hij dood. Ze (58) ontdekte na zijn overlijden dat hij een dubbelleven leidde met een andere vrouw. Haar ogen spuwen vuur als ze het me vertelt.

…

Haar vader was alcoholist. Nu is hij dood. Ze (12) kijkt me vertwijfeld aan als ze zegt dat ze zo graag trots op hem zou willen zijn, maar eigenlijk ook zo boos op hem is.

…

Zijn zus had een eetstoornis. Hij (19) moest voor haar eten, zodat zij dat niet hoefde te doen. Ze controleerde hem jarenlang op wat hij at en dronk. Nu is ze dood. Hij slaakt een zucht en vertelt me schoorvoetend dat hij opgelucht is dat hij van alle spanning af is.

…

𝐇𝐎𝐄 𝐑𝐎𝐔𝐖 𝐉𝐄 𝐎𝐌 𝐄𝐄𝐍 𝐃𝐈𝐄𝐑𝐁𝐀𝐑𝐄 𝐃𝐈𝐄 𝐉𝐎𝐔 (𝐎𝐎𝐊) 𝐏𝐈𝐉𝐍 𝐎𝐅 𝐊𝐖𝐀𝐀𝐃 𝐇𝐄𝐄𝐅𝐓 𝐆𝐄𝐃𝐀𝐀𝐍?

Toen mijn man in 2011 totaal onverwacht een einde aan zijn leven maakte, was ik laaiend. Terwijl de rechercheur nog voor m’n neus stond, vloekte ik in het luchtledige tegen m’n dode echtgenoot: ‘Waarom heb je verdomme twee kinderen op de wereld gezet?’ Mijn blik was gericht op een grote foto van onze kinderen aan de muur. Ik wees er verontwaardigd naar. ‘Ze hebben je nodig!’

Maar wee je gebeente als iemand ook maar één verwijtend woord over hem zei. Niemand, behalve ikzelf, mocht boos zijn op wat hij had gedaan. Het beeld van de liefdevolle vader mocht koste wat kost niet bezoedeld worden.

…

Ik spreek met het twaalfjarige meisje van wie de vader alcoholist was. Ze vertelt nu over haar stiefvader. Hij was al in beeld toen haar vader nog leefde. Nu haar vader is overleden weet ze zich geen raad met hem. We praten erover. Wat zit haar dwars?

Na enige tijd komt het hoge woord eruit: ‘Ik wil dat hij mijn vader respecteert.’ Ze zegt het stellig, maar met vragende ogen. Alsof ze checkt of het gek is wat ze zegt.

Ze heeft het nodig dat haar vader niet alleen als die alcoholist wordt gezien. Hij was zoveel meer dan dat! Pas als dat erkend wordt door haar stiefvader kan ze vooruit. Met hem én met de liefde en de teleurstelling die ze zelf voor haar vader voelt.

…

𝐎𝐎𝐑𝐃𝐄𝐄𝐋 𝐍𝐈𝐄𝐓, 𝐌𝐀𝐀𝐑 𝐋𝐔𝐈𝐒𝐓𝐄𝐑 🙏

Rouwen is al ingewikkeld genoeg. Soms, als de geschiedenis met de overledene ook schaduwzijden kent, liggen gevoelens lijnrecht tegenover elkaar. De mening van buitenstaanders is dan vaak een doorn in het oog.

❗Hoe groot het leed ook was (of is), de liefde was (en is) er ook❗

Wees beschikbaar voor boze verhalen én voor het grote gemis. Het bestaat namelijk 𝐍𝐀𝐀𝐒𝐓 𝐄𝐋𝐊𝐀𝐀𝐑.

…

Nog steeds vervloek ik hem soms. Gewoonweg omdat hij gigantisch ontbreekt. Als vader voor onze tieners. Ik gun de kinderen een vader die hen een schop onder hun kont geeft en een liefdevolle duw de wijde wereld in. Ik gun mezelf de man die als enige zoveel liefde en trots voor hen voelt als ik.

De liefde blijft ❤️

Werken met het hart helpt.

‘Beschuit met muisjes!’

En daar kwam Henri tevoorschijn, op 19 maart 1966.

‘Met dank aan God en grote blijdschap geven wij U kennis van de geboorte van onze zoon Henri’

In mijn driejarige studie bij Land van Rouw heb ik grondig onderzoek gedaan naar mijn gezin van herkomst. Zo liep ik terug langs de tijdlijn en kwam een stevige geschiedenis tegen met verborgen verdriet en de overleving tijdens de oorlog met indrukwekkende verhalen. In een stamboom ontdek ik de eerste Heijink in 1741, vele generaties en voorvaderen…

Ik sprak af met mijn moeder en op een avond reed ik naar Twente en verse koffie. We bekeken talrijke foto’s, ik luisterde naar verhalen en toen stelde ik die ene vraag: ‘Waren jullie echt blij en dankbaar mam? Was ik gewenst? Vertel eens…’ haar antwoord was vol liefde: ‘Ja natuurlijk jochie…, pa was ook trots als een pauw…’

Vele jaren later.

En daar kwam Centrum Duo tevoorschijn, in het voorjaar van ‘22. We werden zichtbaar na een lange en intensieve voorbereiding en met vól vertrouwen ging ik het aan.

De eerste ideeën kwamen vlot, vanzelfsprekend en vloeiend op papier. We spraken lang door over wie we willen zijn en hoe van betekenis. Oog in oog met verlies, met een open hart. Kiezen is verliezen en wat overbleef paste precíes! Ik kwam bij Margot toewijding tegen en een tomeloze volhardende inzet. Het werkte prikkelend en aanstekelijk. Ik stapte in met dezelfde toewijding en passie, we keken aan wat lastig en onmogelijk was, ook bij elkaar.

Werken met het hart werkt!

En nu -zonder gêne- waarom maken wij het verschil? We brengen mannen- en vrouwenenergie in met de kracht van kwetsbaarheid, zo ontstaat verzachting en kan levensenergie weer stromen. Ik geloof dat wij wat bijzonders doen en vooral op onze eigen-wijze en unieke manier.

Als ik dát ervaar kan ik niet anders dan dankbaar en blij zijn! Ik kijk uit naar alles wat nog komt.

Welkom bij Centrum Duo! We zien je graag.

‘De kracht van kwetsbaarheid is zacht worden’

‘Verdorie het gaat van geen meter!’

Als een vaatdoek stapte ik afgelopen donderdagavond van de fiets. Ik zat met een leeg lijf vierkant op de fiets. Het had geen enkele zin, afstappen dus. Wat een confrontatie! Wat was er aan de hand?

In 2017 en 2019 reed ik Tour for Life, een onvergetelijk en onvoorstelbaar mooi evenement. Ik zocht sponsoren voor wetenschappelijk onderzoek naar kanker en ging flink aan het trainen. Fietsen van Italië naar Nederland gaat niet vanzelf, het zijn lange etappes met flink wat hoogtemeters. Met een topfit lijf fietste ik door het hooggebergte, door het glooiende Franse landschap en de venijnige kuitenbijters van de Franse en Belgische Ardennen. Acht dagen afzien, maar vooral genieten van de sfeer en de adembenemende landschappen.

Door de focus op andere zaken heb ik de afgelopen jaren sluimerend afscheid genomen van dat topfitte lijf. Ik fiets minder fanatiek en mag tegelijkertijd (zeer) tevreden én dankbaar zijn met een gezond lijf. Ik weet ook nog heel goed hoe dat topfitte lijf voelt en reageert. En een gezond lijf is alles behalve vanzelfsprekend, dat weet ik heel goed.

Afgelopen donderdagavond liet mijn lijf haarfijn en overduidelijk weten wat ik nodig had: rust. Simpel toch? Of toch niet? Was het een bewuste keuze of deed ik het toch uit gewoontevorming? Ik sprak mij onder de do**he toe: ‘Stap de volgende keer nou niet in je gewoontevorming, maar luister (beter) naar je lijf Henri. Je lijf weet wat je nodig hebt.’

In de workshops en trainingen van Centrum Duo komt dat regelmatig aan de orde. Margot en ik focussen met deelnemers niet alleen op verlies, ook oriënteren we ons op herstel. Wat of wie is voor jou een hulpbron? Is wat je doet écht helpend? Jij herkent dat vast wel.

Nu je dit leest, wat zou je nu bijvoorbeeld het allerliefste willen? Wat heb jij nú nodig?

Afgelopen weekend draaiden mijn benen weer als vanouds. Ik wist en kon goed voelen wat mijn lijf nodig had: beweging. Ik moest ook lachen om mijn eigen chagrijn van afgelopen week. Een lesje omgaan met tegenslag en teleurstellingen. En belangrijk: niet vierkant, maar soepel op de fiets.

‘Jeetje, wat lekker weer!’

‘Half in de schijnwerpers gaan staan, werkt niet. Je zult moeten kiezen: kom je tevoorschijn of niet?’

Met deze woorden daagde Nico de Jong - Marketingstrateeg en Coach - ons afgelopen vrijdag uit tijdens de eerste van een reeks strategische sessies die we met hem gaan doen.

Sessies waarin we Centrum Duo en onszelf onder de loep willen nemen. Nico’s woorden brachten me terug naar een zin die ik vroeger regelmatig hoorde: ‘Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.’

(Her)ken jij hem?

Als kind heb ik geleefd naar dit mantra. Het voelde destijds als de meest veilige manier van ‘mezelf zijn’. Gewoon normaal doen, geen risico lopen op gekke blikken van mensen die me raar zouden vinden en dus (dacht ik) een grotere kans op ‘aardig gevonden worden’.

Vandaag dacht ik terug aan de tijd dat ik op een toneelclub zat. Met terugwerkende kracht ben ik verbaasd dat ik dit als tiener lange tijd deed. Ik voelde me namelijk overwegend ongemakkelijk in de spotlights. Ik had nooit een hoofdrol, maar een bescheiden rol ‘in de schaduw’. Dat vond ik prima. Veilig en vooral niet te zichtbaar. Ik herinner me ook dat ik opkeek naar clubgenoten die zonder schaamte en vol zelfvertrouwen op het podium stonden. Ze leken geen last te hebben van een risico op ‘afgaan’ of een stemmetje dat hen opdroeg niet zo te overdrijven. Diep vanbinnen verlangde ik ernaar me minder in te houden en m’n brave imago van me af te schudden. Het lukte me toen nog niet.

Met het ouder worden heb ik gelukkig veel van het ‘doe-maar-normaal-mantra’ van me af kunnen gooien. Gaandeweg ontdekte ik een meisje met een eigen wil, bruisende energie en behoefte aan vrije beweging. Dat meisje is nu een vrouw. Samen weten we die vrijheid en 'zonder gêne' te LEVEN, meer en meer. En ik kan je zeggen: dat voelt bevrijdend en heerlijk!

Wat fijn dus, dat Nico juist díe energie los wist te maken tijdens onze eerste sessie. Mijn lijf maakt dan vanbinnen een vreugdesprongetje. Stromende, stralende energie die ook zo centraal staat in de samenwerking met Henri.

Kortom: we gaan in de schijnwerpers staan. Omdat we er vól in geloven: Centrum Duo mag gezien worden.

💃🏻 Onze eigen-wijze
🕺🏾 Onze passie
💃🏻 Onze kennis
🕺🏾 Onze energie
💃🏻 Onze missie
🕺🏾 Ons net-even-anders

En van dat onderdrukkende mantra maken wij graag:

‘Doe maar gek genoeg. Dát is pas normaal!’

😎

Wat zou jij te weten willen komen over Centrum Duo? Waar ben jij (ongegeneerd) nieuwsgierig naar? We zijn benieuwd!

Prachtig, ‘een pad van heelheid en begrenzing’…

In de tuin van mannen,
van vrouwen
schiet Eros pijlen
van verlangen.

Een rode roos kust
lippen wakker.
Maakt van schouders
een plek om te schuilen,
van het be**en een woning.

Spreekt niet van de kans
op verraad,
het risico van eenzaam,
de waarheid van dorre vlakten.

Een reis van vuur en ijs,
een pad van heelheid en begrenzing
in de tuin van
mannen en vrouwen.

Joke Goudswaard

https://www.phoenixopleidingen.nl/aanbod/vervolg-opleidingen/eros-in-begeleidingswerk-een-aanraking-op-de-grens/21-september-2023/

‘Een spoor is een blijk van eerdere aanwezigheid.’

Welk spoor liet jij de afgelopen week achter?