PUUR Ontwikkelen - Inge Bongers

Wat tof dat Phoenix Opleidingen vandaag mijn post over huilen deelde 🙏🏻💫

Wij inspireren graag op dit mooie platform, dat is jullie inmiddels wellicht bekend. De andere kant op is net zo waar - we laten ons óók graag inspireren. Zo zijn er hier veel mensen te vinden die betekenisvolle bijdragen leveren. Een daarvan is Inge Bongers, die onder andere bij Phoenix is opgeleid. Ze plaatste enige tijd geleden een post over huilen. Omdat dit ons zo roerde delen we dit bericht graag op onze pagina. Vandaag daarmee een ode aan onze tranen 😃

Inge schrijft: 'Veel mensen verontschuldigen of schamen zich als ze huilen terwijl tranen een signaal zijn van je lichaam dat je probeert te helpen.

De meeste mensen denken dat we huilen omdat we verdrietig zijn. Wat regelmatig zo is, maar wist je dat huilen een natuurlijke impuls van je lichaam is om zichzelf te ontladen en weer in evenwicht te brengen? Daarom kunnen er ook tranen in je ogen springen als je je boos of overweldigd voelt.

Uit onderzoek blijkt dat tranen oxytocine en endorfines bevatten. Met huilen probeert je lichaam je uit de vecht, vlucht, of bevriesreactie te halen. Huilen activeert je parasympatische zenuwstelsel wat een kalmerend effect heeft en ervoor zorgt dat je cortisolniveau daalt. Daarom voel je je nadat je gehuild hebt vaak ontspannen en op je gemak.

Het tegenhouden van je tranen houd je in een ontregelde staat. Dus laat je tranen stromen. Als je hiervoor ruimte nodig hebt en alleen wilt zijn, neem die ruimte dan. Als je schaamte ervaart wees dan lief voor het deel van jou dat waarschijnlijk al vroeg in je leven heeft geleerd dat huilen niet okay is.'

Ilustratie: Polina Ugarova

Is het druk in je hoofd, heb je het gevoel altijd aan te staan en ervaar je veel onrust? Heb je een hoge lat en voel je je onzeker? Zorg je goed voor anderen, maar vergeet je jezelf? Vind je het lastig om te ontspannen en tot rust te komen?

Heb je het idee dat je vastloopt, jezelf bent kwijtgeraakt, geeft je lijf al langer signalen dat je zo niet door kunt gaan én voel je diep van binnen dat je het echt anders wilt? Dan loopt PUUR Ontwikkelen - Inge Bongers graag een stukje met je mee.

Meer informatie over haar aanbod en werkwijze vind je op https://balansportaal.nl/hulp/puur-ontwikkelen/

Wat ontstond als een spontaan idee gaat nu dan echt gebeuren💥

Op 22 april organiseren en ik ons eerste event bij .thecollective :

‘Kunst als Spiegel, Reis langs de Maskers.’

Tijdens deze workshop nemen we je mee op een spontane, interactieve ontdekkingsreis. Aan de hand van 6 schilderingen van de serie ‘De Maskers’ ga je op zoek naar de verschillende maskers in jezelf.

‘De Maskers’ zijn gebaseerd op de karakterstructuren van Reich. Elke masker laat een polariteit in jezelf zien en is te herkennen in gedrag, kwaliteiten en valkuilen.

Wil je op een leuke, creatieve manier kennismaken met de maskers? En wil je ontdekken wat ze voor jou betekenen in je werk en/of leven? 

Je bent van harte welkom.
Meer info en aanmelden via Eventbrite👇🏻
https://www.eventbrite.nl/e/tickets-kunst-als-spiegel-door-jeannette-beelen-en-inge-bongers-606505974697

“Geen mens is zo aanwezig als de persoon die wordt gemist. Altijd en overal waar je gaat, loopt de ander met je mee. Je bent nooit meer alleen en toch voel je je verloren. Weet dat je de ander niet los hoeft te laten, maar anders moet leren vasthouden. Wie sterft, verhuist van de buitenwereld naar het hart.”

Met deze prachtige zinnen uit ‘de brief aan mensen in verdriet’ raakt Manu Keirse de kern van wat ik voel en ervaar.

Voor iedereen die iemand mist, lees hier de volledige brief:

https://lnkd.in/eKiSpKSX



Beeld: vlak voor haar dood maakte mijn moeder dit schilderij. Een regenboog staat symbool voor de brug tussen hemel en aarde ontdekte ik later.

Ik kan de woorden niet vinden…

Voor mijjn ervaringen tijdens de Leerwerkplaats Omgaan met Trauma: kijken naar jezelf door de traumabril van Franz Ruppert & Vivian Broughton Identity Oriented Psycho Therapie (IoPT)

En dat is precies wat er gebeurt bij het ontstaan van (vroegkinderlijke) trauma’s. In de pre-verbale fase zijn er nog geen woorden. We slaan het trauma, de bevroren herinnering op in ons lichaam, ons onbewuste. Om de pijn niet te voelen splitst de psyche zich in delen.

Bijzonder om op een diep niveau te werken en de verschillende delen in mijzelf te voelen en te ontdekken wat nodig is om te helen.

Dankbaar voor de fijne begeleiding van Mariska van Veenen en Rens Meijkamp en voor alle mooie ontmoetingen.



Beeld: Pascalle van Vliet 🙏🏻

“Koppigheid is gestolde liefde.”

Een prachtige zin die meerdere keren voorbij kwam tijdens mijn opleidingen bij Phoenix. Hij bleef hangen en ergens voelde ik dat het over mij ging. Hoe precies wist ik niet. Ik probeerde het te begrijpen, zocht de antwoorden in mijn hoofd, maar vond ze niet.

Tot ik laatst met mijn zoontje aan tafel zat. Hij mocht iets niet wat hij graag wilde. “Ik mag ook niks, je bent een rot moeder.” riep hij teleurgesteld. Het raakte me, mijn adem stokte, ik voelde me verharden. Vlak erna, als we het over iets onbelangrijks hebben, hou ik koppig vast aan mijn mening.

Ineens valt het kwartje. Mijn koppigheid zorgt ervoor dat ik niet hoef te voelen, ik ben weer even acht jaar oud. Waar mijn koppigheid ooit een overlevingsmechanisme was zorgt het er nu voor dat ik de liefde voor mijn zoontje niet vol kan voelen.

Vertragen, ademen en voelen waar ik zo geraakt wordt helpen mij terug te keren in het hier & nu. Waardoor de liefde weer kan stromen en ik, als moeder, vanuit zachtheid kan reageren.

Dankbaar voor mijn lieve zoon, mijn grootste spiegel.

Elke dag kom je jezelf en je geschiedenis tegen in je relaties. Bewustwording helpt om van je magische naar een helende beweging te komen. En waar we vaak de antwoorden zoeken in ons hoofd, vinden we ze in ons lijf, waar ingrijpende ervaringen zijn opgeslagen.



Foto: Nina Crebas

Wat een super toffe plek. Gaaf om mee te denken in het aanscherpen van de hulpmiddelen en formats die Annelies Voulon 🌀 aan het ontwikkelen is.

Dankbaar ook voor de ontmoeting met Aike en Karen. Vol nieuwe inspiratie en bezieling 🙏🏻❤️

Wow zo raak! Vandaag begeleid ik een prachtige familieopstelling waarin zichtbaar wordt hoeveel angst en pijn er is in het familiesysteem. En hoe zij, als dochter, geleerd heeft te dragen, te zorgen, vooral niet tot last te zijn en te voelen wat zij nodig heeft. Dat ze terug mag geven wat niet van haar is, mag voelen en leren rusten.

Na afloop trekt ze deze kaart. “Die komt binnen”, zegt ze zachtjes, tranen springen in haar ogen.

“Kind van de zon,” zei mijn moeder altijd als ik vroeg naar de betekenis van mijn naam. Het gaf me een fijn, warm en beetje trots gevoel. Ik werd er blij van. En ik was in de lente geboren, dus het klopte helemaal. Altijd als de zon schijnt, ik mijn gezicht richting het licht draai, ontspan ik en voel ik me fijn. Regelmatig denk ik: ‘zie-je-wel, kind van de zon.’

Voor mij een mooie, betekenisvolle boodschap, een soort houvast. Als ik eraan denk verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Op een diepere laag kan ik ook voelen dat het gaat over het verlangen van mijn moeder. Dan ben ik me bewust van de invloed die dit heeft gehad.

Als kind krijgen we verschillende verbale, non-verbale, bewuste en onbewuste boodschappen van onze ouders en de omgeving. Op basis van deze boodschappen en onze ervaringen, nemen we, vaak onbewust, besluiten over onszelf, anderen en de wereld. Onbewust gaan we steeds op zoek naar mensen en situaties die deze besluiten, overtuigingen bevestigen. Ook wel ‘zie-je-wellisme’ genoemd. Op deze manier houden we onze patronen in stand, ook al zijn deze niet langer dienend. We creëren als het ware onze eigen gevangenis. Het goede nieuws is: je hebt zelf de sleutel.

Wil jij een mooie, persoonlijke reis maken, meer inzicht in jezelf en ontdekken hoe je belemmerende patronen kunt doorbreken?

Je bent van harte welkom!

Het wordt zwart voor mijn ogen. Mijn hoofd knalt bijna uit elkaar. Halsoverkop verlaat ik de klas.

Thuis kruip ik onder de dekens, de gordijnen dicht. Het is donker, licht kan ik niet verdragen. Mijn hoofd bonst luid. In de verte hoor ik stemmen, flarden van een gesprek: “een hersenvliesontsteking, ziekenhuis.” Kort daarna word ik opgenomen in het ziekenhuis. Vanaf dat moment verdwijnt de hoofdpijn.

Verschillende lichamelijke onderzoeken volgen. Verpleegkundigen komen bij mijn bed zitten om te kletsen, wat ik fijn vind. Later hoor ik dat ze denken het vast psychisch is. Dat vind ik STOM. Ik ben 14 jaar. Na 2 heerlijke, ontspannen weken in het ziekenhuis mag ik weer naar huis. Er is niks gevonden.

Het is lang geleden dat ik hieraan heb teruggedacht. Tot een paar weken geleden. Mijn lichaam doet pijn, ik heb hoofdpijn.

Met de kennis en ervaring van nu weet ik dat mijn lichaam mij jaren geleden liet zien wat ik, als meisje, diep van binnen voelde, waar ik geen woorden voor had.

Je lichaam heeft als eerste de antwoorden en vertelt je precies hoe het met je gaat en wat je nodig hebt. Je hoeft alleen maar te vertragen en te luisteren.



Foto: Nina Crebas

Het is stormachtig, windkracht vijf. We fietsen tussen de uitgestrekte weilanden, schapen, in de verte een verlaten boerderij. “Wist je dat er een Nederlands kampioenschap tegen de wind in fietsen bestaat?” vraagt mijn vriend. “Daar lijkt me geen lol aan”, antwoord ik lachend. We fietsen de dijk op, veranderen van richting. Een krachtige wind raakt ons vol in het gezicht. Daar gaan we recht tegen de wind in, het einde niet in zicht, het begint te regenen. “Een beetje zoals dit”, schreeuw ik om boven de wind uit te komen. Ik geef me over aan wat is, trap rustig door, achterop mijn zoontje die me aanmoedigt. Een gevoel van rust, tevredenheid en geluk overvalt me.

Al vanaf het moment dat ik op de boot stapte voelde ik mijn lijf ontspannen. Alsof ik met het vaste land ook al het gedoe achter me heb gelaten. Waar ik zo bezig kan zijn met zoeken naar de fijnste plekjes, mooiste wandelroutes en leukste restaurants, valt dit hier volledig weg. Er kan niet zoveel en dat geeft rust. We struinen door de duinen, over het lege strand, de wind door onze haren, het ruisen van de zee. We bezoeken de vuurtoren, met windkracht 5, maar wat maakt het uit, we zijn er nu. En het voordeel is, we zijn er alleen.

Aan het eind van de dag strijken we neer bij ‘Tante A’n’ genoemd naar Antje, net als mijn oma. Een heerlijk, warm restaurant, waar we spelletjes spelen en ons welkom voelen. Het gevoel dat ik heb op dit prachtige, lege eiland brengt me terug naar Zweden. Ruimte, natuur, geen haast en weinig prikkels. En zoals de Zweden zeggen: ‘Lagom’, niet te veel, niet te weinig, precies goed.