stichting hors classe

Jaarcijfers st. hors classe 2018
inkomsten
donateursbijdragen + extra giften tbv waterpomp - 9.190

uitgaven
ing bankkosten 136
website sitebytes 108
anbi status 35
steun Mamad, Lamine, Alfa, Moussa en Daouda 2.848
reis m. van steen naar bamako 945
kosten aanschaf waterpomp 2.700
salaris moussa Burkina (onderwijzer Yasalam) 1.819
positief resultaat 599

totaal 9.190

op 31 december 2018 stond er 1.140 euro op de ING rek.

met Moussa Burkina, de toezichthouder van de bouw van de pomp
en het organiserende feestcomite

16e REISVERSLAG STICHTING HORS CLASSE
januari 2019

Deze reis stond in het teken van het verlengen van mijn carte de Nina. Een soort van ID.
Om alle onmogelijke locaties van de bureaucratie in miljoenenstad Bamako te vinden word ik terzijde gestaan door chauffeur Solo. Dat hij analfabeet is helpt niet (bureaucratie is niet zijn ding) evenals dat zijn auto niet in orde is en vooral met mij, toubab (witte) aan zijn zijde, een prooi voor op geld beluste politie-agenten. Stop! Papieren worden ingenomen en pas teruggegeven als hij de penalty betaald heeft. Ik gaf meteen aan niets bij me te hebben wat de prijs hopelijk heeft gedrukt naar 2000 cfa. (3 euro). Om met Solo te spreken bewegen we ons als een slang door het met uitlaatgassen verstikkende verkeer op zoek naar een geldmachine. Waarom is je auto niet in orde? Ik heb geen technisch keuringsvignet omdat ik geen geld heb om de gebarste voorruit (60.000 cfa) te vervangen. Dat maakt dat ik om de haverklap wordt aangehouden en veroordeeld tot corrupte boete.

Midden in die verkeersstress krijg ik een telefoontje uit Segou. Yaya, een van de zonen uit Jigo, Albo’s geboortedorp is bezig met een ceremonie voor Ablo op 25 december. Of ik foto’s bij me heb en wat over Ablo wil zeggen. Ik word uitgenodigd als ere-gast. Of ik nog meer gasten voor op de genodigdenlijst weet te noemen.

Ik verlang naar Segou. Moet me echter nog presenteren voor de directeur van het Ministerie van Justitie.
Ik bel Mamad die me vanmiddag gaat vergezellen bij de busrit naar Segou. Solo brengt ons naar het busstation en na wat gewacht en gestapel van baggage vertrekken we slechts een kwartier over tijd richting Segou. Bomvolle bus. Veel bruiloftsgangers, moeders met kinderen en een gigantische stapel katoen dat onderweg afgeleverd moet worden. Gaandeweg de rit springen er nog een aantal illegale reizigers de bus in die in het gangpad een plekje vinden.
We laten ons praktisch voor de deur afzetten. Eindelijk thuis.
Alpha, Moussa B., Moussamousse en Yaya vormen het ontvangstcomite. Yaya zet ik de deur uit, die wil direct al zoveel met me bespreken. Eerst maar eens rustig intunen, de salade van Moussa’s vrouw naar binnen werken en dan naar het door Moussa opgemaakte bedje.

De volgende dag verloopt uitermate rustig. Ik loop door de prachtig onderhouden tuin en krijg citroenen en een papaya van Alpha. Het middageten wordt gebracht, ik lees wat, boodschappen worden gedaan. Alpha heeft zich ontwikkeld tot zakenman (verkoopt aardappelen en uien), teelt papaya’s, houdt kippen (ik snap nu waar dat gekukeleku vanochtend vandaag kwam) en heeft z’n vrouw bij ons op de cour geinstalleerd. ‘s Ochtends in alle vroegte word ik gewekt door het geluid van het watergeven aan de planten, ‘s avonds komt iemand de cour vegen. Het gaat allemaal heel routineus. Ik vraag me af of dit ook allemaal geb***t als ik er niet ben. Misschien dat de aanwezigheid van kamerhuurder Papus wel bevorderlijk is voor deze gang van zaken. En Moussamousse, de beheerder, heeft de wind eronder.
‘ s Avonds alweer Yaya die langskomt met de president van een jeugdorganisatie van het district waar Jigo deel van uit maakt. Ze organiseren op 25 december een culturele manifestatie waarbij Ablo’s bijdrage voor de commune gememoriseerd zal worden. Het bijzondere van zijn bijdrage was dat hij het niet uit persoonlijk gewin deed of uit politiek belang. En juist daarom willen ze het over hem hebben en gaan ze een jaarlijkse prijs in zijn naam in het leven roepen. Of ik eregast wil zijn en iets wil zeggen.

Daouda, die na omzwervingen zich gesettled heeft in Bamako jongleert als een Chinese goochelaar met mogelijke inkomstenbronnen. Als vaste baan doet hij de administratie bij een ijzerwarenonderneming. Dat levert hem 80.000 cfa per maand op (120 euro). Daarnaast handelt hij in cerealen, heeft een speelhal met 2 playstations (gerund door een sous-chef), heeft een auto aangeschaft maar zoekt nog naar wegen daar geld mee te maken (ritjes van en naar vliegveld?) en zijn 19 jarige vrouw verkoopt waterlimonade van bisap. La pauvreté est un choix! aldus filosoof Daouda. Ik denk dat hij in Europa met deze filosofie nog een hoop geld zou kunnen verdienen.

Ik bezoek Welle Diallo, een van Ablo’s oudste vrienden. Zijn kinderen, eind twintig/begin dertig zijn stuk voor stuk universitair geschoold. Fatou, de meest interessante dochter, is advocate. Ik bezocht haar een aantal jaar geleden in Le Havre waar ze ingeloot was voor een mastersstudie advocatuur. Als gescheiden vrouw met 2 kinderen een moedige onderneming. Ik herinner me de afgrijselijke waterkou van de havenstad, het piepkleine kamertje met torenhoog opgestapelde handgeschreven collegeaantekeningen (ze was de enige student zonder computer). Ze heeft uiteindelijk de studie op moeten geven door de telefonische smeekbedes van haar kinderen die haar misten. Terug in Bamako kan ze voor even terecht bij haar vader, maar ze zal ruimte moeten maken voor haar jongste broer. Zodra die een vrouw gevonden heeft (als ie er zelf niet mee komt zoekt zijn vader er een voor hem uit!) moet zij iets anders zien te vinden.
Nu een paar jaar later hoor ik hoe het haar verder vergaan is. Een iets ouder zusje waar ze een sterke band mee had, overlijdt en laat 5 kinderen achter. De wedunaar/schoonzoon laat zijn schoonvader weten dat hij maar snel voor vervanging moet zorgen want hij ziet zichzelf niet 5 kinderen grootbrengen. Nou, denkt Welle, ik leg dit eens even aan Fatou voor. Ze vraagt bedenktijd en na twee maanden besluit ze tot een huwelijk met haar zwager. Vader opgelucht. Ze heeft nu 7 kinderen en haar doctoraalstudie staat op een heel laag pitje. Toch zet ze door. Ze onderzoekt de consequenties voor kinderen die als bedelaar, meestal daartoe aangezet door imams, door het leven gaan. Realiseert de maatschappij zich wel wat dit voor mensen worden? In Mali zijn er weinig statistische gegevens bekend. Maar ze kan vrij veel over dit onderwerp op internet vinden, ze heeft een begripsvolle prof en wil er nog twee jaar voor uittrekken.
Na de lunch laat ze me uit, slaat een sjaal om terwijl ze zegt dat ze naar Mekka is geweest en ik haar dus voortaan hadji mag noemen.

25 december. Vandaag is het dan eindelijk zover. Yaya heeft me helemaal gek gemaakt met vragen over Ablo, foto’s ophoesten, herinneringen ophalen, dit voor de onderbouwing van de Dag voor de Jeugd van Pelengana. 25 notabelen zijn uitgenodigd, waaronder ik dus en op mijn verzoek Dr. Soumano, een oude bevriende arts die ik goed heb leren kennen in Ablo’s laatste jaar.
De grote cour van Jigo is er helemaal klaar voor als Soumano en ik, als enige gewoon op de afgesproken tijd arriveren. Tenten met stoelen voor de gasten, een dj die traditionele muziek, veel te hard, draait te beluisteren via 6 antieke speakers. De laatste resten van de gemeenschappelijk genoten maaltijd worden weggewerkt. We zijn eigenlijk te vroeg.
Mevrouw de burgemeester treedt 3 kwartier later aan. Nog een behoorlijk aantal handen worden geschud en dan kan eindelijk de ceremonie beginnen. Iedereen staat op om het volkslied dat over de luidsprekers schalt, mee te zingen. Daarna wordt er stilte gevraagd om Ablo te gedenken.
Wat ik meen te begrijpen is dat ze een jaarlijks evenement voor ogen hebben waar een prijs wordt toegekend dat ze de Prix du Patriotisme Citoyen noemen – goed burgerschap. Ablo is daar een voorbeeld van omdat hij wars van politieke of commerciele redenen zich heeft ingezet. Nou mooi.
Dit alles 10 jaar na zijn overlijden. Het is overrompelend. Ik zie een aantal van zijn getrouwen terug. De mannen met stok lopend en uitgewoonde lichamen, de vrouwen allemaal in goed volume.
Als gebruikelijk bij Malinese festiviteiten (vanwege mijn aanwezigheid is er voor politiebescherming gezorgd!) wordt er veel gepraat, in het Bambara, dat alles versterkt met een echo. Een animateur heeft de leiding. Het jongensvoetbalelftal in geel tenue met gekleurde toeters brengt zo mogelijk nog meer kleur aan in het gezelschap. Kinderen, vrouwen, mannen ze zitten altijd in groepen bij elkaar. De sfeer is geanimeerd, vrolijk. Het wordt steeds drukker. Stoelen blijven aangesleept.

Dan is het mijn b***t een toespraak te houden. Ik vertel over Ablo’s droom voor zijn dorp, zijn kwaliteiten, lastige kanten, onbegrip bij de dorpsbewoners en zijn keuze voor Mali, het land dat hem veel gebracht heeft. Alles wordt zin voor zin in het Bambara vertaald. De meer dan 100 jaar (!) oude YaYa heeft mijn toespraak vanaf zijn cour beluisterd. Soumano geeft met zijn ‘’formidable’’ aan dat hij tevreden is. Hij vraagt even later ook nog het woord. Daarna kan het echte spectacle beginnen. De tamtam slaat aan en daar komen de eerste marionetten. Ze worden begeleid door een man met de bel en een muzikant blaast op een koehoorn, ze komen op de tent met gasten af en provoceren ons met hun dans. Er wordt gedanst, toneelgespeeld, gemusiceerd en er is een hiphop choreografie voor 3 danseressen.
Omdat ik op de heenweg niet meteen de laatste afslag naar Jigo kon vinden willen we voor het donker de brousse in ieder geval achter ons hebben liggen. Zo denken kennelijk de andere gasten er ook over. Abrupt wordt er iets voor zessen opgestaan en begeleidt door het halve dorp gaan we richting auto’s. Ik moet nog met het organiserende comité op de foto en dan is het wel mooi geweest voor vandaag.

Traditiegetrouw breng ik bezoek en krijg ik tegenbezoek van overbuurman Ba. Een imam, Peul, mijn leeftijd, heul veul kinderen en steun en toeverlaat voor Moussa Burkina en Alpha in de buurt. Hij vraagt Moussa B. er bij te blijven als hij mee toespreekt. Zijn frans is niet toereikend. Moussa B. is inmiddels 33 jaar en zit al jaren bij de pakken neer. 13 jaar geleden door Ablo gestimuleerd les te gaan geven in Yassalam, waar hij als illegale onderwijzer nog steeds aan de slag is. Stichting Hors Classe betaalt hem daarvoor een salaris. De poging hem te laten instromen op legale wijze is alweer een aantal jaren geleden gestrand. Het valt hem zwaar in Yassalam te blijven. De condities zijn lastig. Geen electriciteit, geen stromend water, geen verse groente. 20 km gelegen vanaf Segou. Hij heeft er eigenlijk genoeg van.
Ba wil dat ie gaat settelen en daar moet ik bij helpen. Nou daar kijk ik toch een beetje anders tegen aan. De andere jongens, Daouda, Mama, Aruna en zelfs ook Alpha hebben het heft zelf in handen genomen. Ik heb ze allemaal geholpen met de bruidsschat, maar dat is het dan ook. Moussa B. blijft maar een beetje hopen op ontwikkelingen bij de moeder van zijn ‘’verloofde’’ Pasqualine, een katholiek meisje uit Burkina Fasso.
De moeder is tegen dit huwelijk omdat onze Moussa moslim is. Dat duurt nu al 6 jaar.

Lastig gesprek. Probeer er toch nog een draai aan te geven. Ik geef hem voor elk jaar dat hij voor Yassalam gewerkt heeft als uitkering 1 maand salaris. Dus maximaal 13 maanden, dat geeft hem ruimte te bewijzen wat hij echt kan en wil.

Yaya laat me weten dat de burgemeester van Pelengana me wil spreken. Huh! Waarover? Ze had me toch bij gelegenheid van de ceremonie kunnen aanspreken. Enigszins wantrouwend stem ik toe. Ik word door hem per brommer opgehaald en meegetroond naar de Mairie.
Ergens boven op een gang komt de 1e vertegenwoordiger van de burgemeester me tegemoet. Hij is bezig zijn ambtslint om te knopen. Ik weet nog steeds niet wat nu de bedoeling is, dan word ik ineens serieus toegesproken. Ik moet in fotoshoot positie gaan staan met hem en krijg vervolgens een oorkonde ‘Attestation de reconnaissance’ overhandigd ‘Pour les nobles missions’. Ik ben geraakt. Het kan niet op.

Het jaarlijkse bezoek aan Yassalam vindt halsoverkop plaats vanwege de bureaucratische perikelen waar ik me dit jaar toe moest verhouden. Het comité de gestion komt opdagen en er wordt me uitgelegd dat ze regels hebben moeten opstellen en de pomp regelmatig op slot houden. Het water is gewoon te goed van deze pomp. Het is riskant een en ander op z’n beloop te laten.
Lijkt me prima geregeld. We maken een paar bewijsfoto’s.
Ik zie tot mijn verbazing dat er behoorlijk wat smartphones in handen van de bewoners zijn. ‘Dat is toch veel te kostbaar?’
Nou, dat moet ik toch even anders zien. De smartphone stelt analfabeten in staat veel goedkoper te communiceren dan via het telefoonnetwerk, gewoon per whatsapp of whatever met ingesproken boodschappen



Lang leve de vooruitgang!

Monica van Steen

Stichting Hors Classe, NL 39 INGB 0005641711

14th Travelogue, Mali in December 2016

Taxi driver Solo: '' Les Jihadistes fatigue ont le Mali '

Experiment: Amsterdam - Tunis - BKO. And damn it works. Little old decrepit airplane, fiddling and delays at the airport of Tunis with luggage (there is apparently a lot stolen here). Therefore I arrived one hour later than agreed upon with Solo, the driver who would pick me up. He always comes too early for two hours. An illiterate is very insecure when it comes to these kinds of appointments, and left the a good time on the assumption that he had missed me. Drove all the way to my hotel to see if I might have already arrived there.
My mobile number, which was charged with 5000 CFA by Moussamousse, did not work. Later it became clear to me that all mobile numbers must be officially registered and so I had to join myself at the office of Orange.
No sooner said than done. As it turned out, the number was issued to Ablo and without presenting his death certificate, I can not keep track. I'll just assume that this is really the last administrative connection with him, decided to turn a page and seven years after his death to purchase a new number.

Left my base in Bamako: the Baobab hotel after one night to spend a few days with Moussamousse. He has A JOB! His employer provides an apartment. Electricity and water are for his own account. His apartment is situated In the business district of Bamako, ACI, where all the big boys are. Internet providers like Orange, Banks, Minusma, expensive hotels (Radisson attacked by terrorists), but also smaller businesses known to me as travel agent and friend Bengaly and Moussa Maiga with his billboards factory. A pleasant area to discover.
The apartment of Moussa is very cool. Three rooms; One for him (he sleeps on a hastily purchased piece of foam), 1 ''real room'' for me, with shower and toilet and a kind of intermediate room.
The toilet works properly. The shower is still wrapped in plastic, presumably because the contractor has forgotten to build a drain. Splashing bit complicated, though.
Moussa leaves early in the morning to his office located 5 minutes away.
He is a project manager at an Indian / Malian company in pesticides.


From Washington my girlfriend Amy arranged that a brother and a cousin of hers will stay at my place the coming weekend. A religious ceremony to mark the birth of Mohammed (Maouloud) takes place in Segou and Amy invited me out for it. It will be a discovery for me!
Her adopted brother Thierno Thiam stayed with me three years ago, and at that time I discovered him as a super intelligent, charismatic personality. I contacted him and we agreed that I will join him to Segou.
That morning Solo (the driver of the taxi car) woke me up at 04.30 o'clock. Much too early, we travelled to the mosque of the Thiam family in the old center of Bamako. It's still dark and in an obscure corridor next to the house early believers shuffled inside. Imam Thiam, he is president of the Haut Conseil Islamique du Mali, is still not around while we now came at the appointed hour of 6 o’clock.
Finally we hear flapping his boubou and he runs to our taxi where he is greeted by Solo with great reverence. I am directed to put my luggage in a street shop and walk with him into the mosque. After long corridors and pray areas he puts me in his study. Surrounded by many books and two sofas he starts praying 1 meter away from me, restrained with his face to me. Do not know where to look. Suddenly there is a knock on the door of his friend who will act as driver. Outside, another friend is waiting , both from Libya, but with the fall of Khaddafi, they moved to another country. The driver friend to Bamako (BKO), the other one to Brazil.
A wonderful company! Amalgam of languages: Arabic, French and English. Half an hour outside BKO there is a stop for a cup of Turkish coffee that they brought with them. Thierno asks me the ears of my head. And just like three years ago, he asks, to my surprise what kind of work I do and if I'm a believer. That happens rarely in Africa.

The next morning I go to the house of Amy’s family. A lot of activities; food is cleaned, cooked, oil globules rolled. A large group of men is ready for the Quran Reading. In a square with the patriarch of the family at the center, the reading starts at the appointed time, but you can quietly come later.
I am tempted to wear a scarf over my hair (which I have with me!) and get specifically all necessary freedom to take pictures.
After a few hours I do not really know whether I should stay until the end (no idea how long it will take). After two hours, I'm going for a walk and encounters a taxi which takes me home.
After 15 minutes I get called. Monica, where are you? Kindly Thierno makes it clear to me that if I want to come back it would be the best for the end of the lecture. That's at 14.00 hours. Okay. With Moussa who joined me this time, I am provided with explanatory texts of the ceremony. I constantly get through an acolyte of Thierno instructions on what to do next. Take picture! Wait untill the benedictions are sung. It is like as if he is worried that I will escape once again. It amuses me and I behave. With scarf on the head.
To our mutual pleasure I walk into Rama, the young sister of Amy from Dakar. There are a lot of family members present from all over the world! I estimate that there are about 250 men. And they all get food and drinks in a very efficient and super well organized military drill. The woman who knows how to produce this…Chapeau!
At a certain moment I get pressed a phone in my hands. Amy from USA. Just want to hear how it decays me.


On Monday, I walked from home to the market in the centre of Segou. 5,400 steps only. Had a Coffee with Hotel owner Albert. This German’s future plans are severely hampered by political developments in Mali. He empties his experiences of the last years. A large hotel project built in Markela that would be used by a South African company has been cancelled. Leaving him behind with maintenance and there is no real prospect of a solution for his building. Who can buy a project like this?
Albert teaches: when he arrived in Mali, some 20 years ago, Mali had 7 million inhabitants, there are now 17! According to his information, 85% of the population is illiterate. Islamization is manifest. More and more veiled women in the streets. Anarchy on many fronts. The government has no superiority and correcting each other is no longer an issue.

Already in Holland I decided to make a trip to Burkina Faso. Moussa B., Alpha and me. Good Neighbor BA lend us his Pagejo (4 wheel drive) with driver! We actually leave on time and the mood is fine. At 13.00 we are already at the border. But then. We are missing an important permission from the neighbor that we are allowed to use his car. We must return to Mali, to a village where there is access to internet. It is Friday afternoon, everybody is off duty. Ba is looking for a cop who knows the protocol for such permission. For some reason, even the mayor of Segou is involved, stamp, stamp, no clue, anyway it takes approx. 3 hours. Optimistic mood again. We return to the border, and yes, everything is fine. Well, for a minute of 30. Gasoline Air, extreme. We stop. There appears to be a conduit something jumped, to be popped and snapped. Mamadou, the driver dirties without thinking his new shirt by sliding under the car in the gasoline pool. Mat? Good idea.
Warning triangle perhaps expand? Also good idea. Put treebranches as alarm signal on the road. Keep good mood. It is getting dark. A passerby lends us for a while his spotlight, then the driver/mechanic has to improvize again with the light from his mobile. He sees the problem. A bypass operation is the solution. A neighboring resident comes to rescue, they manage together in one way or another to make the car moving again. 25 km only. The tank was filled equally with some bottles, but apparently not enough. We stand still and the bypass is released..
Long story short, six hours later than planned we arrive in Bobo Dioulasso we go to by a motorcycle-riding friend (Boubacar) Moussa for a hotel arranged by him for me. I'm exhausted and hungry.

The hotel kitchen was already closed. Boubacar accompanies me to a large market near the hotel where I ate the most delicious grilled chicken in years.
The next day was spent pretty much in downtime. Evenings at the hotel a kind of Catholic New Year celebration with lots of singing. Burkina has a high number of Catholics, everyone is dressed on his Sunday best. Men in ill-fitting suits and tie, ladies with vulgar dresses, plastic hair, heels and well flavored. It is a kind of participatory dinner show on Catholic basis. We had the plan to go to a celibration where the girlfriend of Moussa as singing star is involved. At 20:00 hours I would be picked up. Just kidding. Hassle. The girlfriend and her brother, who is also involved in the choir, arrived later than agreed.The space of the Mass is remote and not easy to find. We need siblings as motorbike guide. We argue some. Does it still make sense to go? The Mass would still begin at 21:00 hours. Nevertheless we take the road and we end up in a strange situation. The girlfriend, Pascaline, is not quite to sing tonight because she has not rehearsed. A little late to inform us about this. The soundcheck is still busy with his usual loud annoying play. Where should we sit? Moussa is angry with Pascaline. They end up with a church corridor between them and communicate via text messages on the phone. Then the ceremony starts. A lot of shouting by two men. Very Pentecostal-violently all. Hallow. Then everyone should kneel down. Then again raise arms to heaven. It is too much for us (Moussa, Alpha and me) and we go away.
Back to my hotel I just manage to score a banana as supper.
This trip has given me a lot of insights into the ups and downs of Moussa and Alpha, and that is what I liked to experience. Travelling learns you to really get to know someone better, especially in adversity. The return journey was indeed excellent. We even had a great lunch somewhere in the bush.

At home I have a logee, family Adama, friend of Moussa, who is here to attend a wedding. I find this Ousmane the next morning in my kitchen. He is a lawyer and speaks French with a European accent.
Yesterday on the way my bank card magnetic swallowed an ATM. At my bank, I find out that I offered him the wrong machine. New requested with a helpful assistant director. In order to withdraw money, I take between sixty people waiting for me. Next to me somebody plays scrabble on a phone against a computer. The smartphone has a whole wealth of possibilities where the African often uses. Everyone around me has been one.

Before I leave 4 guys wants to see me.
1. The priest of the Cathedral of Segou. He is clearly the networks commissioned by the bishop. I take his contactdetails and promise to stay in touch.
2. From Jigo student Binandje (first batch Jigo students, now nurse payed by the government) meets with Abdou on a visit to strengthen ties with Jigo. We look together pictures of my first years (25 years ago!) in Mali.
3. Thierno Thiam. This particular man has a getaway for me in mind. Upon arrival in Bamako, he is waiting for me. Food is bought, bread, water, fruit for lunch with him on the farm that is slightly outside of Bamako. 5 hectares, some 25 years ago bought for twice nothing, now multiple value. We're going to eat, I get a campaign off the trunk to decorate the table. Then a siesta is on the menu. We both go sprawled on the benches. After prayers and dressed for an extended walk around the grounds he shows me Fish, orange trees, sheep, chickens, two ostriches, it's all there. After the walk chairs are put on a terrace and African tea is served. We discuss. He begins by saying that he is rarely given the opportunity by his social position to talk to women. It is a man with many responsibilities Chairman of the Aids Fund, Chairman of rights for humans, president of the Haut Conseil Islamique du Mali. I do not know exactly why but recently he was given 40 minutes to speak with Angela Merkel on the occasion. In his office, I saw a picture of him with the King of Morocco.
With me he starts talking about very personal matters. Opening: difficult for a man to understand a woman.
We get talking about the importance of sexuality, female circumcision, polygamy, wife battering, anonymous orphans European elderly.
It is getting dark and the session is broken. I care a moment of panic because I can not find my phone, but then retreat begins with a dusty, loeidruk Bamako. On request, he sets off with at hotel Colibris. With a '' je suis toujours a ta disposition '' we say goodbye. He wanted to show me another side of Bamako. It was a wonderful experience.
4. The next morning I got the last appointment. This time with a rich merchant. The father of Adama, the aforementioned friend Moussamousse. I actually get a Nespresso served with a bottle of water. We scan each other. What does he want from me? He begins to ask the rest Ablo's mind. After some general phrases he continues. What am I doing in Mali in the field of development cooperation. He is chairman of the Mopti region in the field of agriculture and explores possibilities for cooperation. There is much in Mopti trade; cows, pigs and fish. Would not that be something for a twin sister related to villages in the Netherlands. Do I think about it? Then there is a woman in Djenne that captures divested children. Is there still something to invent?

So far my experiences, adventures and meetings this time.
If you want more information, don’t hesitate to contact me through
[email protected]

Aoua Berthe dit merci pour le cadeau inoubliable
nu kan ze de 8 km naar school per fiets afleggen.....

13e reisverslag van Stichting Hors Classe

13e reisverslag werkbezoek aan Mali, december 2015
Ach, denk ik, er is eigenlijk niet veel nieuws te melden. Wat militairen op gebouwen en kennelijk de komende 10 dagen een veiligheidsrestrictie (zie televisiebeeld). Les Maliens om mij heen reageren gelaten en sereen.
Gelukkig montert Moussa Burkina, de onderwijzer van Yassalam, me op met een sterk verhaal.
De alweer 7 jaar geleden met een container uit Nijmegen ingebrachte schoolstoelen zijn op avontuur geweest. Een 28 jarige inwoner van Y. is maanden geleden begonnen de stoelen in kleine hoeveelheden ’s nachts via het schoolraam weg te smokkelen. Het werd pas na enige tijd opgemerkt. De dorpsbewoners hebben zich georganiseerd en zijn ’s nachts de afgelegen school gaan bewaken.
De gendarmerie van Segou werd ingeschakeld. Uiteindelijk is de dief op heterdaad betrapt met 4 stoelen en dat heeft geleid tot het terugvinden van nog eens 48 stoelen!!! 5 zijn nog steeds zoek. De vader van de dader heeft een koe moeten verkopen om de schuld af te lossen. Niemand is in staat de waarde van die stoelen te bepalen en al helemaal niemand heeft de middelen een dergelijke stoel te kopen. De dief heeft twee dagen vastgezeten en is door de (meestal toch wel zeer corrupte politie) bestookt met lessen als: schaam je diep. Je zou alles op alles moeten willen zetten voor de toekomst van je kinderen.
Het jaarlijkse werkbezoek aan Yassalam was weer een feest. Vriendelijkheden over en weer over het geslaagde schoolproject. Dit voorjaar zijn de ramen en deuren geplaatst in de drie nieuwe klassen.

Volgend plan:
We gaan de put vlakbij de school nieuw leven inblazen. Eerst maar eens een specialist bijhalen om te bepalen wat er moet gebeuren. De vrouwen verzoeken ons (ik ben met franse gasten) naar de oogst te komen kijken. Ze zijn bezig het kaf van het koren te scheiden. Een stevig klusje voor de bovenarmen. Kan geen sportschooloefening tegenop! Bij het afscheid ontvang ik als ieder jaar een paar kippen, ditmaal met een rode erbij die me, naar me wordt meegedeeld, een nieuwe man zal bezorgen.

Zorgenkind Alfa, inmiddels 27 jaar, proberen aan te pakken. Hij moet nu toch echt eens besluiten wat hij met zijn leven wil. Probeer hem te stimuleren met huizen schilderen zijn kostje bij elkaar te krabbelen.Test: de courdeuren van Tanti. Op zijn eerste begroting calculeert hij een verfblik te weinig. Geeft niet, als hij er maar van leert. Maar hoe moeilijk is het je als ondernemer staande te houden als je amper kunt lezen, schrijven en maar heel matig rekenen?
Alfa, mama en moussa

Moussa B, de onderwijzer, goed in het pak, is als altijd heel beheersd en beschaafd en houdt zich aan de afspraken. Wil zich graag vestigen met een vriendin. Kan best zijn dat dat Burkina Fasso wordt. De toekomstige bruid is katholiek en dat is nog wel een hele weg te gaan. Eerst moeten de ouders van Pasqueline bewerkt worden. De stichting betaalt zijn salaries dat met ingang van 1 januari verhoogd wordt met 5.000 cfa naar 85.000.
Over mensen zoals Mama, die echt iedere dag de straat op gaat om werk te vinden, heeft de Mauritaanse zanger Daby Toure het volgende liedje geschreven:
Ndema (Help me!)
He walks, he walks, every day, he walks. But every time, he never finds. He never finds work. The whole family prays. The father and the mother never stop praying. They have all prayed, but nothing happens. He goes each morning, despite his troubles, he still can’t find work. Sometimes he thinks he is close to the goal. But without success. A young man so intelligent, so diplomatic.
The youth of Africa.
Mama heeft zich nu gestort op de gendarmerie. Hij heeft al mogen hardlopen, zwaar moeten tillen en mag door naar het theoretisch examen.
Wanneer dat plaatsvindt is een kwestie van net optijd aan de weet zien te komen. Deze selectieprocessen zijn zwaar gecorrumpeerd door geld onder tafel, invloedrijke kennissen en natuurlijk politieke agenda’s.
Of onze krombenige, enigszins loenzende Mama erdoor komt is dus niet lang niet zeker. De stichting blijft zijn huur in Bamako betalen.
Ik heb het wel al eens eerder gehad over Zita Diarra, de zus van Moussa B. Zij is verpleegster en zoals alle andere jongeren naarstig op zoek naar werk. Heb haar vorig jaar voorgesteld aan dr. Soumano, de gepensioneerde vriend/arts van Ablo. Hij is nog steeds heel actief, geeft les, zit in besturen, kortom een man handig om in je netwerk te hebben. Bij mijn jaarlijkse bezoek aan hem gaf hij te kennen naar alle waarschijnlijkheid wel iets voor haar te hebben bij het ziekenhuis van Segou.
Zita is op dit moment nog vrijwilligster bij Amppf, een in 19.. opgerichte stichting die met Nederlands geld een over het hele land goed opgezet project vormgeeft met betrekking tot gezinsplanning. Per 1 januari wordt de hele boel gesloten. Er gaat geen geld meer naar dit uitstekend verlopende project. De leden van de organisatie zaten in het onlangs aangevallen hotel Radisson in Bamako (wat hebben ze daar trouwens te zoeken in zo’n veel te duur hotel? overnachting kost algauw 200 euro). Ze zijn halsoverkop afgereisd en besloten is het project niet door te zetten. Een investering van 43 jaar, een project wat super essentieel en altijd urgent is, abrupt stoppen. Een treurig besluit.
Op foto: vrijwilligster Zita met twee collegaas
Na een radiostilte van maanden heb ik deze week eindelijk bericht ontvangen van Daouda. Hij is met de intentie iets aan zijn Engels te gaan doen, verhuisd naar Nigeria. Hij verkocht zijn brommer en nog andere spullen en met dat als zakgeld begon zijn avontuur. Nog geen twee dagen over de grens nam hij contact met me op. Geld was erdoor heen, of ik kon helpen. Heb er een nachtje over geslapen en hem toen laten weten dat ik hem alleen help als hij terug wil naar Mali. Niet bij zijn avontuur.
Voila het volgende mailtje:
Chere Tantie, Mama m'a parlé de ton arriver au Mali j'espere tu as fait un bon voyage. Ici tout va bien.
Hij heeft van Mama begrepen dat ik in Mali ben en hij hoopt dat ik een goede reis heb gehad. Hij werkt momenteel als chauffeur op een brommertaxi dat een kennelijk ontwikkeld vervoersproduct is in Nigeria, Benin en Kameroen. Hij woont in Lagos. Het begin was erg moeilijk want: “ik heb de eerste 6 maanden onder een hangar geslapen samen met andere maliens bij een markt. Maar wat eten betreft: ik heb nooit honger gehad. Toen ik aankwam stelde men mij voor water te verkopen wat ik ongeveer 3 maanden gedaan heb. Daarna ben ik voor anderhalve maand naar een Malinees bedrijf gegaan dat goederen van Nigeria naar Mali transporteert. Eerdergenoemde werkzaamheden waren niet genoeg om mijn honger te stillen. Maar sinds twee maanden zit ik op de taximoto en heb bijna 200.000 cfa gespaard. Twee weken geleden heeft iemand me voorgesteld bij hem te slapen en hem daarvoor per maand het equivalent van 10.000 cfa te betalen. (15 piek)
Wat de taal betreft, ik heb me nog niet kunnen inschrijven maar ik reken er wel op dat te doen. Ik spreek wel al le bloukin een soort engels dat de nigerianen onder elkaar spreken. Kort gezegd kan ik meedelen dat het niveau veel beter geworden is.

Een verbaal krachtige Yaya, oud-leerling uit Jigo, bezoekt mij als pleitbezorger voor de problemen van zijn vriendin A. Dit intelligente meisje, tweede van haar klas, loopt iedere dag 2 x 7 kilometer van huis naar school. ‘s Avonds studeert ze bij het licht van haar mobiele telefoontje.
Bieden aan me te helpen met het inpakken van de kinkiliba en na afloop wringt ze nog wel even een wasje voor me. Ben onder de indruk van hun inzet en geloof in een gezamenlijke toekomst.
Ga kijken of we een fiets voor haar kunnen aanschaffen.
Goed bericht dus: er is weer kinkiliba te koop in Nederland.

Contactgegevens Stichting Hors Classe
Nwe Westerdokstraat 22, 1013 AG Amsterdam NL39INGB0005641711
Bamako, 2 januari 2016