21/08/2026
Soms lijkt het alsof we steeds opnieuw bevestiging nodig hebben van anderen.
Een geruststellend woord, een knikje, een compliment of het gevoel dat iemand anders zegt: je doet het goed. Dat kan vermoeiend voelen, maar vaak zit daar iets diepers onder.
Wanneer je van jongs af aan niet hebt geleerd dat jouw gevoelens welkom zijn, dat jouw tempo oké is, en dat je op jezelf mag vertrouwen, dan wordt de buitenwereld al snel een plek om houvast te vinden.
Voor volwassenen die opgroeiden in een huishouden waar psychische aandoeningen of verslaving een rol speelde, is dat vaak heel herkenbaar. Als je bent opgegroeid in een omgeving waar spanning, onvoorspelbaarheid of emotionele afwezigheid aanwezig was, leer je vroeg om aan te voelen wat de ander nodig heeft.
Je wordt scherp op signalen, past je aan en probeert de rust te bewaren. Dat is een slimme overlevingsreactie.
Onderweg heb je waarschijnlijk iets belangrijks gemist: de ervaring dat je ook van binnenuit veilig mag zijn. Dat jouw gevoel waardevol is. Dat je niet eerst goedkeuring hoeft te krijgen om te mogen voelen wat waar is voor jou.
Innerlijke veiligheid groeit stap voor stap. In kleine momenten van vertragen.
In jezelf vaker afvragen:
** Wat voel ik eigenlijk?
** Wat heb ik nodig?
** Wat is van mij?
Niet om het meteen perfect te weten, maar om langzaam weer contact te maken met jezelf.
Misschien is bevestiging zoeken dus niet het probleem, maar een signaal. Een zachte uitnodiging om te ontdekken waar het in jou nog onveilig voelt om op jezelf te vertrouwen.