21/04/2026
Niet zelden dacht ik dat er iets mis was…
het ene moment met de wereld,
het andere moment met mezelf.
Nu zie ik dat er niets mis was,
maar dat er iets miste.
En precies voor dat gemis
ben ik.
Eigenlijk zou er wat mij betreft een lange stilte mogen vallen na deze prachtige woorden van collega stembevrijdster Jetske Osterthun. Of een lied. Iets dat recht doet aan hoe mijn hart zingt als ik deze zinnen lees.
Wat als er niets mis is?
Want eerlijk is eerlijk: ook ik zie met grote regelmaat tekorten. In mezelf, in een ander, in de wereld, in het leven…
Tekorten in mezelf, zo ontdekte ik al vallend en opstaand, laten zich niet zo gemakkelijk wegpoetsen. Tekorten in een ander.. tja, we weten allemaal dat dat zelden een bevredigend project wordt. En de tekorten die mij overspoelen wanneer ik de moed vat het wereldnieuws binnen te laten, liggen al helemaal buiten mijn invloedssfeer.
Dat alles kan me verleiden tot frustratie of hopeloosheid, en ja, dat overkomt me natuurlijk ook.
Maar wat als ik de gedachte toelaat dat er niets mis ís? Niet met mij en niet met deze wereld, maar dat ik eenvoudigweg iets mis. En wat als ik voor dat gemis zélf een antwoord in mij draag? En niet alleen ik, maar ieder van ons. Is dat niet een hoopvolle gedachte?
.. verder lezen uit de column van Erica Nap?
Dat kan hier:
https://mailchi.mp/centrumvoorstembevrijding.nl/wat-als-er-niets-mis-is
