19/12/2024
Ik schreef weer een column in het tijdschrift voor vaktherapie over ondernemerschap als vaktherapeut. Dit keer over online zichtbaar worden.
Zoals ieder mens heb ik een verlangen om echt gezien te worden. Tegelijkertijd kent iedereen ook de angst om afgewezen te worden of voor gek te staan.
Als ondernemer moet je zichtbaar zijn om klanten aan te trekken. Dus toen ik in 2010 startte met ondernemen moest ik toch aan de bak. Ik had een dramatherapeutische module ontwikkeld om te werken aan zelfvertrouwen. Deze wilde ik als cursus aanbieden op de particuliere markt.
Gelukkig had ik podiumervaring door 13 jaar improvisatietheater gespeeld te hebben. Het had me geholpen om veel verlegenheid te overwinnen. Het stille meisje dat ik als kind was, had geleerd van zich te laten horen. En er zelfs van genoten om te shinen. Vanuit deze podium bravoure maakte ik mijn product online, èn offline, bekend, en zo kreeg ik mijn eerste klanten.
Maar dat ik het podium durfde te pakken, betekende nog niet dat ik authentiek zichtbaar durfde te zijn.
In 2016 wilde ik de module omvormen tot een concept waardoor zo’n 10 (vak)therapeuten en coaches onder mijn label konden werken. Zo zou de module in verschillende steden aangeboden gaan worden. Toen ik deze grotere ambitie kreeg met mijn bedrijf, dacht ik dat ik ook erg serieus moest doen om serieus genomen te worden. Speelsheid en gekkigheid hoorde daar niet bij.
Ik trok mijn zwarte colbert aan voordat ik voor de camera ging staan. Ik lachte minder en gebruikte formele woorden. Ik had het vooral over doelen en onderbouwing. Ik deed mijn best om niemand af te schrikken. Ik deed wat ik dacht dat mensen zouden zien als professioneel en betrouwbaar.
Toen ik weer een keer in de bibliotheek aan mijn website zat te werken was ik het ineens zat. Ik dacht: Ik bèn al professioneel. Ik hoef niet te doen alsof ik dat ben.
Ik was blijkbaar even vergeten dat ik dramatherapeut ben, met een speels product, dat ik speels mocht brengen. Ik mocht mezelf zijn. Serieus over problematiek en deskundigheid, maar speels in werkwijze èn (online) zichtbaarheid.
Zo ben ik bijvoorbeeld tijdens de coronatijd, toen iedereen in zijn huis zat, live gaan dansen op facebook. Mensen konden meedansen via zoom. Het leverde veel vrolijkheid en bevrijding op. En zichtbaarheid! En dat met iets wat voor mij heel natuurlijk was. Ook maak ik nu filmpjes voor nieuwe programma’s terwijl ik met Jolanda, mijn samenwerkingspartner, vrolijk kletsend door het park loop. Niets formeels aan. Ik merk dat de vrolijkheid, vrijheid en speelsheid juist maakt dat mensen voor I LOVE ME kiezen.
Waar de reis in zichtbaar worden online me in spiegelt is dat de vraag niet zozeer is: hoe gedraag ik me online zodat mensen voor me kiezen? De vraag is meer: Vind ik mezelf goed genoeg in mijn werk? Of kortweg: vind ik mijzelf goed genoeg? En durf ik hiermee helemaal tevoorschijn te komen online?
Ik durf dit meer en meer, maar heb ook nog een weg te gaan.