Clarity coaching Muradin

Niet alles wat vastloopt, ligt aan jou.

Soms ben je zó lang bezig geweest met overleven, uitleggen, vechten en aanpassen…
dat je niet meer helder ziet wat nog helpend is.

Zeker na relaties waarin sprake was van narcisme, chronische onveiligheid of emotionele manipulatie, raak je vaak het vertrouwen in jezelf kwijt.
Veel ouders die te maken kregen met narcisme blijven te lang zoeken naar begrip, rust en erkenning binnen dynamieken die hen juist uitputten.

In het mentorschap begeleiden we ouders die vastlopen in:
– jeugdzorg
– chronische onveiligheid
– complexe relatie- en gezinsdynamieken
– de gevolgen van narcisme

Niet alleen met kennis.
Maar ook met steun, reflectie en praktische begeleiding.

Want herstellen van narcisme gaat niet alleen over begrijpen wat er gebeurd is.
Maar ook over opnieuw leren vertrouwen op jezelf, je grenzen en je gevoel.

Deze review raakte me enorm. 💜

Sommige mensen denken dat ouders “moeilijk” worden binnen OTS.

Maar veel ouders raken vooral chronisch overbelast.

Ik merkte het pas toen mijn lichaam al overal op begon te reageren.

Een mail.
Een onbekend nummer.
Een verzoek dat ineens haast kreeg.

Nog vóór ik iets had gelezen voelde ik het al:
hartslag omhoog.
Spanning.
Alertheid.

En eerlijk?
Dat vond ik confronterend.

Want ik bén helemaal geen conflictgericht persoon.

Maar langdurige OTS doet iets met een zenuwstelsel.

Zeker wanneer je constant het gevoel hebt dat:
– je jezelf moet uitleggen
– verkeerd geïnterpreteerd kunt worden
– één gesprek grote gevolgen kan hebben
– en jouw emoties uiteindelijk meer aandacht krijgen dan de situatie zelf

Veel ouders proberen dan nóg harder hun best te doen.

Nog sneller reageren.
Nog meer uitleggen.
Nog beter samenwerken.

Totdat hun lichaam eigenlijk al lang aangeeft:
ik trek dit niet meer.

Dat is waarom ik denk dat we anders moeten kijken naar stressreacties binnen OTS.

Want een ouder die uitgeput, gespannen of emotioneel reageert…
is niet automatisch een onveilige ouder.

Soms kijk je naar een zenuwstelsel dat al veel te lang onder druk staat.

En misschien moeten we dáár veel serieuzer naar gaan kijken.

Want kinderen hebben niet alleen ouders nodig die blijven functioneren.

Maar ook ouders die zich veilig genoeg voelen om aanwezig te blijven.

"Ik dacht altijd dat ik te dichtbij stond."

Dat zei een deelnemer tijdens mijn training over intieme terreur en dwingende controle.

Ze werkte al jaren met complexe gezinnen.
En kreeg regelmatig terug dat ze te betrokken was.
Te dichtbij. Te emotioneel. Te veel in de casus.

Maar tijdens de training ontdekte ze iets anders.

Het probleem was niet haar betrokkenheid.
Het probleem was dat ze geen afstand meer nam om patronen te kunnen zien.

Dat zie ik vaker bij professionals die werken met slachtoffers van huiselijk geweld, intieme terreur, ouderverstoting of complexe scheidingen.

Juist de hulpverleners die het meeste geven, lopen het risico zichzelf kwijt te raken in de casus.
Niet omdat ze hun werk niet goed doen.
Maar omdat ze zo graag willen helpen.

Professionele afstand betekent niet dat je minder betrokken bent.
Professionele afstand betekent dat je kunt schakelen tussen nabijheid en overzicht.
Dat je kunt vertragen.
Dat je onderscheid kunt maken tussen jouw verantwoordelijkheid en die van de cliënt.

Dat je patronen blijft herkennen, ook wanneer een situatie je persoonlijk raakt.

Tijdens de training spraken we over:
▪️ intieme terreur en dwingende controle
▪️ codependency en reddersgedrag
▪️ intrinsieke motivatie
▪️ professionele oordeelsvorming
▪️ de cirkel van invloed

En misschien was dit wel het belangrijkste inzicht van de dag:
Je hoeft niet minder betrokken te zijn.
Je moet leren uitzoomen.

Werk jij binnen de jeugdzorg, Veilig Thuis, wijkteams, GGZ of begeleiding van gezinnen?

Reageer met TRAINING en ik stuur je meer informatie over de volgende trainingsdag over intieme terreur en dwingende controle.

"Zie je dan niet hoe zwaar ik het heb?"

Jawel.

Sterker nog: vaak zie ik het heel goed.

Maar soms gebeurt er iets interessants.

Op het moment dat het gesprek verschuift van wat een ander doet... naar wat jij nodig hebt... ontstaat er weerstand.

Niet omdat je niet wilt herstellen.

Maar omdat oude patronen vaak veiliger voelen dan verandering.

We praten makkelijker over een ex, jeugdzorg of het systeem dan over onze eigen behoeften.

Dat is geen oordeel.

Dat is menselijk.

Toch zie ik in mijn praktijk dat juist die patronen vaak maken dat mensen vast blijven lopen.

Niet omdat de pijn niet echt is.

Niet omdat het onrecht niet bestaat.

Maar omdat die patronen ervoor zorgen dat alle aandacht naar buiten blijft gaan.

En zolang we alleen naar buiten kijken, blijven de patronen die van binnen spelen vaak onzichtbaar.

De grootste doorbraken ontstaan zelden doordat omstandigheden veranderen.

Ze ontstaan wanneer iemand bereid wordt om nieuwsgierig te kijken naar zijn of haar eigen patronen.

Herken je dit bij jezelf?

Er zijn nog 3 plekken in de groep van 'Ik ben toch niet gek?'

Voor ouders die willen stoppen met alleen overleven, en willen onderzoeken welke patronen hen nog steeds vasthouden.

Reageer met GROEP en ik stuur je vrijblijvend meer informatie.