Comma Coaching

Een terugkerend patroon… Ik herken het, voel het aankomen en toch trap ik er weer in!

Ik kende het van het NLP Trainer theorie-examen, de stress van iets uit mijn hoofd leren. Spanning, paniek, het niet denken te weten, geen vertrouwen in mezelf dat ik het kan reproduceren. En dan toch ruim slagen.

Ook afgelopen week was het weer zover. Ik moest een presentatie voorbereiden over een NLP onderwerp, voor het praktijk deel van dezelfde opleiding. Zelf samenstellen, volgens een geleerd format, in totaal 40 minuten.

Uit mijn hoofd…

Samenstellen, toevoegen, schrappen, veranderen, tot zover ging het aardig. Maar uit mijn hoofd leren, het lukte mij maar niet.

Ik heb er een audio-opname van gemaakt, in de auto en thuis geluisterd. Mijn onbewuste aan het werk gezet, in de hoop dat het bleef hangen zoals een liedje dat je niet meer kwijtraakt.

En ook maar blijven oefenen. De avond ervoor en zelfs nog in de ochtend. Daarna liet ik het los, ik had er toch alles aan gedaan vond ik.

En toen stond ik daar. De spanning zakte weg, woorden kwamen vanzelf. Alsof iets in mij wist: je kunt dit. En ik kon het, vrijwel helemaal uit mijn hoofd. Het ging weliswaar niet perfect en ik kreeg nog wat verbeterpunten als feedback.

Maar het lukte dus wel!

En dan baal ik van mijzelf, zo’n terugkerend patroon van stress dat gewoon niet nodig is. Met mijn NLP achtergrond en als coach zou je denken dat ik dit beter kan managen. Maar soms helpt kennis niet, dan gaat het toch weer om menselijkheid.

Herken jij dat? Zo’n patroon dat telkens terugkomt, ook al weet je beter?

𝗝𝗲 𝗼𝗻𝗯𝗲𝘄𝘂𝘀𝘁𝗲 𝘄𝗲𝗲𝘁 𝗺𝗲𝗲𝗿 𝗱𝗮𝗻 𝗷𝗲 𝗵𝗼𝗼𝗳𝗱 𝗸𝗮𝗻 𝗯𝗲𝗱𝗲𝗻𝗸𝗲𝗻.
Soms merk je dat op de gekste momenten.

Zoals ik vorige week, toen ik mijn rijbewijs kwijt was na een avondwandeling. ‘s Avonds mijn broekzakken leeghalen en tot mijn schrik: leeg. Geen rijbewijs. Terwijl ik dat ding al jaren los in mijn zak stop. Nooit kwijt.

Toch wist ik onbewust meteen waar het moest zijn. Op die plek waar ik voor een keer ook mijn telefoon in diezelfde zak had gestopt. Bij het uithalen van de telefoon moet het rijbewijs ongemerkt zijn meegekomen.

De volgende ochtend daar zoeken? Niets. Tot ik werd gebeld: of ik misschien mijn rijbewijs kwijt was. Dat telefoontje maakte mijn dag.

Hoe hij mij had gevonden? Zijn vrouw dacht me te herkennen van social media, zij werkt bij dezelfde onderwijsstichting waar mijn vrouw werkte. Even googelen, mijn website erbij, foto herkennen en hup: ze hadden mijn nummer. Toch handig, social media 😉.

Maar het mooiste was dit: diezelfde avond zat ik te studeren voor mijn NLP-trainersexamen. Onderwerp: de functies van het onbewuste. En twee daarvan zijn:
• Het beheerst en bewaart alle waarnemingen.
• Het reageert vanuit instinct, intuïtie en gewoonten.

Precies wat er gebeurde. Mijn bewuste hoofd had geen idee.
Mijn onbewuste wel.

De grote les van een klein rijbewijs? Dat je onbewuste vaak al weet waar je moet zoeken. En dat is precies waar ik in coaching mee werk, samen ontdekken wat jij eigenlijk al lang in je hebt.

👉 Herken je dat ook? Dat je gevoel je iets vertelt, terwijl je hoofd nog zoekt?

oms kom je op de mooiste plekken als je je doel wat minder strak vasthoudt. Gisteren gebeurde dat letterlijk.

Vrijdag begon onze zomervakantie. Zoals inmiddels gebruikelijk, zijn we weer met de camper op pad. Voor ons de ideale manier van reizen: flexibel, rustig, en elke dag ruimte om plannen bij te stellen.

De richting stond vast, het noorden van Duitsland, met als eindbestemming het eiland Rügen. Maar de route ernaartoe? Die plannen we gaandeweg.

De eerste twee nachten stonden we in Bremen. Even landen. Gisteren wilden we doorrijden naar Lübeck. Tenminste, dat was het plan.

Tussenstop in Bremerhaven? Nee, toch niet. Een afslag eerder dan? Helaas, afgesloten. En dus reden we maar door, via een andere route, dwars door een prachtig stil en groen gebied.

We stopten ergens voor koffie. Dwaalden door kleine dorpjes. Haalden verse broodjes bij de bakker, de enige winkel die op zondag open was.

Lübeck was inmiddels te ver voor die dag. Wel alvast de Elbe oversteken? Nee, toch maar niet. Dus sloegen we rechtsaf in plaats van linksaf, naar een camperplaats in het stadje Stade.

En daar gebeurde het.

Wat een ontdekking. Zo’n mooi oud Hanze-stadje. We liepen er rond alsof we per ongeluk een parel hadden gevonden. Zonder die omweg waren we hier nooit beland.

En Lübeck? Dat doel hebben we vandaag alsnog gehaald 😉.

Wat jouw energieniveau kan leren van mijn elektrische auto.

Sinds 2,5 jaar rijd ik elektrisch. Stil, krachtig, comfortabel. Maar met één nadeel: een bescheiden batterij.

Afgelopen zaterdag reed ik een flink eind: eerst mijn zoon Bram verhuizen van Beekbergen naar Twello, daarna door naar een familiefeest in België. Resultaat: meerdere laadstops op één dag.

Vervelend? Integendeel.

Tijdens het wachten besefte ik opnieuw hoe treffend die momenten lijken op hoe wij zelf met energie omgaan.

✅ Snelladen is soms nodig. Even een korte stop, een boost, en weer dóór.
❌ Maar als je dat te vaak doet, tast het je batterij aan.

💡 Duurzamer opladen vraagt iets anders.
- Rustiger, langzamer.
- Denk aan goed slapen.
- Denk aan pauzes die meer zijn dan alleen een koffiemoment.

En juist tijdens die rustige laadmomenten merk je wat je echt nodig hebt. Even stilvallen. Voelen. Ademen. Herstellen.

Oude wijsheden, toegepast op moderne technologie. Of andersom.

☕ Hoe zorg jij voor jouw laadmomenten?

In mijn coaching maak ik onbewuste patronen zichtbaar, zodat jij helderder communiceert, thuis én op je werk. De Nijmeegse 4-Daagse liet me vrijdag weer eens beseffen hoe krachtig die patronen zijn.

Ik stond met mijn zoon langs de Via Gladiola in Nijmegen. We wachtten op zijn woonbegeleider, die net de 4-Daagse had uitgelopen. Voor mij extra bijzonder, want 23 jaar geleden liep ik daar zelf. Met blaren, tranen én trots haalde ik het felbegeerde kruisje.

Terwijl ik naar de stoet wandelaars keek, dacht ik aan de NLP Metaprogramma’s, onbewuste denk- en gedragspatronen die bepalen hoe iemand informatie verwerkt, keuzes maakt en gemotiveerd raakt.

Niet wát iemand denkt, maar hoe iemand denkt.

Er zijn er veel (ik werk met 17), en ze vallen grofweg in vijf categorieën:
🔹 Motivatie
🔹 Informatieverwerking
🔹 Gedrag en werkstijl
🔹 Referentiekader en structuur
🔹 Besluitvorming

Eén daarvan was vrijdag zeker belangrijk: motivatie-richting.
🎯 De een loopt richting het doel dat hij wil bereiken: het kruisje, de finish, de bloemen.
🩹 De ander vooral weg van wat hij níét wil: blaren, uitval, pijn.

Beide strategieën zijn logisch. Maar probeer je een ‘vermijder’ alleen te motiveren met succesverhalen over de eindstreep? Grote kans dat je boodschap niet aankomt.

Het mooie is: als je dit soort patronen leert herkennen bij de ander, kun jij je communicatie afstemmen.

En dan gebeurt er iets bijzonders:
✅ Je voelt sneller verbinding
✅ Je wordt beter begrepen
✅ En je bereikt meer

Het begint bij zelfinzicht. Maar het échte verschil maak je als je ook leert kijken door de bril van de ander.

👉 Herken jij jezelf meer in een ‘bereiker’ of een ‘vermijder’? Bij wie in je omgeving zie je het tegenovergestelde, en hoe loopt de communicatie met die ander?