20/08/2020
De eerste zoom-meeting, mails, voorbereidingen en telefoontjes zijn een feit.
Voor ik het weet spring ik in m’n werkerige modus. En dat is geen fijne, dat is er een waarin ik m’n best ga doen, moet voldoen, m’n waarde moet aantonen.
Waarin ik óf het liefst wil verdwijnen of geloof dat ik het gevecht met de wereld moet aangaan.
Ik voelde m’n spieren gisteren aanspannen.
Ik had m’n oude vertrouwde werkharnas al bijna weer aangetrokken.
NEE voelde ik. Stop. Wacht even.
Dit is niet wat ik wil.
In de vakantie heb ik gevoeld wat ik wél wil. Ontspannen leven. Ruimte voor mijn creativiteit. In de natuur zijn. Tijd met mijn lieven en andere fijne mensen.
Ruimte nemen om te voelen wat ik wil als het gaat om het werken met mensen en scholen. Durven kiezen. En wat ik doe met mijn hart doen. Want dan gaat het vanzelf, dan werk ik moeiteloos. Dan heb ik er veel lol in.
Dan ben ik er.
Voor mezelf en daarmee ook voor anderen.
Anne van der Sligte schreef deze week een blog en zij verwoordde het raak 💘:
“Ik wil geen slaaf zijn van deze kapitalistische maatschappij. Ik wil leven volgens de wetten van mijn lichaam en mijn ziel. Niet meer forceren, maar luisteren naar wat leeft onder het dwangmatige. Mijn lichaam is geen machine, maar een bezield wonder. Ik ben geen geciviliseerde arbeider die blind de wetten volgt van onze cultuur, ik ben geboren om mij te zijn. Wild, creatief en rustend. ”
JA dat wil ik. Zo ben ik stuurvrouw.
Ik heb zin in dit nieuwe jaar.
Zin in zijn met mezelf. Zin in zijn met jou.
❤️