Schuuratelier

Er gebeurt van alles aan tafel; krassen, tekenen, knippen, raspen, roeren, mengen, schilderen, uitsmeren. Onderling wordt er uitgewisseld, gedeeld ‘mag ik die na jou?’ Er is belangstelling naar elkaar, ze leren van elkaar en raken door elkaar geïnspireerd.

Er is focus, flow, concentratie. Er wordt geknoeid, er liggen kwasten met klodders lijm op tafel. Er wordt gelachen en gekletst.

Aan het eind vraagt een meisje of ze mag helpen met afwassen en verzamelt alle spullen die afgewassen kunne worden. Andere kinderen verzamelen de krukken en maken een hoge toren. Er spelen ooo nog wat kinderen met de kersenpitten.

Met rode wangen laten ze trots aan hun ouders zien wat ze gemaakt hebben en huppelen de deur uit.

‘oh dit is super zwaar’

‘Ik hou van plakkerig’

‘Die van mij is heel glibberig want ik had heel veel water gebruikt’

Snijden, aaien, vegen, knijpen, peuteren, er af trekken, aandrukken, kneden, stampen, pulken, induwen, aandrukken, draaien, Snijders, buigen

Ik ka me blijven verwonderen over de manier waarop kinderen van ‘niets’ iets kunnen maken, waar zóveel aandacht, onderzoek, ontdekking en liefde in zit dat het bijna zonde is om weer uit elkaar te halen.

Maar wat ik nóg belangrijker vind, is dat deze kinderen met een rijke ervaring naar huis gaan waarin ze iets zelf gecreëerd hebben waar ze trots op zijn. Zonder daar een cijfer voor te krijgen, of bevestiging van een ander. Veel waardevoller dan dat: vertrouwen in hun eigen kunnen, vertrouwen in zichzelf. Een fundamentele waarde waar ze iets aan hebben voor de rest van hun leven.

Herken je dat wanneer je ziet dat een kind een voorwerp verkeerd vast houdt, of er iets anders mee doet dan de bedoeling is, dat je het kind wil corrigeren en het voor zou willen doen hoe het moet?

Dan wil ik je uitnodigen om dat een keer niet te doen en te kijken wat er gebeurt als je het kind het zelf laat ontdekken.

Het is zo veel waard voor jou als toeschouwer en voor het kind, (om getuige te zijn van) het moment dat het kind het zelf ontdekt!

Voorzichtig voelen met een vinger.. aanraken, voorzichtig vastpakken, vasthouden of gelijk weer los laten.

Laten vallen, glijden over het blad, over je handen, heel hard knijpen, tussen je vingers laten spatten, proberen vast te pakken, wegglibberen, vangen, in kleine stukjes snijden, fijnstampen, ergens in stoppen, oplepelen, schrapen, mengen..

‘Kom eens kijken! We gaan hem laten splashen! Tegelijk! 3..2…1..!’

Het lijkt simpel, dat is het ook. (Juist!)in de eenvoud zit zoveel rijkdom

‘Dit voelt echt lekker!’ ‘Glibberig!’

Intrinsieke motivatie: de houding van dit kind is actief, gemotiveerd, betrokken, gefocust én in flow.

Hij begon met 3 luxaflex reepjes aan elkaar verbinden met 3 wasknijpers. Het werd een platte constructie. ‘Ik wil dat deze recht op staat’

Hmm hoe zouden wegen recht op kunne laten staan? Ik introduceerde het kartonnen reepje.

Daarmee ontstonden nieuwe mogelijkheden en kreeg hij een doel voor ogen ‘ik ga een tipi maken’

Trots ging hij naar huis met zijn bouwwerk.

Maizena

‘Het voelt ruw als je het naar je toe krabt, daarna gaat het als een soort golf er over heen en wordt het meer als water’

Van kwast tot…

Er liggen oude kwasten op tafel met een bolletje natuurklei. ‘Wat moeten we doen?’

De kinderen vegen met de uitgeharde kwasten over de klei. ‘Waar is verf?’ ‘Mag ik water?’

Ik vertel dat de kwasten te hard zijn om mee te verven en dat ze het mogen gebruiken als basis om te versieren met klei. Sommige kinderen weten niet goed wat ze met de kwast aanmoeten en gaan los op de klei.. na een tijdje leg ik wat klein materiaal op tafel.

Het aanbod leidt tot een grote verscheidenheid aan unieke eigen bedachte creaties

Open eind materiaal

Materiaal dat ingezet kan worden voor verschillende doel einden.

Zie hier voorbeelden van verschillende gebouwen. De krulspelden dienen als zuilen, kooien voor vogels en als lift.

Als verdieping konden de kinderen hun werk na tekenen.