Een Ander Buro voor Coaching

Startpagina
Nederland
Alkmaar
Een Ander Buro voor Coaching

Doortastende coaching bij werksores. Je gaat niet blij meer naar je werk. Misschien al langere tijd niet. Dat kan diverse oorzaken hebben. Waarom laat je het zo?

Conflicten op het werk kunnen slepend en slopend zijn. En verschillende vormen aannemen. Klanten omschrijven het als: moeheid, een rot gevoel, boosheid, onmacht, twijfels, of een nare situatie op het werk. Het conflict hoeft niet altijd met iemand op de werkvloer te zijn, het kan ook binnen jezelf ontstaan en groeien. Kortom, werk is voor jou beladen onderwerp geworden. Als je positieve verandering wilt in deze situatie, kan ik je verder helpen. Ik coach mensen die grip willen krijgen in werkgerelateerde conflictsituaties.

15/09/2026

Ik wil er óók eerder bij zijn.
Ik werk veel met mensen die in de Ziektewet of WIA terecht zijn gekomen.
Mensen die soms al een lange weg achter de rug hebben. Bij wie werk niet meer vanzelfsprekend is en die opnieuw moeten ontdekken wat mogelijk en passend is.
Het is een zegen dat de Ziektewet en WIA bestaan. Die bescherming is nodig. Net als de tijd om de juiste weg te vinden, in een passend tempo en met stappen die werkelijk aansluiten.
Daar zet ik me met overtuiging voor in.
Maar tijdens dit werk heb ik ook vaak gedacht en gehoord:
wat had ik je graag eerder gesproken.
Want als het eenmaal bergafwaarts gaat, kan het hard gaan. En onderweg blijkt er soms maar weinig te zijn om je aan vast te grijpen.
Daarom wil ik het zwaartepunt in mijn werk nog vaker verleggen.
Meer werken met mensen in de periode vóórdat zij uitvallen. Mensen die functioneren, veel verantwoordelijkheid dragen en misschien zelfs uitstekend presteren — maar ergens onderweg hun ruimte en vrijheid beginnen kwijt te raken. En met organisaties die duurzame inzetbaarheid werkelijk omarmen.
Ik geloof in organisaties waarin mensen hun mens-zijn niet bij de deur hoeven achter te laten. Waar betrokkenheid ontstaat doordat werk verbonden is met eigen drijfveren en past bij het leven dat iemand wil leiden.
Er kunnen periodes zijn waarin hard werken, veel doen en flink presteren helemaal klopt.
Maar een boog kan niet voortdurend gespannen staan.
Er is ook ontspanning nodig. Ruimte voor het leven naast het werk. En tijd om stil te staan en je opnieuw af te stemmen op het geheel.
We zijn godzijdank geen robots.
Juist wanneer het nog goed gaat, is aandacht voor jezelf geen overbodige luxe. Dan kun je onderzoeken waar je staat, wat je nodig hebt en waar je op termijn naartoe wilt.
Je hoeft niet eerst vast te lopen om stil te staan.

05/09/2026

De draaideur
Over doorgaan, aanpassen en jezelf onderweg voorbijlopen
Fabiola Koopmans | 4 september 2026
Onderweg weet ik het nog zeker.
Bij het parkeren van mijn auto ook.
Vandaag ga ik voor mezelf opkomen.
Ik loop naar de draaideur. Ik ga erdoorheen. Ik loop verder, maar mijn voornemen om deze dag voor mezelf op te komen, draait niet met me mee.
Mijn hoofd draait wel door.
Daar komen de eerste twijfels al.
Is dit wel het goede moment?
Misschien maak ik het groter dan het is.
Laat ik eerst even aankijken hoe de dag loopt.

Eenmaal binnen ben ik alweer ingevoegd in het vertrouwde verkeer. Ik groet mijn collega's, zet mijn computer aan en begin aan wat er op mij ligt te wachten.
De eerste vraag komt voorbij.
Of ik iets extra's kan doen.
Eigenlijk heb ik geen ruimte. Ik voel het onmiddellijk. Maar voordat ik goed en wel kan nadenken, hoor ik mezelf zeggen:
'Ja hoor, komt goed.'
Ik schakel door.
Het werk stapelt zich op. Iemand onderbreekt me met een vraag die ook best tot morgen kan wachten. Een ander schuift een probleem mijn kant op. Tijdens een overleg wordt een besluit genomen waar ik grote twijfels bij heb.
Ik zeg niets.
Niet omdat ik niets te zeggen heb. Integendeel. In mijn hoofd voer ik het hele gesprek. Ik weet precies wat er niet klopt, wat ik nodig heb en welke grens inmiddels ruimschoots is overschreden.
Maar niemand merkt het.
Ik wil mezelf niet laten kennen.
Niet als lastig.
Niet als iemand die het niet aankan.
Niet als degene die de sfeer bederft.
Niet als iemand die overal iets van vindt.

Dus ga ik door.
In dezelfde versnelling waarin ik al maanden rijd. Misschien wel jaren. Ik vang op, pas me aan, los op en werk nog wat harder. Van buiten lijkt er weinig aan de hand. Ik functioneer immers nog. Misschien zelfs uitstekend.
Alleen raak ik mezelf onderweg steeds verder voorbij.
Dat gebeurt zelden met veel lawaai. Het zit juist in de kleine momenten. In de vraag die je niet stelt. De grens die je wel voelt, maar niet uitspreekt. Het automatische 'ja' terwijl alles in jou 'nee' zegt.
Je weet het vaak best.
In de auto. Onder de do**he. Tijdens een wandeling. Midden in de nacht.
Dan weet je precies wat je anders wilt. Totdat je weer door die deur stapt en het vertrouwde patroon je moeiteloos meeneemt.
Aan het einde van de dag loop ik terug naar buiten.
Door dezelfde draaideur.
Mijn lijf draait mee. Mijn hoofd nog altijd door.
Op de parkeerplaats neem ik me opnieuw iets voor:
Morgen ga ik echt voor mezelf opkomen.
Maar misschien begint de verandering niet morgen.
Misschien begint ze in dat ene kleine moment waarop je niet automatisch doorloopt. Waarop je vertraagt, voelt wat er gebeurt en jezelf wel laat kennen.
Al is het maar met één zin:
'Dit werkt voor mij niet meer.'
Je hoeft niet eerst vast te lopen om stil te staan.
Laat jezelf niet achter bij de draaideur.

27/08/2026

Je hoeft het als manager ook niet altijd te weten.
Vorige post schreef ik over dragen en vertillen. Over hoe gemakkelijk je als mens verantwoordelijkheid overneemt wanneer je ziet dat iemand het moeilijk heeft.

Nu specifiek over je functie als manager of professional met veel verantwoordelijkheden. Als je niet gaat dragen, wat doe je dan wél? Voel je de ruimte om even niets te doen?
Je kunt zien dat iemand worstelt.
Je kunt ernaar vragen.
Je kunt ruimte maken voor wat er speelt.
Zonder het onmiddellijk op te lossen.
En misschien moet je soms ook gewoon erkennen:
Ik weet niet wat hier nodig is.
Dat kan ongemakkelijk zijn.
Zeker als je gewend bent dat er naar jou gekeken wordt voor richting, oplossingen en besluiten. Maar leiderschap betekent niet dat jij overal een antwoord op moet hebben. Soms zit het juist in aanwezig blijven bij iets wat lastig is.

Niet wegkijken.
Niet te snel geruststellen.
Niet de verantwoordelijkheid overnemen.
Eventueel samen onderzoeken wat er nodig is en wie daarin welke verantwoordelijkheid heeft.
Dat vraagt ook iets van een organisatie. Want wat wordt er verwacht van managers wanneer een medewerker vastloopt?
Dat ze het oplossen? Of krijgen ze ook de ruimte om het even niet te weten?

Hoe comfortabel ben jij met niet weten?

23/08/2026

Dragen of je vertillen?
Je neemt meestal niet van de ene op de andere dag een veel te grote last op je schouders.
Het begint klein.
Je ziet iemand wankelen. Een medewerker, collega, klant of iemand die je dierbaar is. Je wilt helpen. Dus je luistert, denkt mee, lost iets op en blijft wat langer beschikbaar.
Ik ken die neiging goed. Ik zie vaak snel wat er nodig zou kunnen zijn. Voor ik het weet, sta ik niet alleen meer naast de ander, maar probeer ik diegene ook overeind te houden.
Dan ben je niet meer alleen aan het steunen. Je bent gaan dragen.
Want dragen betekent dat je een last, of een deel daarvan, overneemt.
Steunen is iets anders. De last blijft bij de ander, terwijl jij aanwezig blijft. Je biedt houvast, denkt mee of helpt passende steun te vinden.
Ik ben ervoor dat we elkaar steunen. En soms ook dragen. Er kunnen goede redenen zijn om tijdelijk iets van een ander over te nemen. Uit liefde, collegialiteit, betrokkenheid of verantwoordelijkheid.
Maar heb je door dat je het doet?
Misschien was het ooit een bewuste keuze. Maar wanneer tijdelijk dragen vanzelfsprekend wordt, kun je je ook langzaam vertillen.
Niet aan één grote last, maar aan de optelsom van alles wat je in de loop van de tijd op je hebt genomen.
Je functioneert nog. Je lost op en gaat door. Iedere afzonderlijke last lijkt hanteerbaar. Misschien ben je vooral heel goed geworden in aanpassen, compenseren en voorkomen dat iemand ziet hoeveel kracht het je kost.
Dat je iets al lange tijd draagt, betekent niet dat het niet te zwaar is.
Soms merk je pas hoeveel iets van je vroeg wanneer je het neerzet.
De vraag is daarom niet alleen: kan ik dit dragen?
Maar ook:
Heb ik door dat ik het draag?
Is het werkelijk van mij?
Heb ik er bewust voor gekozen?
Wil ik het nog steeds dragen?
En wat kost het mij inmiddels?
Je hoeft de ander niet te laten vallen om zelf iets neer te zetten. Misschien kun je weer naast iemand gaan staan, in plaats van diegene overeind te houden.
Wat moet je dragen?
En wat wíl je dragen?

17/08/2026

Laat jezelf kennen
Nou ja, het hoeft ook niet direct zo ver te gaan 😊

“Je moet je niet zo laten kennen.”
Ik heb die uitdrukking vaak gehoord. Vanaf jonge leeftijd.
bedoeld als een waarschuwing.

Laat niet te veel zien. Houd je in. Zorg dat een ander niet weet waar je geraakt wordt. En zeker in ons werk hebben we dat behoorlijk goed geleerd.
We zijn professioneel.
Beheerst.
We weten wat er van ons wordt verwacht.

En hoe meer verantwoordelijkheid we dragen, hoe belangrijker het soms lijkt om vooral stevig over te komen. Maar wat als we onszelf daarmee ook iets ontnemen? Want hoe kun je werkelijk samenwerken met iemand die zich niet laat zien? En hoeveel moet je inslikken?

Je hoeft niet alles te delen.
Openheid zonder onderscheid is geen moed.
Maar jezelf laten kennen betekent wel dat je zichtbaar durft te zijn in wat voor jou belangrijk is. Dat je kunt zeggen wat je ergens van vindt. Waar je voor staat. Waar je over twijfelt. Wat je raakt. En soms ook: dat je iets niet weet.
Dat maakt je niet minder professioneel.
Het maakt contact mogelijk.
Ik zie juist hoeveel energie het kost wanneer mensen voortdurend bezig zijn zichzelf in de hand te houden. Zich aanpassen. Voorzichtig formuleren. Niet laten merken wat er werkelijk speelt.
En hoeveel er kan veranderen als dat masker een stukje af mag.

Jezelf kennen geeft stevigheid.
Jezelf laten kennen brengt verbinding.

We hoeven op ons werk niet alles van elkaar te weten.
Maar misschien mogen we elkaar wel wat meer ontmoeten.
Dus tegenover die oude waarschuwing zet ik graag een andere:
Laat jezelf meer kennen.

Want jezelf laten kennen is niet alleen persoonlijk waardevol.
Ook organisaties hebben er iets aan wanneer mensen niet voortdurend bezig zijn met zich aanpassen, indekken of voldoen aan wat ze denken dat er van hen wordt verwacht. Mensen die zichzelf kennen én zich durven laten kennen, brengen eerder in wat ze werkelijk zien en denken. Ze stellen vragen, spreken twijfel uit, geven grenzen aan en komen met ideeën die anders misschien onuitgesproken blijven.
Dat maakt samenwerking opener, besluiten beter en leiderschap geloofwaardiger. Daarvoor moet een organisatie natuurlijk wel een omgeving bieden waarin openheid wordt gewaardeerd.

Jezelf kennen geeft stevigheid.
Jezelf laten kennen brengt verbinding.

09/08/2026

Ik kwam erachter dat ‘genoeg’ voor mij eigenlijk niet bestaat.
Wanneer is iets genoeg?
Wanneer heb je genoeg gedaan, genoeg bereikt, genoeg gegeven?
Ik merk dat ik daar niet zo makkelijk een grens in ervaar. Er kan altijd meer.
Maar ik zag ineens ook de andere kant daarvan: genoegdoening.
Want als je steeds op zoek bent naar ‘genoeg’, kun je ook steeds op zoek zijn naar iets wat je een gevoel van genoeg geeft.
Dat kan van alles zijn.
Iets kopen.
Nog harder werken.
Erkenning krijgen.
Voor een ander zorgen.
Onmisbaar zijn.
Jezelf bewijzen.
Even geeft het iets. Opluchting, voldoening, waardering, misschien rust.
Tot het weer weg is.
En ineens dacht ik:
Ongezond gedrag kan een gezonde behoefte zijn die op de verkeerde plek of manier genoegdoening zoekt.
Misschien proberen we daarom te vaak het gedrag zelf te veranderen.
Minder kopen.
Minder hard werken.
Beter grenzen stellen.
Niet meer zo afhankelijk zijn van waardering.
Allemaal zinvol. Maar als je niet weet wat je ermee probeert te vinden, blijft de behoefte bestaan. En zoekt die misschien gewoon een andere uitweg.
Dus misschien is de vraag niet:

Hoe kom ik van dit gedrag af?
Maar:
Welke genoegdoening zoek ik hier eigenlijk?
Want achter gedrag dat ons niet helpt, zit vaak iets wat we wél nodig hebben.
Dáár begint voor mij het interessante gesprek.

11/07/2026

Ik merk hoe vaak managers en professionals pas hulp zoeken als ze zijn vastgelopen. Terwijl de signalen vaak al veel eerder zichtbaar zijn.
We raken soms ongemerkt steeds verder verwijderd van wie we zijn. We passen ons aan, nemen verantwoordelijkheid, zetten door. Tot het niet meer gaat.
Ik geloof dat persoonlijk leiderschap begint bij jezelf kennen én jezelf laten kennen. Niet door een masker op te zetten, maar door met open vizier te werken.
De komende tijd deel ik hier mijn visie, ervaringen en inzichten. Omdat ik geloof dat we het veel vaker mogen hebben over wat er nodig is om niet alleen succesvol te zijn, maar ook jezelf te blijven.

Geniet van het zonnige weekend :)

04/05/2025

Mijn eerste koffie adresje vanmorgen.

18/09/2024

Aanrader om deze dagen bij zonsondergang in het bos te zijn. De verandering van kleur op de bomen is zo mooi. De schemer zet heel snel in en geeft een prachtige sfeer. Er komen nog een paar heldere dagen aan. Enjoy!

Adres

Westerweg 14
Alkmaar
1815DE

Telefoon

+31622266757

Website

http://www.anderburovoorcoaching.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Een Ander Buro voor Coaching nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.