Praktijk Drebbel en Stotterinterventiecentrum Alkmaar

https://hetwaagstukalkmaar.nl/spiegel-ilanda-de-dood/

Spiegel - Ilanda de Dood - Het Waagstuk Alkmaar “Ik zei toch dat je je voeten op moest tillen, dit krijg je er nou van”. De stem van de vader overstemt het gekrijs van zijn kind. Ik stap net de roltrap van station Alkmaar af na een bezoek aan een andere leuke stad. Ik heb het niet gezien maar ik hoor en begrijp dat […]

Vier keer en vier jaar

‘Ze is zo intens verdrietig. Ze heeft vier keer auditie gedaan voor de musical en het is niet gelukt. Kan ze bij jou langskomen?’. Ik las het berichtje van de moeder. Toen ik het meisje sprak vertelde ze dat ze de vier rollen helemaal uit haar hoofd kende. Voor drie leerkrachten moest ze deze laten horen en zien. Ze had geen van de rollen gekregen. Eigenlijk had ze helemaal geen zin meer in de musical en wilde ze liever meteen naar de brugklas.

Een week later zat ik tegenover een andere moeder in mijn praktijk. Haar 4-jarige dochter zat tegen haar aan geklemd op schoot met haar knuffel onder haar arm. Ze zit nu een half jaar op de basisschool en had afgelopen week haar eerste portfoliogesprek gehad. Ze had via ingekleurde smileys aangegeven of ze goed kon samenwerken. Ik keek naar het meisje. Samenwerken leer je pas nadat je je veilig voelt. Eerst doe je dingen alleen. Dit meisje heeft veel tijd nodig om zich veilig te voelen, vooral binnen een voor haar nieuwe basisschool met veel kinderen. En als je 4 jaar bent kun je nog niet reflecteren op je eigen gedrag. Dat ontstaat op latere leeftijd.

Ik sprak mensen uit het onderwijs over de audities en portfolio’s en las er berichten over. ‘Kinderen zijn wel wat gewend via spreekbeurten’, ‘Ze moeten toch leren wat afwijzing is’, ‘Nu komen kinderen die niet zo op de voorgrond staan ook op het podium’, ‘Portfolio’s bespreken zijn een feestje’. Ik heb zelf op een school gewerkt en weet hoe intens, ingewikkeld en vrijwel onmogelijk het is om alle kinderen te bieden wat ze nodig hebben. Toch hoorde en las ik dit vol verbazing. Volgens mij kun je als leerkracht goed aangeven wie welke rol krijgt en kun je introverte kinderen laten shinen als ze dat willen. Ook denk ik dat je omgaan met afwijzing wel leert in de school die ‘leven’ heet. En zelfreflectie is prima en leerzaam, vanaf de leeftijd van 6 jaar.

Na de verhalen van de meisjes en de reacties die ik gehoord en gelezen had sprong het kleine meisje in mezelf op. ‘Doe hier iets mee’ zong ze in mijn binnenste. Ik ben 60 jaar en heb eindelijk (bijna) geaccepteerd wie en hoe ik ben. Na trainingen, opleidingen en therapieën durf ik mijn gevoeligheid, mijn onhandige motoriek, mijn ‘hier soms niet willen zijn’ en mijn schrijfsels er te laten zijn en te laten zien. Ook kan ik het dragen als mensen hier een mening over hebben.

De beide meiden en al hun leeftijdgenoten wens ik een minder lange weg naar jezelf mogen zijn en blijven. Ik hoop dat scholen daar een veilige bedding voor bieden en zich zullen afvragen voor wie de audities voor musicals en portfolio’s doornemen met hele jonge kinderen helpend en een ‘feestje’ zijn.

Frisse start en afscheid
Vandaag is het mijn eerste werkdag na een fijne vakantie. Ik heb zin en energie om mijn cliënten en cliëntjes te ontvangen.
Mijn gedachten gaan naar de kleine mensjes die hier vanaf deze week weer over de vloer komen. Veel van hen zijn ook vorige week weer gestart met school. Soms is het zelfs een grote nieuwe start omdat ze voor het eerst naar de basisschool zullen gaan of leren lezen en schrijven in groep 3.
Afscheid nemen van mama en papa is na de zomerweken samen geweest te zijn dan niet altijd gemakkelijk. Vorig schooljaar speelde dit bij Bram. Bram, een enthousiast, vrolijk mannetje dat door mij begeleid was voor stotteren. Zijn moeder gaf aan dat afscheid nemen op het schoolplein iedere ochtend ‘een klein drama’ was. Bram hing aan het onderbeen van zijn moeder en wilde absoluut niet naar binnen. Door afspraken te maken met zijn juf lukte het uiteindelijk wel. Meestal had hij ook hele fijne dagen op school. Zijn moeder Linda vroeg aan mij hoe we dit afscheid makkelijker konden laten verlopen. Ze was bereid ook naar haar eigen gedrag te kijken dus we spraken een kindertolktraject af.
Moeder vertelt het verhaal over Bram en ik heb dat vertaald. Naar voren kwam dat er niet altijd goed naar haar geluisterd is in haar jeugd. Mede daardoor vond en vindt ze het lastig om aan te geven als ze dingen graag wil of moeilijk vindt. In verband met het werk van haar vader is ze in haar jeugd vele malen verhuisd. Elke keer moest ze weer wennen op een nieuwe school en opnieuw vriendinnen maken. Ze onderging dit ogenschijnlijk gemakkelijk. Toen ze hierover praatte bij het bespreken van de vertaling kwamen de angst en het eenzame gevoel uit die periode naar voren. De gevoelens die haar zoontje Bram haar spiegelt op het schoolplein,
gevoelens die ze nu als volwassen vrouw wel kan toelaten en uiten. Ook Thijs, de broer van Bram bleek haar te spiegelen. Linda vindt het heel vervelend dat hij geen ‘vast vriendje’ heeft. Nu ze haar gevoelens van vroeger kon voelen bleek dat dit haar eigen verdriet is. Ook zij heeft door de vele verhuizingen nooit een vast vriendinnetje gehad en mist nog altijd een vriendin die ook haar jeugd kent. Thijs gaat met veel verschillende vriendjes en vriendinnetjes om en vindt dit prima.
Linda nam zich voor vaker de tijd te nemen om haar eigen verlangens en emoties te doorvoelen. Als ze even alleen ging wandelen benoemde ze dit naar haar kinderen door aan te geven ‘Mama wil even alleen’. Bram en Thijs accepteerden dit meteen, als iets klopt voelen kinderen dit goed aan. En kinderen willen niets anders dan hun ouders gelukkig en in balans zien. En het afscheid op school? Na een dikke knuffel huppelt Bram elke dag de school binnen, met zin in de nieuwe dag.
www.kindertolkalkmaar.nl

Rouw
Hoe is het nu met jou
in jouw proces van rouw

Rouw is een reactie op een ingrijpende verandering of verlies.
Overlijden van een dierbare, ontslag, een kind dat het contact verbreekt, niet meer gezond zijn, allemaal levensgebeurtenissen die een diep gevoel van rouw kunnen veroorzaken.

Bij rouw spelen vele gevoelens. Ongeloof, verdriet en woede zijn hier voorbeelden van.
Hoe kun je met dit uiteenlopende scala aan emoties en gevoelens dealen?
‘Je moet het een plek geven’ is een veelgehoorde opmerking vanuit de meelevende omgeving. Deze opmerking kan weerstand oproepen bij degene die rouwt: Welke plek? En dan? Voelt het dan anders?
En toch…alle gevoelens, emoties en gedachten hébben een plek. De rouwreis is erop gericht om deze ‘plek’ de ruimte te geven die het nodig heeft. Dit betreft vaak een ruimte in het lichaam. Door dit echt te doorvoelen maak je weer verbinding met jezelf, je omgeving en ‘het grotere’ waar meestal geen woorden voor zijn.
Levenstherapie kan je hierbij helpen. Alle lagen van je mens-zijn die tijdens periodes van rouw vaak zo ‘open liggen’ worden onder begeleiding liefdevol doorvoeld waardoor er heling plaats kan vinden. Daarna kun je weer verder, waarschijnlijk nooit meer zoals het was, en wel op jouw manier.

Praktijk Drebbel Praktijk voor Levenstherapie (energetische psychotherapie)
Ilanda de Dood Stationsweg 23 1815 CA Alkmaar 06 58880051
www.praktijkdrebbel.nl [email protected]

De Praktijknaam Drebbel bestaat nog maar enkele weken
en staat nu al op een tegel, gemaakt door een lieve bezoeker 🐞

Vanavond reis ik naar Groesbeek. Morgen start het eerste blok van mijn vierde jaar aan School of Life, de opleiding tot levenstherapeut. Dit vind ik een mooie gelegenheid en een mooie datum om mijn nieuwe praktijkdeel voor te stellen via de website: www.praktijkdrebbel.nl.
Ik voel me dankbaar en wil dit uitspreken aan:
Ruud, voor het bouwen van de site vanuit zijn liefde en steun (en kennis van de digitale wereld);
Pauline Bakker, Beeldend kunstenaar, voor het mogen gebruiken van haar prachtige prent van Cornelis Drebbel;
Mijn familie, vrienden en buren, die me allemaal zo lekker ‘laten’ in wat ik doe en er op de juiste momenten gewoon voor me zijn (of op de healingtafel komen liggen);
Mijn collega's die me altijd de ruimte hebben gegeven om mijn eigen kleur te dragen in logopedie- en stotterland;
Alle mensen die in de afgelopen 34 jaar als cliënt mijn praktijk bezocht hebben. Vaak mocht ik een stuk meelopen op hun levenspad. Door hun vertrouwen weet ik dat dit mijn missie is.
Het blijft een uitdaging om op mijn eigen paadje te blijven in dit leven. Dat ga ik weer heerlijk (en soms pijnlijk) oefenen de komende dagen met de mensen van mijn opleiding. Zoals Drebbel zei: 'Oefent u gaven regt'